Ξερνάει μίσος...(Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Το μίσος είναι ίδιον δικό σας… Ρωτήστε εκείνους που στις φλέβες τους ρέει ευγενές τουρκικό αίμα και όχι θετικό ή αρνητικό αίμα!

Τι ελκυστικός πρωτοσέλιδος τίτλος κύριοι, τι αποκαλυπτικός. Τι είπες φίλε; «Ξέρασε μίσος!» Είδες Λονδίνο, είδες; Δεν με ωφέλησε το γεγονός ότι πέρασα μερικές μέρες κοντά σου, ότι πήρα λίγη έμπνευση από τον Shakespear, χαιρετίστηκα με τον Churchill και έστρεψα τα μάτια ψηλά προς τον Nelson, το κεφάλι του οποίου φτάνει στον ουρανό. Έστω και αν εξηγούσα την κατάστασή μου στον Πακιστανό τελωνειακό στο Heathrow, δεν θα την καταλάβαινε. Ούτε οι Γιαπωνέζοι ποπ μουσικοί που ζέσταιναν την πλατεία Trafalgar. «Ξέρασε μίσος!» Το μίσος είναι ίδιον δικό σας… Ρωτήστε εκείνους που στις φλέβες τους ρέει ευγενές τουρκικό αίμα και όχι θετικό ή αρνητικό αίμα! Ρωτήστε εκείνους που έλιωσαν με πέτρες το κεφάλι του Ισαάκ στη Δερύνεια. Αυτό το νησί μυρίζει μίσος. Μυρίζει εχθρότητα. Μυρίζει εκδίκηση. Εγώ τι να κάνω αν δεν υπάρχει κήπος με τριαντάφυλλα σε αυτό το βούρκο. Ιδού που βρίσκομαι και πάλι αντιμέτωπος με ένα ψέμα και μια συκοφαντία. Μπορώ ποτέ να βγάλω μίσος για εσάς φίλε; Μπορώ ποτέ να λεκιάσω την ανάταση της 20ής Ιουλίου; Εγώ σας αγαπώ. Η καρδιά μου χτυπάει με αγάπη ακόμα και σε τούτη τη λεωφόρο Oxford. Βρίζω τον πρώην αποικιοκράτη μας, ενώ ευχαριστώ τον απελευθερωτή μας. Μήπως είστε μη αγαπησιάρικα όντα εσείς; Σας αγαπώ. Επειδή μου μάθατε πόσο πολύτιμο πράγμα είναι το μίσος. Ακόμα ηχεί στα αφτιά μου εκείνη η μεστή φωνή στο ραδιόφωνο: «Χίλια κεφάλια γκιαούρηδων δεν ξεπληρώνουν ένα μίσος». Δεν ξεπληρώνουν αδελφέ, δεν ξεπληρώνουν. Αυτό το μίσος είναι κληρονομιά από τους πατεράδες μας. Έλα να το διαβάσουμε ξανά και να ενθουσιαστούμε ξανά:


«Έστω και αν λιώσω με πέτρα το κεφάλι τριάντα χιλιάδων
Και αν βγάλω με πένσα τα δόντια δέκα χιλιάδων
Και αν ρίξω στο ποτάμι το κουφάρι εκατό χιλιάδων
Αυτό το μίσος δεν μπορεί να φύγει από πάνω μου μα τον Θεό
Χίλια κεφάλια γκιαούρηδων δεν ξεπληρώνουν ένα μίσος».


Λιώσατε το κεφάλι του με πέτρα; Βγάλατε τα δόντια του με πένσα; Ρίξατε το κουφάρι του στο ποτάμι; Μπράβο! Γι’ αυτό σας αγαπώ. Μήπως είστε μη αγαπησιάρικα όντα εσείς;
Μπορώ να βγάλω ποτέ μίσος για εσάς; Μπορώ να είμαι τόσο αγνώμων; Σας αγαπώ επειδή βάλατε βόμβα στην εφημερίδα μας. Τι ωραία βομβιστική επίθεση ήταν εκείνη, τι θαυμάσια. Κάηκαν όλα και έγιναν στάχτη. Σας αγαπώ επειδή με πυροβολήσατε. Δεκατρείς σφαίρες στην γεμιστήρα. Έφταναν και περίσσευαν και για τους τρεις μας στην εφημερίδα. Μάλιστα μπορούσατε να καρφώνατε και μια σφαίρα στον Τσε που βρίσκεται στον τοίχο, έτσι για υγεία. Σας αγαπώ επειδή σκοτώσατε τον Αϊχάν Χικμέτ. Επειδή πυροβολήσατε τον Κουτλού Ανταλί και καταφέρατε να διαφύγετε. Είστε ένας ηρωικός δολοφόνος! Δεν βγάλατε μόνο τα δόντια εκείνων που πιάσατε, τους κόψατε και τα αφτιά. Προσθέστε το αμέσως και αυτό στο ποίημα εκείνο. Σκοτώσατε την Κερύνεια, μετατράπηκε σε πέτρα η Κερύνεια, πέτρωσε. Είναι δυνατόν να μην σας αγαπάει κανείς; Εδώ και 44 χρόνια ταΐζετε το Βαρώσι στα φίδια. Νομίσατε ότι γι’ αυτό βγάζω μίσος για εσάς; Καμία σχέση! Ό,τι παίρνεται με αίμα δεν δίνεται στο τραπέζι, δίνεται στα φίδια. Είστε οι ένδοξοι πλιατσικολόγοι μου εσείς. Είστε πολεμιστές. Τους διώξατε όλους από τα σπίτια τους; Πήρατε τα πάντα τους, μέχρι και τα ψυγεία και τα κρεβάτια τους; Μήπως δεν βγάλατε και πουλήσατε στις αγορές της Ευρώπης ακόμα και εκείνες τις εικόνες; Ιδού, γι’ αυτό σας αγαπώ. Με γέμισε περηφάνια ο πληθυσμός που μεταφέρατε από τον δρόμο με τον οποίο συνδέσατε την Κερύνεια με την Ανατολία. Λατρεύω τα μαχαιρώματα, τις δολοφονίες, τις ληστείες. Τις κραυγές σας ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Προπάντων τις παρενοχλήσεις και τους βιασμούς σας. Και την προσήλωσή σας στον σουλτάνο σας στην Άγκυρα. Σας θαυμάζω. Μήπως μπορώ να βγάλω μίσος για εσάς την ώρα που έχετε τόσα πολλά πράγματα για να αγαπήσει κανείς; Πες μου μωρέ Λονδίνο. Πες μου εσύ. Να μου πουν οι Εργατικοί Φίλοι της Κύπρου που με προσκάλεσαν σε εκείνη τη συνάντηση. Γιατί να μισώ εκείνους που ήρθαν να με σκοτώσουν, γιατί να ξερνάω μίσος γι’ αυτούς; Πόσο αξιαγάπητοι άνθρωποι! Παίρνουν μιαν πέτρα και την πετάνε. Ύστερα άλλη μια πέτρα. Ύστερα βροχή από πέτρες! Τι ωραία! Αν δεν αγαπώ εσάς, ποιον να αγαπώ; Υπάρχει κάθε λόγος για να μην ξερνάω μίσος για εσάς! Σας αγαπώ επειδή δεν χορτάσατε από το φάε-φάε λάφυρα. Σας αγαπώ επειδή ξεριζώσατε τις ελιές από τα βουνά μας και στη θέση τους βάψατε μιαν τεράστια σημαία. «Ξέρασε μίσος», είπες φίλε; Αν ξεράσω, θα ξεράσω αυτό τον βούρκο μέσα στο οποίο πνιγήκαμε. Θα ξεράσω το πρώην εργοστάσιο τσιγάρων το οποίο αποκαλείτε βουλή. Ξερνάω καθώς μιλάτε στην τηλεόραση. Αυτό το νησί μυρίζει μίσος. Μυρίζει εχθρότητα. Μυρίζει εκδίκηση. Μίσος για τους Έλληνες. Μίσος για τους Αρμένιους. Μίσος για τους Κούρδους. Αν ξεράσω, δεν θα ξεράσω από τους κεφτέδες με μαϊντανό, αλλά από τα δολοφονικά εμβατήριά σας και τις φωνές σας ο Αλλάχ είναι μεγάλος!


Επιστροφή
στην αρχή