Τους κλέψαμε το τέλος... Της Θεανώς Καλαβανά

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η δική μας ουσία και το ήθος τελείωσαν κάπου εκεί στη δική μας εφηβεία, μείναμε μόνο με το περιτύλιγμα και αυτό είναι που προσφέρουμε στα παιδιά μας

Πήγα πριν αρκετούς μήνες σε μια θεατρική παράσταση που ακόμα, το ομολογώ, στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Το έργο ήταν ένα κράμα, μια αλληγορία από διάφορα παραμύθια που διαβάσαμε στα παιδιά μας και μας διάβασαν όταν ήμασταν μικροί, με τους γνωστούς κλασικούς ήρωες παραμυθιών, όπως «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», κ.ο.κ. Το θεατρικό έργο γράφτηκε από μια ομάδα εφήβων ηλικίας 13-16 χρονών, στην οποία ανήκει και ο δεκατριάχρονος γιος μου. Οι ερμηνείες των παιδιών ήταν σπουδαίες για την ηλικία τους. Η παράσταση ξεκινούσε με έναν προβολέα να φωτίζει τις εξής προτάσεις στο πανί: «Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα δάσος γεμάτο από τους κλασικούς ήρωες των παραμυθιών που όλοι γνωρίζουμε ή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε… Μια μέρα βρεθήκαμε παγιδευμένοι σ’ έναν τόπο από τον οποίο μας έκλεψαν αυτό που γνωρίζαμε ως το καλό τέλος. Αυτός, τελικά, ο τόπος είναι ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε σήμερα…».

Να μην σας τα πολυλογώ, σε αυτήν τη θεατρική παράσταση στο τέλος όλες οι πριγκίπισσες πεθαίνουν και κατά τη διάρκεια του έργου όλοι οι χαρακτήρες βγάζουν μια εμπάθεια, ζουν περίπου στην «κοσμάρα» τους χωρίς ηθικές αξίες και η ζωή τους περιορίζεται στις σέλφι από τα κινητά τους… Αυτός είναι ο κόσμος μας! Έφυγα από την παράσταση συγκινημένη, όχι ως μια περήφανη μητέρα, αλλά ως μια τρομαγμένη μητέρα. Πολλά ερωτηματικά να στριφογυρίζουν βασανιστικά μέσα μου. Τι κάναμε εμείς οι ενήλικες σε αυτά τα παιδιά; Σε τι κόσμο τους μεγαλώνουμε και τι κόσμο θα τους παραδώσουμε; Γιατί φτιάξαμε μια κοινωνία που τους προσφέρει τόση απαισιοδοξία μόνο; Ούτε ένα καλό τέλος δεν είμαστε άξιοι να τους προσφέρουμε.

Σε αυτήν την κατρακύλα έχουμε όλοι ανεξαιρέτως μερίδα ευθύνης και όσο και αν εθελοτυφλούμε, κοιτάζοντας έως εκεί που φτάνει η μύτη μας, μεγαλώνουμε μια γενιά στην οποία το μόνο που έχουμε να παραδώσουμε είναι τον γκρεμό στον οποίο χορεύουμε γύρω του δεκαετίες τώρα, στολίζοντάς τον με μεταξωτές κορδέλες. Είμαστε τα παιδιά των προσφύγων που δεν δικαιώθηκαν ποτέ, πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε στη μιζέρια των συνοικισμών όταν οι συμπατριώτες μας από τις άλλες ελεύθερες περιοχές γέμιζαν την κοιλιά και τις τσέπες τους. Εμείς με τη σειρά μας γίναμε οι γονείς που βίωσαν τα περισσότερα σκάνδαλα και φούσκες που ποτέ έως τώρα δεν έζησε άλλη γενιά σε μια χώρα, από χρηματιστήρια, κτηματικά, πτώχευση τραπεζών, μίζες, διαφθορά, κουμπαροκομματοκρατία... Τα παιδιά μας με τη σειρά τους είναι η γενιά που είδε πολλούς από εμάς να χάνουμε τις δουλειές μας, να συρρικνώνονται τα εισοδήματά μας, να χάνουμε για τα καλά τις ηθικές μας αξίες, το σθένος και την πίστη μας σ’ ένα καλύτερο αύριο. Τους μάθαμε ότι η ατιμωρησία, τα συμφέροντα και ευνοϊκές συνθήκες για τους λίγους είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Η δική μας ουσία και το ήθος τελείωσαν κάπου εκεί στη δική μας εφηβεία, μείναμε μόνο με το περιτύλιγμα και αυτό είναι που προσφέρουμε σήμερα στα παιδιά μας. Τους δώσαμε μια κοινωνία βουτηγμένη στον βούρκο και ένα κράτος διεφθαρμένο σε φανταχτερό περιτύλιγμα. Ένα κράτος χωρίς σχεδιασμό, προγραμματισμό και πρόνοιες για αυτά τα παιδιά. Τους κλέψαμε, δυστυχώς, με τις πράξεις και τις επιλογές μας το καλό τέλος και δυστυχώς στις μέρες μας δεν φαίνεται να υπάρχουν εκείνοι οι ήρωες που θα τους το φέρουν πίσω.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή