Τουρκική γεωστρατηγική βεβαιότητα - ελλαδική γεωστρατηγική αβεβαιότητα

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η Τουρκία υλοποιεί με στρατηγική αυτοπεποίθηση το όραμα του Τουργκούτ Οζάλ, που έλεγε συχνά ότι ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της Τουρκίας

Το τίμημα της αποκλιμάκωσης της κρίσης των Ιμίων το 1996 ήταν η αναγνώριση εκ μέρους της κυβέρνησης Σημίτη της ύπαρξης ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Το επιστέγασμα της αναγνώρισης αυτής επιβεβαιώθηκε με τη συνάντηση της Μαδρίτης το 1997 μεταξύ των κυρίων Σημίτη και Ντεμιρέλ. Η συμφωνία αυτή έκτοτε δεν επέτρεψε στις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις να προχωρήσουν στην ανακήρυξη της ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης στο Αιγαίο. Προφανώς η ελληνική διπλωματία διαχρονικά αφελώς επένδυε στα απορρέοντα από το δίκαιο της θάλασσας, νομικό πλεονέκτημα που έδιδε το σύμπλεγμα Καστελλόριζου προς τα ελληνικά συμφέροντα. «Διέλαθε» τη διαχρονική προσοχή της όμως ότι τα νομικά προϊόντα συνιστούν αποτελέσματα του συσχετισμού των δυνάμεων και ο συσχετισμός αυτός καθορίζει και την αναθεωρητική δυναμική τους.

Η Τουρκία υλοποιεί με στρατηγική αυτοπεποίθηση το όραμα του Τουργκούτ Οζάλ, που έλεγε συχνά ότι ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της Τουρκίας. Και αυτό υλοποιεί μεθοδικά ο σημερινός της Πρόεδρος μέσα από τις δομικές, κοινωνικές και συνταγματικές αναθεωρήσεις που θεσμοθετεί εσωτερικά. Οι αναθεωρήσεις αυτές περιορίζουν ραγδαία τη δημοκρατική διαδικασία και τον ζωτικό της χώρο και αναδεικνύουν τον θεσμοθετημένο πολιτικό αυταρχισμό ως βασική προϋπόθεση για την υλοποίηση του στρατηγικού της στόχου, του αναθεωρητισμού. Ενός αναθεωρητισμού που ενσωματώνει την ηγεμονική της επιρροή και ρόλο όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και ευρύτερα. Η Τουρκία, κατά γενική πολιτική και ακαδημαϊκή παραδοχή, παραμένει ως μία από τις πλέον αξιόπιστες χώρες σε ό,τι αφορά την υλοποίηση της εξωτερικής της πολιτικής, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Η διαχρονικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής καθοδηγείται από τη σχολή σκέψης του πολιτικού ρεαλισμού, εν αντιθέσει με την ελλαδική που τη χαρακτηρίζει η παροδικότητα, η προχειρότητα και η περίσταση της συγκυρίας, απότοκο της κυριαρχίας της ιδεαλιστικής σχολής σκέψης, που ενσωματώνει την εσωστρέφεια και ακυρώνει την αναγκαιότητα της αναγνώρισης ότι στο παγκόσμιο σύστημα εκεί που παρατηρείται πολιτισμική υστέρηση, όπως στην περιοχή μας, οι σχέσεις των κρατών καθορίζονται από τον συσχετισμό των δυνάμεων. Εν γένει, όμως, το παγκόσμιο σύστημα λειτουργεί στη βάση της θεωρητικής ισότητας και λειτουργικής ανισότητας. Τα τελευταία γεγονότα στην κυπριακή ΑΟΖ επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τη στρατηγική αποφασιστικότητα της Τουρκίας να καθηλώσει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύουν τη λειτουργική αδυναμία της ελλαδικής παρέμβασης ως αποτέλεσμα της ραγδαίας ανατροπής της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, που εκτιμάται από διάφορες δεξαμενές σκέψης ότι το 2023 θα είναι μη αντιστρέψιμη και καταθλιπτικά εις βάρος της Ελλάδας.

Ήδη η Τουρκία έχει καταστήσει εν δυνάμει όμηρό της το ενεργειακό πρόγραμμα της ΚΔ, καθιστώντας το σύνοικο στοιχείο, το οποίο είναι πλήρως συνταυτισμένο μαζί της, διπλωματικό της βραχίονα στην πολιτική της ομηροποίησης και στην περαιτέρω αμφισβήτηση της κυριαρχίας της ΚΔ, ενώ ήδη η Ελλάδα μετρά τις πρώτες απώλειες της εδαφικής της ακεραιότητας με τα Ίμια, έστω και σημειολογικά, μέσα από τον εμβολισμό του ελληνικού λιμενικού σκάφους από τουρκικό πολεμικό. Και αυτό χωρίς μια πιστολιά και που σε προσωπική τηλεφωνική επικοινωνία του με τον κ. Τσίπρα ο Τούρκος πρωθυπουργός του είπε ότι δεν ήταν εσκεμμένο το συμβάν. Είναι όπως όταν χαστουκίζεις κάποιον και μετά του λες ότι ήταν κατά λάθος. Το χαστούκι μένει δυστυχώς. Ήδη η Τουρκία μέσα από νέα navtex εγκλωβίζει και το Καστελλόριζο (και στέλνει πολιτικά μηνύματα στην Ελλάδα), γεγονός το οποίο στη βάση του υφιστάμενου δικαίου της θάλασσας, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι εις βάρος της Τουρκίας. Ουσιαστικά η Τουρκία αποκλείεται από τους ενεργειακούς πόρους στην Ανατολική Μεσόγειο. Η κατάσταση αυτή καθιστά την Κυπριακή Δημοκρατία όμηρο της Τουρκίας σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, αν δεν επιλυθεί προηγουμένως το πρόβλημα της οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δεν είναι τυχαίο που η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για το Δικαίο της Θάλασσας. Οποιαδήποτε άλλη χώρα το ίδιο θα έπραττε.

Τι κάνουμε εμείς;

Πρώτα θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε συνεταιρισμό Κυπρίων - Τούρκων. Αν όχι, επιβάλλεται η διενέργεια δημοψηφίσματος για την κατάργηση του συνταγματικού συνεταιρισμού του 1960, χωρίς να επηρεάζονται τα υφιστάμενα ατομικά δικαιώματα κανενός, και τη συνταγματική ενσωμάτωση του Δικαίου της Ανάγκης στη βάση του ψηφίσματος του ΣΑ 186, συνοδευόμενου από την πρόνοια της αποζημίωσης των πληγέντων από την Κυπριακή Δημοκρατία, και η θεσμοθέτηση ενός διαλόγου με την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή κοινότητα για τον διαμοιρασμό των περιουσιακών στοιχείων της Κυπριακής Δημοκρατίας, περιλαμβανομένου και του φυσικού αερίου. Αυτό απαιτεί πατριωτική και πολιτική φαντασία, που ούτε εδώ υπάρχει ούτε στην Ελλάδα.

Απάντηση στον Κύπριο ανώνυμο για το προηγούμενο άρθρο

Η οδός Αγιάσματος ανήκει στον Δήμο Λευκωσίας, όπως και μέρος της ενορίας Αγ. Παύλου. Δεν είναι ανάγκη να χάνεις την ψυχραιμία σου. Άλλη φορά, όνομα. Δεν συνηθίζω να απαντώ σε ανώνυμους που τους θεωρώ δειλούς.

 


Επιστροφή
στην αρχή