Zorba the Cypriot (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Από ποιαν κόλαση, πώς ήρθατε στην πατρίδα μου που μυρίζει γιασεμί και λεμόνι; Ξεκουμπιστείτε, φύγετε. Θα φύγετε! Θα φύγετε όπως ήρθατε.

Διαδηλωτές και τρομοκράτες. Τους μπερδέψατε. Είναι το ίδιο; Άλλο ο διαδηλωτής. Άλλο ο τρομοκράτης. Εσείς είστε τρομοκράτες, όχι διαδηλωτές. Από ποιαν κόλαση ήρθατε στη δική μου πατρίδα που μυρίζει γιασεμί και λεμόνι; Πώς ήρθατε; Ξεκουμπιστείτε, φύγετε. Θα φύγετε. Πολλούς βασιλιάδες και σουλτάνους είδε αυτό το μικρό νησί. Σε ποιον χρησίμευσε; Θα φύγετε και εσείς. Θα φύγετε όπως ήρθατε. Θα πάρετε τα συνθήματά σας ότι ο Αλλάχ είναι μεγάλος και τις βρισιές σας και θα φύγετε. Είστε τρομοκράτες, όχι διαδηλωτές. Αλλά τώρα μιλάτε στις τηλεοράσεις μας. Όποιο κουμπί και αν πατήσω εμφανίζεστε μπροστά μου. Πρωί και βράδυ σας βάζουν να μιλάτε οι κόλακες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών μας. Θα πάρουν τη θέση τους στις εγκυκλοπαίδειες των γνωστών κολάκων που πουλούν την πατρίδα και τον λαό τους για λίγα χρήματα. Κοιτάξτε, κανείς δεν τολμά να με βγάλει να μιλήσω σε αυτές τις τηλεοράσεις. Παίρνω προσκλήσεις από όλα τα μέρη του κόσμου για να μιλήσω. Αλλά απαγορεύεται να μιλήσω στην ίδια μου την πατρίδα. Όχι, υπάρχει κάτι ανάποδο σε αυτό το θέμα. Αν εσείς είστε Τούρκοι, εγώ δεν είμαι Τούρκος. Αν εσείς είστε πατριώτες, εγώ είμαι προδότης. Μην προσπαθείτε άδικα. Ό,τι και να κάνετε δεν θα μπορέσετε να φέρετε ξανά τη βαρβαρότητα σε αυτά τα χώματα. Ίδρυσα μια παράνομη οργάνωση με γιασεμιά, λεμόνια, γαρύφαλλα και ευκαλύπτους. Ούτε ΕΟΚΑ, ούτε ΤΜΤ. Οπλιστήκαμε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Τα όπλα μας είναι τα λουλούδια μας. Και αυτή η πένα που δεν καταλαβαίνει από λόγια. Ακόμα και εγώ δεν μπορώ να της υπαγορεύσω. Και θα μπορέσουν να της υπαγορεύσουν οι πέτρες σας, ο σουλτάνος σας, οι φωνές σας ότι ο Αλλάχ είναι μεγάλος; Είστε εχθροί. Εχθροί του κάθε καλού, ωραίου και σωστού. Εχθροί του Έλληνα επειδή είναι Έλληνας. Εχθροί του Κούρδου επειδή είναι Κούρδος. Εχθροί του Αρμένιου, επειδή είναι Αρμένιος. Εχθροί του Αλεβίτη, επειδή είναι Αλεβίτης. Και εχθροί του χριστιανού, επειδή δεν είναι μουσουλμάνος. Είστε εχθροί δικοί μας. Των Κυπρίων. Εχθροί των πατριωτών Κυπρίων, όχι των κολάκων σας. Εχθροί όσων λένε ότι είναι «Τουρκοκύπριοι» και όχι «Τούρκοι». Λέτε «αν δεν σου αρέσει πήγαινε ζήσε στον νότο»; Δεν είστε καν κωμικοί, αλλά παρά ταύτα με κάνετε και γελώ. Δεν σας αποκαλώ καν διανοητικά καθυστερημένους, διότι δεν έχετε αυτό που αποκαλείται νόηση! Ανόητοι. Μήπως η δική μου πατρίδα έχει βορρά και νότο; Ολόκληρη είναι δική μου. Και ο νότος και ο βορράς. Και η δύση και η ανατολή. Όπου θέλω ζω. Αν θέλω ζω στην Πάφο, αν θέλω ζω στην Καρπασία. Αν θέλω ζω στο χωριό του παππού μου. Στην Τέρρα. Αν θέλω ζω σε εκείνο το σπίτι πάνω στον λόφο στον Άγιο Θεόδωρο όπου ο αγαπητός θείος Σαλίχ κάνει ζιβανία και φαγοπότι. Όπου η αγαπητή κυρία Χατιτζέ μας ψήνει καφέ. Μας χαιρετά ο Γιώργος, που περνά μπροστά από την πόρτα μας. Τραγουδάμε στο Χάνι της Σκαρίνου και μετά χορεύουμε συρτάκι. Zorba the Cypriot. Δεν είδατε αυτή την ταινία και δεν την ξέρετε, έτσι δεν είναι; Άλλωστε τι άλλο ξέρετε εσείς εκτός από το να χτυπάτε και να σπάζετε, να επιτίθεστε και να βιάζετε, να μαχαιρώνετε, να λιντσάρετε και να βρίζετε με το στόμα του αλήτη από το Κασίμπασα;


Είστε τρομοκράτες, όχι διαδηλωτές. Χτυπήσατε, σπάσατε, γκρεμίσατε. Αποπειραθήκατε να μας δολοφονήσετε. Αυτό το αποκαλείτε διαδήλωση; Είστε ό,τι και η Κου Κλουξ Κλαν στο Μισισίπι. Είστε ό,τι η Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία. Είστε ό,τι οι πλιατσικολόγοι τζιχαντιστές που κόβουν κεφάλια στη Συρία. Ήρθατε εδώ από τη φωτιά του Μαντιμάκ στο Σίβας. Ήρθατε αφότου γεμίσατε με τρύπες ακόμα και τις κοιλιές εγκύων γυναικών στο Καχραμάνμαρας. Ήρθατε το 1974. Ακόμα δεν μπορούμε να βρούμε ούτε τους αγνοούμενούς μας των οποίων τα αφτιά κόψατε και τους ρίξατε μέσα στα πηγάδια. Οι γυναίκες τις οποίες βιάσατε και τα νεαρά κορίτσια συνεχίζουν τη ζωή τους με αυτή την ντροπή. Πετάτε ανάμεσα στα φτερά μιας κυβέρνησης που διψά για αίμα στη χώρα ας και βομβαρδίζει τώρα με ναπάλμ έναν ειρηνόφιλο λαό. Αλλά ό,τι και να κάνετε, δεν θα μπορέσετε να πετάξετε πιο γρήγορα από ένα λευκό περιστέρι.


Θα ήθελα να αγαπώ και εσάς, επειδή είστε άνθρωποι. Αλλά εσείς δεν είστε όντα για να τα αγαπήσει κανείς. Από ποιαν κόλαση, πώς ήρθατε στην πατρίδα μου που μυρίζει γιασεμί και λεμόνι; Ξεκουμπιστείτε, φύγετε. Θα φύγετε! Θα φύγετε όπως ήρθατε.


Επιστροφή
στην αρχή