«Ζει / και το πάλεμά του δεν τελειώνει». Πού να τελειώσει;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Έτσι, 40 χρόνια χωρίς το φύλαρχο και αρχιμάγο τους, οι αμπάλατοι -οπαδοί του και μη- είναι εκεί ακριβώς που τους άφησε ο μακαρίτης. Και στο ίδιο χάλι.

Ομολογώ πως την Κυριακή αρνήθηκα. Είχα μάθει για το γεγονός από ένα post του συναδέλφου Θανάση Φωτίου το οποίο και προσυπογράφω. Και μου φάνηκε τόσο γκροτέσκ το όλο πράγμα που είπα πως, δεν υπάρχει περίπτωση να υποβάλω τον εαυτό μου σε τέτοιο μαζοχισμό κυριακάτικα και φέτος.

Παρενθετικά, το post του Θανάση ήταν το ακόλουθο: «Η διορατικότητα του Μακαρίου ήταν όση μιας σόμπας του γκαζιού. Οπόταν δεν μου προκαλεί καμιά έκπληξη που ακούω τους σαλτιμπάγκους της πολιτικής μας ζωής να ομνύουν στις παρακαταθήκες του...».

Τώρα, έχετε καταλάβει και το θέμα. Τη Δευτέρα, μπήκα στο γραφείο και άρχισα να τα διαβάζω σιγά-σιγά. Θέλει προσοχή μ’ αυτή τη ζέστη η πολιτική σε τέτοια ύψη δυσθεώρητα. Και όταν μιλάμε για πολιτική με αφορμή τον Μακάριο, το 2017, η πολιτική πάει σύννεφο.

Ξεχώρισα αυτό ας πούμε, το οποίο υποθέτω ότι προκάλεσε και το σχόλιο του Θανάση, αν και όρκο δεν παίρνω διότι ακούστηκαν πολλά εκεί στο Μοναστήρι του Πεντάστερου: «Εμπνεόμαστε από τα ιδανικά, τις αξίες και κυρίως για την ικανότητά του, τη διορατικότητά του να επιλέγει σε κρίσιμες στιγμές το εφικτό από το ευκταίο».

Χρήσιμος ακόμα ο Μακάριος -ό,τι κι αν λέει αυτό- για την προεκλογική εκστρατεία πολλών. Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα η οποία ξερίζωσε την καρδία τού περί ου ο λόγος αποβιώσαντος, το 1977, φυλάρχου της και την κράτησε στη γυάλα ως… έκθεμα για τριάντα τρία (33) χρόνια! Μέχρι και το 2010.

Και εκεί θα την είχε ακόμη εάν στη μία από τις θέσεις διαδόχου του φυλάρχου, τη θέση του αρχιμάγου παράλληλα της φυλής, δεν είχε αναρριχηθεί κατόπιν εκβιασμού (και από το 8%) ένας άθλιος τύπος ο οποίος ήθελε να εξαφανίσει ό,τι θύμιζε τον αρχιμάγο-φύλαρχο για να αφήσει τη δική του σφραγίδα.

Την εξής: Μια υπό ανέγερση εκκλησία - έκτρωμα και μάλιστα χειρότερο έκτρωμα κι από το άγαλμα του αρχιμάγου-φυλάρχου το οποίο ο νυν αρχιμάγος διαολόστειλε στον Κύκκο «αντικαθιστώντας» το με ένα πράγμα που θυμίζει εκείνα που φτιάχναμε με γύψο σε φόρμες παιδιά – τότε που μας ανάγκαζαν να τραγουδούμε «ποίηση» του Λυκαύγη για τον τότε αρχιμάγο-φύλαρχο, το «ζει, ζει και το πάλεμά του δεν τελειώνει» στα σχολεία…

… και πολλές, αμέτρητες δηλώσεις οι οποίες φανερώνουν κυρίως: τη φιλαργυρία του σημερινού αρχιμάγου, την ανυπαρξία της όποιας πνευματικής διάστασης στο μυαλό του αλλά και τον ρατσισμό του ο οποίος ούτε κρύβεται ούτε και ξεπλένεται, πάρα τη φιλότιμη προσφάτως προσπάθεια του γενικού εισαγγελέα της Δημοκρατίας.

Αυτό είναι η σφραγίδα του. Προσωπικά, μου θυμίζει αυτήν που αφήνει το παπούτσι όταν πατήσεις κατά λάθος τα κακά του σκύλου του γείτονα. Έχω και εγώ έναν τέτοιο γάιδαρο στον δρόμο μου, λίγο πιο κάτω ο οποίος δεν μπορεί να τα μαζέψει, όπως κάνουμε άλλοι. Τέτοια σφραγίδα όμως.

Αλλά για να μην χάσουμε το θέμα, ο Μακάριος ήταν και είναι χρήσιμος το 2017 ακόμα σε εκλογές, παρά τα όσα μεσολάβησαν. Διότι μιλάμε πάντα για μια χώρα όπου το ποσοστό των αμπάλατων, όχι μόνο παρέμεινε εφιαλτικά ψηλό και συγκλονιστικά ανεπηρέαστο από πληροφορίες όλων των ειδών όπως και σπουδές και μεταπτυχιακά στα καλύτερα πανεπιστήμια, αλλά εσχάτως έχει αρχίσει και πάλι να αυξάνεται. Δραματικά μάλιστα.

Σ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι που απευθύνεται, άλλωστε, το show με τον Μακάριο κάθε χρόνο όπως και το αντίστοιχο με τον Γρίβα, το οποίο στα δικά τους μυαλά δεν διαφέρει τίποτα από το ΑΠΟΕΛ - Ομόνοια και τις παραλλαγές του, αναλόγως τοπικών οπαδικών προτιμήσεων. Και οι δύο μπορούν να πουλήσουν ακόμα. Και στα μνημόσυνα των δύο ακούει κανείς να λέγονται τέτοια απίστευτα πράγματα. Κριτική σκέψη καμία.

Παρενθετικά: ΟΚ, οι του Γρίβα το έχουν τερματίσει, μέχρι και… αντιδικτατορικό αγώνα λένε ότι έκανε και πως τάχα εάν ζούσε, η ΕΟΚΑ Β’ που δημιούργησε για να σκοτώσει τον άλλον θα το είχε ρίξει, υποθέτω, σε φιλόπτωχα τέια από τις βόμβες και τις δολοφονίες - αλλά και οι του Μακάριου δεν το πάνε πίσω. Όχι.

Διότι μέσα σε όλες τις υπερβολές που ακούσαμε, εκείνο το «για την ικανότητά του, τη διορατικότητά του να επιλέγει σε κρίσιμες στιγμές το εφικτό από το ευκταίο», εν αντιθέσει με άλλες ηπιότερες μορφές πολιτικής αυτοϊκανοποίησης, μπορεί να σε ξεκάνει. Ειδικά σε συνδυασμό με τη ζέστη! Ε, μα…

Διότι το εφικτό από το ευκταίο άργησε πολύ να το διακρίνει ο μακαρίτης μέσα στη μέθη ενός καλόγερου που έγινε αυτοκράτορας. Και μέχρι να τα καταφέρει, νόμιζε ότι είχε στο τσεπάκι τον πλανήτη και τις ισορροπίες στην περιοχή και πως μπορούσε, με διάφορα παπαδίστικα κόλπα, να πηγαίνει πότε με τη μία πλευρά και πότε με την άλλη και να παίζει παιχνίδια. Διότι τον δόξαζαν κάτι δικτάτορες τριτοκοσμικών «αδέσμευτων». Και φυσικά να κόβει Συντάγματα και Συμφωνίες στα εκάστοτε μέτρα του.

Παράλληλα, δε, να λέει πως το νέο κράτος που είχε δημιουργήσει ήταν ένας σταθμός προς την Ένωση. Και αργότερα, να πιστεύει ακράδαντα πως η Τουρκία δεν θα τολμούσε να εισβάλει στην αυτοκρατορία του. Πράγματα που, ευτυχώς, εδώ και χρόνια δεν μπορεί πια να αποκρυβούν κάτω από την αστεία δικαιολογία της… απειρίας, τάχα.

Όταν τα κατάλαβε όλα αυτά, ήταν πλέον αργά. Ή, καλύτερα, τα κατάλαβε αφού πάθαμε τη ζημιά. Και μετά, πήγε από τον καημό του (ή το κάπνισμα;) και μας άφησε με μια κλασική ευκαιρία να ξεπεράσουμε το σύνδρομο του φυλάρχου και να πάμε μπροστά.

Σαράντα χρόνια μετά, είμαστε εκεί που μας άφησε. Δεν φταίει εκείνος για αυτό. Φταίμε εμείς. Που όπως και στις μέρες του, έτσι και σήμερα, όπως και σε όλα τα χρόνια που μεσολάβησαν, μαθαίνουμε τα μισά και αποδεχόμαστε τα μισά των μισών, αυτά που ταιριάζουν στο οπαδικό μας αφήγημα.

Μονίμως «κατατρεγμένοι» από τους πάντες, στα μυαλά μας βέβαια, μονίμως αππωμένοι και άποψη ανίκανοι να δούμε καθαρά τι συμβαίνει γύρω μας ή και να εκτιμήσουμε τις δυνατότητές μας. Και διαχρονικά παραδομένοι στο παράλληλο σύμπαν του ανέφικτου αλλά και την πεποίθησή μας ότι είμαστε τόσο σημαντικοί που ένας αόρατος φίλος μας σώζει και θα μας σώζει εσαεί.

Ο Μακάριος το ήξερε αυτό. Και το χρησιμοποίησε δεόντως δουλεύοντας αυτά μας τα κουσούρια όσο κανένας άλλος. Όμως σαράντα χρόνια μετά δεν θα του απέδιδα την ευθύνη για το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε. Αυτό όχι. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως έτσι ήμασταν και πριν από τις μέρες του.

Και έτσι θα παραμείνουμε για πολλά χρόνια ακόμα, νομίζοντας όμως ότι έχουμε αλλάξει. Οι πολιτικοί, που το καταλαβαίνουν επίσης, μας αποδεικνύουν και εκείνοι πως δεν…Και μας δουλεύουν με ευκολία που τρομάζει. Ή θα έπρεπε τουλάχιστον.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ανόητοι, περήφανοι και θρήσκοι

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 20.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Ο Μπωντλαίρ και το ντεσεβό του επιθεωρητή

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 20.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Προεδρικές εκλογές: Ποιον αντίπαλο δεν θέλει ο Αναστασιάδης;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 20.08.2017

Επιστροφή
στην αρχή