POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Αιρετικός λόγος: Το άλμα προς το μέλλον που δεν έγινε» του Χρυσόστομου Περικλέους



 

Κι ο ένας του άλλου τέτοια κράζαν:

«Ποιος είν’ αυτός με το βιολί

που δεν ευφραίνει την καρδιά μας,

κι ανάφτει μες στα σωθικά μας

το ξάφνισμα και την οργή;

Κωστής Παλαμάς

Δωδεκάλογος του Γύφτου, Λόγος Θ’, Το βιολί

 

Το θέλω τόσο πολύ, να ’μαι στο ρεύμα.

Μα δεν μπορώ!…

Δεν μπορώ να συντρέξω τη φιέστα αυτοδικαίωσης που έστησε ο Πρόεδρος κι οι λοιποί πολιτικοί ταγοί, που γύρισαν από τη Γενεύη περίπου ευτυχισμένοι –με εξαίρεση τον Άντρο Κυπριανού, που δεν άγγιξε όμως το καυτό σίδερο- δικαιωμένοι ο μεν για τους χειρισμούς του κι οι δε για τις προβλέψεις τους. Ο μεν γιατί εξέθεσε την τουρκική αδιαλλαξία ως υπαίτια για την αποτυχία, οι δε γιατί είχαν προβλέψει αυτό που εύχονταν να γίνει… Κι έγινε. Και δος του πατριωτικά λογύδρια…

Μου ’ρχεται ως τον λαιμό η κραυγή του  Βασίλη Παπακωνσταντίνου «και τους βαρέθηκα δεν τους μπορώ». Βγάζει άλλον ήχο το βιολί μου, βγαίνει αιρετικός ο λόγος μου κι ας προκαλέσει στους ταγούς «το ξάφνισμα και την οργή»…

Στον αιρετικό αυτό λόγο με οδηγούν αμείλικτα ερωτήματα που στροβιλίζονται στη σκέψη μου όλο αυτό τον καιρό. Γιατί επιμένει ο Ερντογάν στα «δύο κράτη» (άσχετο αν άλλος τα επινόησε) αφού γνωρίζει πολύ καλά πως δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν δεκτά στη διεθνή κοινότητα; Γιατί ο ΓΓ επέμενε μέχρι τέλους στην Πενταμερή αν ήταν βέβαιος ότι ο Ερντογάν θα έπαιρνε μέχρι τέλους τα δύο κράτη; Γιατί τόσον καιρό, τα πήγαιν’ έλα της Jane Holl Lute, για να ακούει τα ίδια ξανά και ξανά; Βλέποντας στο Google τα βιογραφικά και των δύο, αποκλείεις το ενδεχόμενο αδυναμίας τους να αντιληφθούν τα δεδομένα που είχαν μπροστά τους. Μήπως ανέμεναν το άλμα προς το μέλλον από τον Αναστασιάδη, το οποίο άλμα, τύποις θα ικανοποιούσε το φιλότιμο του Ερντογάν (για την εξαπάτηση στο Κραν Μοντανά) ενώ επί της ουσίας θα άνοιγε παράθυρο ευκαιρίας;

Στο διά ταύτα λοιπόν του αιρετικού λόγου: Το άλμα Αναστασιάδη προς το μέλλον –που δεν έγινε- θα ήταν η από μέρους του ευθεία και χωρίς αστερίσκους αποδοχή της πολιτικής ισότητας και της αποτελεσματικής συμμετοχής. Η αποδοχή αυτή θα ήταν μέρος ολοκληρωμένης πρότασης στη βάση του Πλαισίου Γκουτέρες και θα περιλάμβανε:

  • Μηχανισμό ασφάλειας και εφαρμογής της λύσης, αποχώρηση στρατευμάτων, εδαφικό, περιουσιακό, και ισότιμη (equitable) μεταχείριση Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων μετά τη λύση, όπως οι πρόνοιες του Πλαισίου και οι μέχρι τότε συγκλίσεις.

Ειδικά σε ό,τι αφορά στην πολιτική ισότητα, θα έπρεπε με σαφήνεια να ερμηνεύεται ως:

  • Aποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων σε όλα τα ομοσπονδιακά όργανα λήψης αποφάσεων περιλαμβανομένων των ανεξάρτητων αρχών και οργανισμών (με τουλάχιστον μία θετική ψήφο από κάθε κοινότητα στα 9μελή συμβούλια) και εκ περιτροπής προεδρία (η οποία να συνδέεται με διασταυρούμενη σταθμισμένη ψήφο).

 

Τα περί δυσλειτουργίας, ακυβερνησίας, και τυραννίας της μειοψηφίας, όπως το αφήγημα Αναστασιάδη μετά το Κραν Μοντανά, δεν έπεισαν και ούτε τώρα θα πείσουν οποιονδήποτε τρίτο, ειδικά τον ΓΓ των ΗΕ. Κι ούτε πείθει ο περιορισμός της αποτελεσματικής συμμετοχής σε ζητήματα που αφορούν δήθεν «ζωτικά συμφέροντα» της τουρκικής κοινότητας. Δεδομένου ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφασίζει επί ζητημάτων που αφορούν όλη τη χώρα, άρα επηρεάζουν και τις δύο κοινότητες, είναι αυτονόητη προϋπόθεση η θετική ψήφος τουλάχιστον ενός μέλους από κάθε κοινότητα. Αλλιώς, αν η πλειοψηφούσα κοινότητα αποφασίζει, τότε έχουμε ενιαίο κράτος και όχι ομοσπονδία.

Από τη στιγμή που, στην εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία, έχουν συμφωνηθεί μηχανισμοί άρσης αδιεξόδων, μηχανισμοί που, αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή εμπειρία, βελτιώνουν αντίστοιχες πρόνοιες και του συντάγματος του 1960 και του σχεδίου Ανάν, θα ήταν το πιο απλό πράγμα να διευρυνθεί το πλαίσιο αρμοδιοτήτων τέτοιων μηχανισμών ώστε να καλύπτονται και οι ανεξάρτητες Αρχές και Οργανισμοί. Δεδομένου μάλιστα ότι εδώ θα έχουμε ζητήματα αποκλειστικά διοικητικής –άρα νομικής- φύσης, θα είναι πολύ πιο εύκολη η άρση ενδεχόμενων αδιεξόδων από ό,τι σε αμιγώς πολιτικά ζητήματα στην εκτελεστική ή τη νομοθετική εξουσία. Νοουμένου, βέβαια, ότι ο ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας θα δήλωνε με σαφήνεια στη Γενεύη πως δεν αμφισβητεί τη δεδομένη σύγκλιση και επί Χριστόφια-Ταλάτ και επί Αναστασιάδη-Ακιντζί για τη μία θετική ψήφο στο Υπουργικό Συμβούλιο. Πάντως, από τις δηλώσεις του μετά την Πενταμερή, οι οποίες παραπέμπουν στην μετά το Κραν Μοντανά ρητορική, δεν τεκμαίρεται τέτοια αποδοχή.

Αυτό, λοιπόν, πρέπει να ανέμενε ο ΓΓ, αυτό πρέπει να προσπαθούσε να διασφαλίσει η Jane Holl Lute από τον Νίκο Αναστασιάδη. Μια τέτοια παραδοχή, η οποία θα ικανοποιούσε την αξίωση Ακιντζί στο Κραν Μοντανά, θα ήταν η κίνηση ματ που θα άδειαζε τις τουρκικές αιτιάσεις –εν πολλοίς όχι αναιτιολόγητες- ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία, αρνούμενη την πολιτική ισότητα, αρνείται, επί της ουσίας, την ομοσπονδία. Μια τέτοια κίνηση Αναστασιάδη, μια γνήσια win-win προσέγγιση, θα πρόσφερε στον Ερντογάν τον εύσχημο τρόπο να επιστρέψει στην ομοσπονδία όχι ως ηττημένος, οπόταν κατά κύριο λόγο κερδισμένη θα ήταν η Κύπρος και κατά δεύτερο λόγο η Τουρκία. Μια τέτοια κίνηση Αναστασιάδη θα μπορούσε να ήταν το άλμα προς το μέλλον. Που για ακόμα μια φορά φάνηκε ανίκανος να το κάνει.

1η Μαΐου 2021

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.