Φόρμα αναζήτησης

46 χρόνια στην προσφυγιά – Ήταν προσωρινό είπαν μας…

-«Πόθεν είσαι;»

-«Που την Λευκωσία!»

-«Όχι που την Τύμπου τζαι την Άσσια. Έτσι θα λαλείς!»

Η καθημερινή μας συζήτηση με τη θεία μου τη Σούλλα που μένει απέναντι μας.

-«Ξέρεις που μένεις τώρα; Στον Συνοικισμό Στρόβολος ΙΙΙ. Προσωρινά!», έλεγε σε έντονο ύφος, πάντα. «Εμείς γεράσαμε στο συνοικισμό. Ελπίζω εσείς οι νέοι όμως να πάτε στο σπίτι σας. Δαμέ εν προσωρινά. Να το θυμάσαι πάντα. Οι ρίζες σου δεν είναι στο συνοικισμό. Οι ρίζες σου εν στην άλλη πλευρά. Τζιαμέ που χτίσαμε τα σπίθκια μας, τις ζωές μας».

Σαράντα έξι χρόνια μετά, έχουμε τον ίδιο διάλογο. Το παιδάκι μεγάλωσε, συνήθισε στο συνοικισμό, έκαμεν τα πρώτα του βήματα και όνειρα στο προσφυγικό σπίτι που τού εδώσαν οι γονιοί του τζαι θα μεγαλώσει πρόσφυγας. Ακόμα θυμούμαι τη μάνα μου όταν ήμουν μωρό να διηγείται ιστορίες από το χωριό, τραγουδώντας μου το «Αγιά Μαρίνα τζαι τζιυρά». Ιστορίες ατελείωτες για τα ξωκκλήσια, τους δρόμους, τα ανέμελά τους χρόνια. Το παιδάκι μεγάλωσε. Πολλές φορές κλείνω τα μάτια και νιώθω να περπατώ σε δρόμους που ποτέ δεν είδα. Άλλες πάλι σκέφτομαι τι κάναμε λάθος για να βρισκόμαστε σε ένα δανεικό σπίτι. Η μάνα μου πάντα θα εξιστορεί με δάκρυα στα μάτια, πως χάθηκε ο παππούς ο Απόστολος, ο παππούς ο Χρυσός τζιαι ο θείος μου ο Αντωνάκης. «Τρεις λεβέντες δώσαμε στη πατρίδα τζιαι το μόνον που μας εδώσαν εν τούτο το σπίτι», θα πει πολλές φορές η Ελενού.

Είκοσι τρία χρόνια στο συνοικισμό, να ακούω ιστορίες που την κ. Ελλού τζιαι την κ. Μαρούλλα που έχασαν του άντρες τους. Ακόμη περιμένουν να μάθουν τη τύχη τους. Άλλες φορές, θυμάμαι, πιο μικρή, θα με σταματήσει η κ. Αντριανού να μου πει για το μοναχογιό της που χάθηκε, στρατιώτης. Πολλές οι πληροφορίες, πολλές οι μνήμες τζιαι τα γιατί…

Τα χρόνια πέρασαν, τα γηρατειά, οι θύμησες, οι ρυτίδες, μεγαλώνουν, γίνονται πιο έντονα όλα. Τζιαι 46 χρόνια μετά, στο συνοικισμό ένας – ένας εγκαταλείπει τον κόσμο. Πρόσφυγες, που πίστευαν ότι όλα ήταν προσωρινά, ότι θα έβρισκαν τους ανθρώπους τους, ότι θα γελούσαν ξανά. Όμως τίποτε δεν έγινε τζιαι η απογοήτευση συνοδεύει τον κάθε πρόσφυγα που έζησε τελικά πιο πολλά χρόνια στο συνοικισμό παρά στο πατρικό του… Σαράντα έξι χρόνια μετά, ακούμε τις σειρήνες το πρωί. «Αλλοένας χρόνος πας τη ράσιη μας» λαλεί η μάνα μου τζιαι ξεκινά να κλαίει.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.