Τόσο σοβαρά όσο η ίδια παίρνει τον εαυτό της

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Εμείς, λέει, δεν εφαρμόζουμε την Πολιτική των Κανονιοφόρων. Αυτό έλειπε! Οι δικές μας κανονιοφόροι είναι προκομμένες. Τα αεροπλανοφόρα μας επίσης...

Δεν λέω, είναι στιγμές που δεν αντέχεται αυτή η χώρα. Πραγματικά. Φεύγεις, κοιτάζεις από το αεροπλάνο κάτω στην απογείωση και λες, να γίνει κάτι Ανύπαρκτέ μου και να ξαναγυρίσω το 2029 για διακοπές μόνο;

Καλό ή κακό, περνάνε. Και έρχονται οι άλλες. Αυτές που καταλαβαίνεις, αφού γυρίσεις και ξεπεράσεις το φλερτ με την ιδέα των ηρεμιστικών, πως όσο μπορείς να παίρνεις αυτή τη χώρα τόσο σοβαρά όσο η ίδια παίρνει τον εαυτό της –έως και καθόλου– έχει και μια πλάκα. Καλό ή κακό, επίσης θα σας γελάσω.

Το σκεφτόμουν σήμερα καθώς ερχόμουν στο γραφείο και άκουσα, μέσα σε όλο αυτό το νταβαντούρι με την ΑΟΖ, τις αντιδράσεις αυτών που καθορίζουν –οϊμέ– τη μοίρα μας. Και κόντεψα να τρακάρω.

Κατ’ αρχάς, το αισθητικό μέρος. Κάποιος πρέπει να το διερευνήσει. Κάποιος πρέπει να βρει ποιος είναι αυτός που ονοματίζει τα διάφορα στην ΑΟΖ μας. Και έτσι, από τα πρώτου επιπέδου… στερητικά με τα γυναικεία ονόματα που τους μπαίνουν τα τρυπάνια, έχουμε περάσει τώρα και στα μαλάκια με τις σουπιές, τα καλαμάρια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

Το σύνδρομο της ψαροπούλας.

Λάτρεψα όμως, διεστραμμένο αλλά ειλικρινά λάτρεψα, την ατάκα της κυβέρνησης εν είδει απαντήσεως –υποθέτω– στα διάφορα πειρατικά καμώματα της Άγκυρας μέσα στην ΑΟΖ μας εδώ και μια βδομάδα. Και γιά να δούμε για πόσο ακόμα τώρα που ανανεώθηκε η navtex τους... Ναι. Τη λάτρεψα. Ήταν μια σπάνια στιγμή περηφάνιας.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, διεμήνυσε ο Λόφος, «δεν εφαρμόζει την πολιτική των κανονιοφόρων». Έτσι. Ας βγάζουν αυτοί τις δικές τους. Ας κάνουν ό,τι θέλουν. Εμάς οι κανονιοφόροι μας είναι προκομμένες. Δεν τις βγάζουμε στο σεργιάνι για το τίποτα. Ούτε και τα αεροπλανοφόρα μας φυσικά. Αυτά και εάν... Και συνεπώς εμείς τέτοια πολιτική δεν θα την εφαρμόζαμε ποτέ. Λογικό νομίζω.

Την ίδια δε ώρα και αφού προσπάθησε απεγνωσμένα να υποβάλει στο ραδιοφωνικό ακροατήριο ότι ο ίδιος… δεν είχε, λέει, τίποτα να κάνει με τις διά συνοπτικών διαδικασιών και σανταμικού τύπου εκκαθαρίσεις σε ό,τι άφησε όρθιο από το κόμμα του, και πως για όλα έφταιγαν τα όργανα, ο «σκληρός» Νικόλας διεμήνυε πως η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει, λέει, «πάση θυσία» να προχωρήσει με τους ενεργειακούς της σχεδιασμούς.

Εκείνο το «πάση θυσία» ακουγόταν ακόμα πιο επικίνδυνο από το στόμα ενός ανθρώπου ο οποίος έχει καταστήσει πλέον το όνομά του συνώνυμο της αποτροπής κάθε προσπάθειας για επίλυση του Κυπριακού, εν μέσω μάλιστα των πιο καταγέλαστων μεγαλοϊδεατισμών για Νέες Στρατηγικές που παραπέμπουν σε κατά φαντασίαν υπερδυνάμεις και μόνο. Και δεν ήταν ο μόνος για να είμαι δίκαιος.

Γιατί ο όποιος στοιχειωδώς σώφρων άνθρωπος είναι σε θέση να καταλάβει αν μη τι άλλο τα βασικά και τα αυτονόητα: πρώτον, πως εμείς, όσο κι αν δεν μας αρέσει δεν έχουμε καμία, μα καμία άλλη πολυτέλεια από τη διπλωματική οδό και την προσπάθεια διασφάλισης των συμφερόντων μας με λεπτούς χειρισμούς…

… δεύτερον, ότι χωρίς τη λύση του Κυπριακού αέριο –πέραν αυτού που βγάζει ο ίδιος και διάφοροι άλλοι και το οποίο δυστυχώς δεν είναι εμπορεύσιμο αλλιώς θα είχαμε χεσ… στο τάλιρο, μετά συγχωρήσεως– δεν πρόκειται να βγάλουμε ποτέ, εκτός κι αν αναγκαστούμε να ζήσουμε με τη διχοτόμηση και της χώρας αλλά και της ΑΟΖ μας…

… και τρίτον, ότι το «πάση θυσία» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα για να την πει κανείς, όταν η θυσία άλλους είναι που αφορά. Όχι εκείνους που θα έχουν την πολυτέλεια της πτήσης σε ώρα ανάγκης για το... Ντουμπάι ή για κάπου αλλού.

Άλλοι είναι που θα μείνουν εδώ. Και αυτοί θα πληρώσουν τη... θυσία.

Για να δανειστώ, με σεβασμό και με τις απολογίες μου πάντα δεδομένου του παραλληλισμού κάτι από την αθάνατη Ντε Μποβουάρ, απλοχεριές με το Αίμα των Άλλων δεν κάνουμε, αγάπη μου.

Διότι όπως διαβάζει κανείς ανάμεσα στις γραμμές της στο συγκεκριμένο αριστούργημά της, η ελεύθερη βούληση του καθενός είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. Αλλά, όταν μέσα από αυτήν επηρεάζονται και οι μοίρες των υπολοίπων, ε ένα ηθικό ζητηματάκι προκύπτει. Και σίγουρα δεν περνά χωρίς να συζητηθεί.

Πόσω μάλλον εάν μιλάμε και για έναν εύκολο και ανεύθυνα μαξιμαλιστικό λαϊκισμό ο οποίος ωθεί τα πράγματα προς την κατεύθυνση αυτή στη δημόσια συζήτηση, με τρόπο που αυτός που το κάνει να παρουσιάζεται ως ο τάχα διεκδικητικός έναντι άλλων.

Χωρίς φυσικά ποτέ να εξηγεί –και πώς να το εξηγήσει άλλωστε– το ποιος θα είναι ο χειρισμός της κατάστασης που θα προκύψει με την… «πάση θυσία» ή καλύτερα των θυσία των άλλων. Σίγουρα όχι τη δική του.

Εάν δεν έχουμε μάθει ακόμα από τα όσα έχουμε πάθει από αυτό το είδος ανάμεσά μας και την αδιάκοπη πεποίθησή τους ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει –μέχρι που να έρθει πάλι και να μας βρει– κι αν ακόμα δίνουμε βάση σε αυτούς τους αυτόκλητους προστάτες της πατρίδος οι οποίοι το 1974 την έβγαλαν στην Κακοπετριά και σε πρεσβείες, η «πάση θυσία» είναι μάλλον αναπόφευκτη.

Ελπίζω πως κάτι μάθαμε τελικά. Μάθαμε όμως;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Καλή διαγωγή και μεταμέλεια (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21:10 (τελευταία ενημέρωση 21:10)

ΑΠΟΨΗ

Οι στομαχικές διαταραχές του Κώστα Κληρίδη (Του Διονύση Διονυσίου)

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 21:10 (τελευταία ενημέρωση 21:10)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Διάλογος για τα ουσιώδη

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 21:00 (τελευταία ενημέρωση 21:00)

Επιστροφή
στην αρχή