Φόρμα αναζήτησης

Ακόμα μια (χαμένη) ευκαιρία;

Τις προάλλες η Άννα Θεολόγου ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού, φροντίζοντας φυσικά να μην τον χαρακτηρίσει κόμμα, αλλά κίνημα. Ακούγεται, άλλωστε, καλύτερα στα αφτιά των πολιτών που θέλουν εμπλοκή στην πολιτική, αλλά όχι στα στενά όρια που επιβάλλει η κομματικοποίηση όπως έχει αναπτυχθεί στην Κύπρο. Ο συνάδελφος Γιώργος Καυκαλιάς εξήγησε τις προάλλες ακριβώς αυτό – πως είναι ωραία η λέξη «κίνημα», όμως πρέπει να παλεύει και για κάτι συγκεκριμένο και να έχει αντικείμενο και πολιτικό διακύβευμα.

Διαβάζοντας την ομιλία της κ. Θεολόγου στη συνέντευξη Τύπου για την ίδρυση του Κινήματος «Ανεξάρτητοι» (συγγνώμη, «κάλεσμα στους πολίτες» ακούγεται πιο κοινωνία των πολιτών), βρίσκουμε κάποια καλά στοιχεία, εφόσον η βουλευτής εννοεί και θα κάνει πράξη την απεξάρτηση από τις οικονομικές και άλλες ολιγαρχίες της χώρας.

Κατέγραψε τα προβλήματα διαπλοκής και διαφθοράς, τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που προκύπτουν από το πλέγμα συμφερόντων πολιτικών και τραπεζών, την ανάγκη για μια πιο πράσινη οικονομία και ευημερίας για όλους. Και προσπάθησε να προσπεράσει τις διαφοροποιήσεις περί Δεξιάς και Αριστεράς (ή περί Κέντρου), είτε ως ειλικρινή προσπάθεια να ξεφύγουμε από παλιές ιδεολοψίες, είτε ως… λαϊκιστικό επιχείρημα. Το λαϊκιστικό επιχείρημα πως οι πολιτικές και οι επιλογές δεν διέπονται από ευρύτερες πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις (που δεσμεύουν αυτόν που τις καταθέτει), αλλά από το «τι θέλει ο λαός», όπως αυτό εκφράζεται από τον εκπρόσωπό του και όπως πολύ εύκολα μπορεί να αλλάξει.

Για όλα αυτά θα κριθεί η νέα πρωτοβουλία, όπως και τόσες άλλες συμμαχίες, αλληλεγγύες, παρατάξεις και μέτωπα, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, που προσπάθησαν να πάρουν ένα κομμάτι από την πίτα των εδραιωμένων κομμάτων προσφέροντας ακριβώς τα ίδια. Όμως, για ακόμα μια φορά, στο Κυπριακό, που αφορά τη διχοτόμηση και την κατοχή της μισής χώρας, ακόμα ένα νέο κίνημα δεν έχει κάτι καινούργιο να πει, πέρα από κάποια γενικά και εύπεπτα.
Η πρόθεση του νέου κινήματος να μην ακολουθήσει τον δρόμο της ανάδειξης του Κυπριακού ως μόνου προεκλογικού ζητήματος είναι θετική. Όμως, μπορεί κανείς να την αναγνώσει και ως πρόθεση να μην… μπλέξει στα δύσκολα. Ποιος άλλωστε δεν θέλει ευημερία, δουλειές, στέγαση και πράσινη οικονομία; Γιατί να μοιράσει από την αρχή το κίνημα το κομμάτι της πίτας που θέλει να διεκδικήσει;

Δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της χώρας, τη διαφθορά, τις οικονομικές ανισότητες, την καταστροφή του περιβάλλοντος, χωρίς το Κυπριακό να αποτελέσει συνιστασμένη των προτάσεών μας. Αν δεν έχουμε συγκεκριμένο και τολμηρό όραμα για το τι θα ακολουθήσει τη σημερινή κατάσταση της κατοχής και της διαίρεσης (όποιο και αν είναι – από τη ΔΔΟ μέχρι την επίσημη διχοτόμηση), δεν είναι ολοκληρωμένο. Και εύκολα μπορεί να καταλήξει σε μια από τα ίδια.