Το θράσος των Πατριωτών! Του Διονύση Διονυσίου

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Το πρόβλημα που εγείρεται στη συζήτηση του Κυπριακού σήμερα, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η δαιμονοποίηση της άλλης άποψης

Θεωρητικά στη χώρα μας όλοι αγωνίζονται για τη λύση του Κυπριακού, έστω με κάποιες διαφοροποιήσεις: Κάποιοι αναζητούν δίκαιη λύση, κάποιοι λειτουργική, κάποιοι υποφερτή. Όποιος ρωτηθεί ευθέως απαντά: «Ναι  θέλουμε λύση εμείς οι Ελληνοκύπριοι, διότι εμείς είναι που υφιστάμεθα τις συνέπειες της εισβολής». Με λίγα λόγια όλοι φαίνεται να συμφωνούμε τουλάχιστον ως προς τον στόχο. Επιπλέον, θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει ότι στην πλειοψηφία τους οι Ε/κ συμφωνούμε ότι η λύση αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Κάποιοι επειδή πιστεύουν ότι σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες είναι ένα λειτουργικό σύστημα, ιδιαίτερα αν έχουν προϋπάρξει συγκρούσεις σε κοινοτικό επίπεδο και κάποιοι ως αναγκαίο κακό αφού τα τετελεσμένα επί του εδάφους μόνο με μια νέα πολεμική αναμέτρηση αλλοιώνονται.   

Στην πράξη βεβαίως πολλοί από τους σχηματισμούς του ενδιάμεσου χώρου αμφισβητούν την επιδιωκόμενη λύση, χωρίς να το παραδέχονται δημοσίως, καταφεύγοντας σε διάφορες προσεγγίσεις, οι οποίες συντηρητικά ομιλούντες θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως μη σοβαρές. Η συζήτηση γύρω από τη θεατρική παράσταση στη Σαλαμίνα είναι ενδεικτική. 

Το πρόβλημα που εγείρεται στη συζήτηση του Κυπριακού σήμερα -αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί- δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η δαιμονοποίηση της άλλης άποψης. Διαφορετικά δεν μάθαμε τίποτα από το τραγικό 2004 όταν η Ε/κ κοινότητα βυθίστηκε σε έναν πολιτικό εμφύλιο. Σήμερα ο καθένας επιβάλλεται να έχει την άποψή του και με βάση αυτήν οφείλει να καθορίζει τη στάση του έναντι του λαού.

Τί σημαίνει βέβαια «έχω άποψη»; Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική «άποψις» είναι δε σύνθετη από την πρόθεση και το ουσιαστικό από+όψις. Δηλαδή αυτός που έχει άποψη έχει τη δική του εικόνα της πραγματικότητας, τη δική του οπτική γωνία, εν κατακλείδι τη δική του γνώμη.  Κατ επέκταση για να υπάρξει διάλογος χρειάζονται τουλάχιστον δύο απόψεις. Διεξάγεται όμως διάλογος στη χώρα μας;

  • Κάποια κόμματα όπως ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, αλλά και άλλες ομάδες πολιτών, έχουν άποψη: Δίνουν τη μάχη για έναν συμβιβασμό στο Κυπριακό. Αυτό διαφάνηκε μέσα από τη συζήτηση διαφόρων σχεδίων όπως το σχέδιο Γκάλι και το σχέδιο Ανάν. Με λίγα λόγια συζητούν, προτείνουν και διαλέγονται με την τουρκική πλευρά, με ενδιάμεσο τον ΟΗΕ, ώστε να εξευρεθεί μια λύση. Η οποία παραδέχονται ότι δεν θα είναι τέλεια. Αυτό το γνωρίζουμε. Διαλέγονται με την ελπίδα ότι αυτή η λύση θα βοηθήσει τη χώρα να επανενωθεί λειτουργικά, αποφεύγοντας το χείρον, που είναι η διχοτόμηση και η προσάρτηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία.
  • Από την άλλη πλευρά με εξαίρεση την τραγική διαχείριση του Κυπριακού από τον Τάσσο Παπαδόπουλο, η οποία οδήγησε σε χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες, ο ενδιάμεσος χώρος δεν φαίνεται να έχει γνώμη: Δεν προτείνει, αλλά κρίνει. Δεν καταθέτει απόψεις. Καταθέτει τους φόβους του. Δεν συνθέτει. Επιχειρεί να αποσυνθέσει. Το να διαφωνεί εν ολίγοις κάποιος με ότι κατατίθεται στο τραπέζι –εφόσον από το 1977 με απόφαση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου καθίσαμε στο τραπέζι- ούτε παραγωγικό είναι, ούτε επαρκές, ούτε κατά συνεκδοχή φρόνιμο. 

Είναι πραγματικά λυπηρό σε μια δημοκρατική χώρα να μην μπορεί να λειτουργήσει ο διάλογος. Είναι αστείο κάποιοι να συνομιλούν, να σκέφτονται και να προβληματίζονται και κάποιοι άλλοι απλώς να τους κρίνουν, να τους επικρίνουν και να τους λοιδορούν. Δυστυχώς πλην ελαχίστων που έχουν το θάρρος της γνώμης τους και αντιπροτείνουν στη λύση διζωνικής τα 2 κράτη,  τη διχοτόμηση ή και την παραμονή στο status quo …και βλέπουμε, οι περισσότεροι απλώς κάνουν κλεφτοπόλεμο στην άλλη άποψη χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν το αυτονόητο: Δηλαδή τη δική τους ξεκάθαρη άποψη-τοποθέτηση. Πραγματικά χρειάζεται απύθμενο θράσος για να το κάνει κάποιος αυτό.

Σε μια δημοκρατική χώρα ο καθένας δικαιούται να διαφωνεί, αλλά πρέπει να δίνει απαντήσεις όταν ερωτάται: Πώς θα φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα; Πώς θα επιστρέψουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους; Πώς θα επανενωθεί η Κύπρος; 

Δεν είναι δυνατόν αυτοί που αγωνίζονται για έναν, έστω λειτουργικό συμβιβασμό να χαρακτηρίζονται μειοδότες και αυτοί που απλώς σχολιάζουν ανέξοδα να θεωρούνται πατριώτες. Eν τοιαύτη περιπτώσει ο πατριωτισμός αυτός είναι πολιτικά ύποπτος, σύμφωνα δε με τη ρήση του Samuel Johnson, εκπίπτει “ως το τελευταίο καταφύγιο του κάθε μασκαρά”.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Keep calm περιμένοντας το τρυπάνι του «Stena IceMax»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, 09:40 (τελευταία ενημέρωση 09:40)

ΑΠΟΨΗ

Κανένα παζάρι για την κάρτα

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Το μυστηριώδες πορτρέτο του Μεσσία

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή