Φόρμα αναζήτησης

Αγαπητέ γονιέ…

Μιλούσα τις προάλλες με μια φίλη… Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα. Αδιόριστη. Βοηθά παιδιά στο διάβασμά τους πρώτιστα γιατί αγαπά τρελά αυτό το οποίο σπούδασε. Μου περιγράφει, λοιπόν, μια εμπειρία που είχε κατά την περσινή χρονιά με ένα γλυκύτατο 13χρονο αγόρι (Α’ γυμνασίου). Αδύνατος μαθητής. Με τη «βοηθό» δασκάλα του να εντοπίζει τεράστιες ελλείψεις από το δημοτικό ακόμη και στα πιο βασικά. Στην ανάγνωση, για παράδειγμα. Και στις πιο απλές πράξεις της αριθμητικής. Ο βαθμός του πρώτου τετραμήνου απογοητευτικός. Τόσο που… η μάνα του τα βάζει με την καθηγήτρια. Μπροστά στη συνάδελφό της, κυρίως όμως, μπροστά στο παιδί της -τον έφηβο γιο της- τη στολίζει με διάφορα επίθετα όπως «άσχετη», «ανίκανη», «αμπάλατη». Το παιδί «απορροφά» όλην την αρνητική ενέργεια, πείθεται ουσιαστικά πως η εκπαιδευτικός του είναι αμπάλατη και ανίκανη. Το λέει άλλωστε η μάνα του. Η φίλη, τότε, αντιδρά. Και τονίζει ξανά στην εν λόγω μητέρα ότι υπάρχουν αδυναμίες οι οποίες εάν δεν καλυφθούν θα υπάρξουν ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. Θα μείνει στάσιμος. Θα χρειαστεί να φοιτήσει στην ίδια τάξη. Η απάντηση της μητέρας του 13χρονου αποστομωτική: «Κανείς και ποτέ δεν αφήνει τους δικούς μου γιούδες ανεξεταστέους. Ακούς; Σε πληρώνω για να κάνεις όλες τις εργασίες του, να βλέπουν οι καθηγητές ότι είναι επιμελής μαθητής». Η συζήτηση έληξε… Καλώς ή κακώς η φίλη μου παραιτήθηκε. Άλλωστε, δεν υπήρχε περιθώριο συνεννόησης με τη μητέρα του παιδιού. Την πλήρωνε, ναι, αλλά δεν είχαν τον ίδιο στόχο. Την εξέλιξη του παιδιού. Την κάλυψη των πραγματικών αναγκών του, μαθησιακών και άλλων. Διερωτήθηκε πώς θα νιώθει αυτό το παιδί στην τάξη όταν δεν μπορεί καλά-καλά να αναγνώσει ένα κείμενο. Όταν έχει πειστεί ότι η καθηγήτριά του είναι «ανίκανη» και «άσχετη». Αυτή η μάνα, από υπερβολική αγάπη το πιθανότερο για το παιδί της, δεν μπορεί να δει τις αδυναμίες του. Δεν εμπιστεύεται τους καθηγητές του, δεν τους «πάει» και τους επιρρίπτει αμέριστη την ευθύνη για τα μαθησιακά προβλήματα του παιδιού της σε εκείνους. Ακου όμως γονιέ: To να πυροδοτείς το παιδί σου με άρνηση ρίχνοντας μόνο φταίξιμο στους δασκάλους και καθηγητές μόνο κακό του κάνεις. Δείξε εμπιστοσύνη στον δάσκαλο και τον καθηγητή του παιδιού σου. Να συνεργάζεσαι μαζί του. Να πιστώνεις με θετικό πρόσημο την προσπάθειά του και να γαλουχείς το παιδί σου με ανθρώπινες αρχές και αξίες. Όχι να μάθεις, να δείξεις στο παιδί σου πώς να σέβεται τον καθηγητή του, τον συμμαθητή του, τον συνάνθρωπό του. Και μέσα από τις δικές σου πράξεις και λόγια να το μάθεις να εκτιμά και εμπιστεύεται τους συνανθρώπους του. Ετσι, θα είσαι περήφανος στο μέλλον για τον άνθρωπο που δημιούργησες. Κι ας μη γίνει επιστήμονας. Κι ας μη μπορέσεις να δεις μέσα από το σπλάχνο σου τα δικά σου απωθημένα… Θα είσαι, όμως, περήφανος…