Βόρεια Μακεδονία vs (νότιος) #Pellotopos

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
#Pellotopos. Το πόσο, μας βοηθούν να το καταλάβουμε πολλά αυτές τις μέρες. Αρχίζοντας από το Μακεδονικό, τους εδώ Μακεδονομάχους και τα οξύμωρά τους

#Pellotopos. Το πόσο, μας βοηθούν να το καταλάβουμε πολλά αυτές τις μέρες.

Αρχής γενομένης με το Μακεδονικό. Και τους εδώ Μακεδονομάχους.

Είναι εκπληκτικό πως εκείνο ειδικά το είδος το οποίο συζητώντας σε φιλικό επίπεδο το Κυπριακό καταλήγει στο «τζείνοι ποτζεί τζιαι εμείς ποδά», εκείνο ειδικά λοιπόν, προβλέψιμα αφηνιασμένο (και) με τη συμφωνία για τη Βόρεια Μακεδονία, πετάει τη φοβερή ατάκα, «τώρα που ακούσετε για τη Βόρεια Κύπρο, όι να διαμαρτύρεστε!».

Φυσικά και είναι τελείως ανόμοια τα πράγματα και συνεπώς αστεία η όποια σύγκριση - πέραν της σοβαρότητας και του πολιτικού θάρρους που επέδειξαν οι εκεί ηγεσίες εν αντιθέσει με τις εδώ. Αλλά ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη των ηλιθίων σε μεγάλους αριθμούς, όπως είχε πει και ο Άινσταϊν. Τα πάντα μπορεί να γίνουν πιστευτά στις μέρες μας. Έτσι και η πιο πάνω killer ατάκα.

Όμως, αφού θέλουν ντε και καλά, να μείνουμε ως έχουν τα πράγματα και να είναι «τζείνοι ποτζεί τζιαι εμείς ποδά», γιατί φοβούνται τη λύση η οποία μάλιστα, εδώ, θα καταργήσει τα βόρεια και τα νότια αντί να τα διαιωνίσει όπως το status quo του οποίου όλοι αυτοί έχουν γίνει οι ισχυρότεροι σύμμαχοι, είτε θέλουν να το καταλάβουν, είτε όχι;

«Τώρα που ακούσετε για τη Βόρεια Κύπρο, όι να διαμαρτύρεστε!». Μα ο φόβος είναι όλων μας, αλλά εμείς επιμένουμε στη λύση για να μην το ακούσουμε, όχι στη σιωπηρή πορεία προς τη διχοτόμηση η οποία θα το φέρει!

Και τι θα την πούμε τη «βόρεια Κύπρο», δηλαδή, όταν θα αναβαθμιστεί συνεπεία του αδιεξόδου αλλά και σε κάποιο σημαντικό βαθμό της αδιαφορίας των εκάστοτε ηγεσιών μας -και της παρούσης περισσότερο- για λύση; Ειδικά εάν ο υπόλοιπος πλανήτης τη λέει έτσι, εμείς τι σημασία έχει πώς θα τη λέμε ή πόσο θα φωνάζουμε για να μην τη λένε οι άλλοι;

Δεν είναι απίστευτοι πραγματικά; Ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν φαντασιώσεων, με κυριότερες εκείνες που τροφοδοτούν τα εγχειρίδια της Ιστορίας στα σχολεία -εκεί όπου ποτέ δεν πείραξε κανέναν το... ανώτερο «είδος μας» και όπου πάντα κέρδιζε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- και από εκεί μέσα βλέπουν την πραγματικότητα. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Όταν δε, πράγμα συχνότατο και λογικότατο, δεν μπορούν να βρουν μια λύση η οποία να αποφεύγει τον τρισκατάρατο και ακατανόητο συμβιβασμό (μαζί με τα εξίσου ακατανόητα για εκείνους οφέλη του) και να μας ανακηρύττει νικητές ακόμα και εκεί όπου χάσαμε, καταφεύγουν και πάλι στα εγχειρίδια και στους μακροχρόνιους, τις συνέπειες των οποίων πάντοτε παραγνωρίζουν.

Τι κι αν χάνεται οριστικά η μισή σου χώρα; Περίμενε, λέει η συνταγή, μέχρι να γίνει το… θαύμα.

Και στο μεσοδιάστημα χάνονται όλα αλλά εκείνοι παραμένουν περήφανοι να κλαίνε διπλά. Για όσα χάθηκαν πριν αλλά και μετά, στην πορεία. Περήφανοι που διαφύλαξαν τάχα την τιμή τους.

Έτσι έγινε και στην Ελλάδα με το Μακεδονικό, όταν ηγεσίες ανάξιες των περιστάσεων φοβήθηκαν την αντίδραση όλων αυτών και απέμειναν να καταμετρούν τις χώρες που αναγνώριζαν, καθώς τα χρόνια περνούσαν, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Πάνω από 130 στον αριθμό.

Δημοκρατία της Μακεδονίας. Όνομα επίσημο, από την ενσωμάτωσή της στη Γιουγκοσλαβία το 1944 και το οποίο όνομα αναγραφόταν έτσι ακριβώς, «Μακεδονία», ακόμα και στα σχολικά εγχειρίδια της γεωγραφίας στην ίδια την Ελλάδα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία τρέλας.

Η ουσία είναι πως η συνταγή αυτής της σχολής, του πάλι με χρόνια και καιρούς και του ας την πάρουν οι Τούρκοι αντί να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και να το λύσουμε, αυτή λοιπόν η συνταγή της απραξίας και της κατάληξης, εδώ, στο χάρισμα της μισής μας χώρας στην Τουρκία -εν μέσω μάλιστα πατριωτικών ιαχών!- χαρακτηρίζεται μονίμως από μια αντίφαση για να μην πω και κάτι χειρότερο η οποία, με τη σειρά της, εκτός από την πραγματικότητα δείχνει να έχει πάρει διαζύγιο και από τη λογική.

#Pellotopos. Διότι αυτή ειδικά η σχολή, των ψεκασμένων, αυξάνεται επικίνδυνα στις μέρες μας, με την αρωγή της αμορφωσιάς και του φανατισμού ο οποίος κατέλαβε το διαδίκτυό «μας».

Όλοι αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές για το έθνος και την πατρίδα, όλοι αυτοί και αυτές που σαμποτάρουν την όποια ιδέα φέρνει πιο κοντά στη λύση ή και απλώς μειώνει την καχυποψία ανάμεσα στις δύο κοινότητες, γνωρίζοντας πως η πορεία της απραξίας και της διαιώνισης οδηγεί το μισό μας νησί οριστικά και επίσημα πλέον στον έλεγχο της Τουρκίας, αυτοί και αυτές, λοιπόν, είναι εφιαλτικά πολλοί και πολλές πια.

Χθες, παρενθετικά, ξεσηκώθηκαν με την υποκίνηση και ανάλογων συναδέλφων μας, ενάντια στην προσπάθεια για ένα κοινό γλωσσάρι στα ΜΜΕ των δύο κοινοτήτων, για κάποιους όρους τουλάχιστον, προαιρετικό στη χρήση και δοκιμασμένο αλλού, προκειμένου τα ΜΜΕ να μην κολλούν σε ορολογίες, τοξικές πολλές φορές. Και να μπαίνουν στην ουσία.

Κάθε προσπάθεια για κάποια συνεννόηση παρουσιάζεται ως… προδοσία. Και τους εξαγριώνει. Την ώρα που η γραμμή που ακολουθούν οδηγεί στο οριστικό τέλος διά της οριστικής απώλειας όσων χάσαμε και μαζί της όποιας δυνατότητας για να πάρουμε πίσω το παραμικρό.

Τόσο #Pellotopos. Εγκλωβισμένος στις φοβίες ανθρώπων που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν και να προχωρήσουν. Τόσο και περισσότερο.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή