Το τέλος τριών δεκαετιών ανοησίας;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Ο ντενεκές είναι λέξη τούρκικη, όχι ελληνική. Ταιριάζει απόλυτα όμως, όπως και η φωτογραφία δείχνει, στο κεφάλι του μέσου λασκαρισμένου στην Ελλάδα.

«…We will be flying over the Skopian airspace», εξηγούσε ο πιλότος στους μη ελληνόφωνους επιβάτες της πτήσης μας, την ώρα που μερικές χιλιάδες πόδια πιο κάτω –επί του εδάφους– συνεχίζονταν οι πυρετώδεις διαβουλεύσεις για την εξεύρεση λύσης στο Μακεδονικό.

Το είχε πει και στα ελληνικά ενωρίτερα, αλλά είναι γεγονός πως στα αγγλικά ακουγόταν ακόμη πιο αστείο. Για μας τουλάχιστον. Διότι οι μη ελληνόφωνοι επιβάτες ολοφάνερα δεν κατάλαβαν σε τι αναφερόταν.

Δεν έφταιγε ο πιλότος βέβαια. Τα ίδια δεν τραβάμε όλοι;

Μάλιστα, πετώντας για την Ιταλία, εκεί όπου η λέξη «scoppia» σημαίνει ότι κάτι ανατινάζεται, ευτύχημα είναι που δεν πανικοβλήθηκε και κανείς τους. Ίσως, για να το ελαφρύνουμε και λίγο, προσπαθώντας να καταλάβουν τι είχαν μόλις ακούσει, να τους ήρθε συνειρμικά και το σουξέ της cult στα late 70s συμπατριώτισσάς τους Raffaella Carra. Θα το θυμάστε, βέβαια. Λεγόταν, «A far l’amore comincia tu” (ελληνιστί: αρχίζεις να κάνεις έρωτα).

Με το εξίσου γνωστό ρεφραίν του «scoppia, scoppia mi scoppia il cuor» (μτφρ.: ανατινάζεται η καρδιά μου).

Με εναέριο χώρο πάντως, δύσκολα θα το ταύτισαν. Βλέπετε, τρεις σχεδόν δεκαετίες μετά την έναρξη του σίριαλ του Μακεδονικού κανείς εκεί έξω δεν γνωρίζει και ούτε θεωρεί ότι υπάρχει λόγος να μάθει τι σημαίνει «Σκοπιανός». Διότι απλούστατα, δεν υπάρχει τέτοιος όρος, έξω τουλάχιστον από το ελληνόφωνο –παράλληλο– σύμπαν.

Για τα 130 κράτη μέλη του ΟΗΕ, η χώρα αυτή ονομάζεται Μακεδονία και ως τέτοια αναγνωρίζεται. Με αυτό ακριβώς το όνομα. Ούτε Σκόπια, ούτε FYROM. Μακεδονία. Ανάμεσα στις 130 χώρες είναι και τα τέσσερα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του. Πλην;.. Της Γαλλίας, όχι της Ρωσίας, όπως πολλοί θα υπολόγισαν.

Και η Μόσχα ως Μακεδονία αναγνωρίζει τη χώρα. Σκέτο. Γιατί;

Σε μεγάλο βαθμό λόγω του χρόνου που παρήλθε. Το «Μακεδονικό» ήταν όλα αυτά τα χρόνια ένα πολύτιμο εργαλείο λαϊκισμού και πατριδοκαπηλίας με το οποίο οι πολιτικές ηγεσίες φανάτιζαν πλήθη αδαών στην Ελλάδα –και στα Σκόπια αλλά εμάς δεν μας αφορούν κυρίως αυτά– με αποτέλεσμα κανείς να μην τολμά να πλησιάσει όχι μόνο τη λύση αλλά και την ουσία.

Μια ουσία που ΔΕΝ ήταν το όνομα –αυτό ήταν το ποδοσφαιρικό σύνθημα για τα πλήθη των ανενημέρωτων– αλλά οι αλυτρωτικές αναφορές στο Σύνταγμα της χώρας και ειδικά εκείνες που παρέπεμπαν σε «μακεδονική μειονότητα» σε γειτονικές χώρες και συνεπώς και στο ελληνικό έδαφος.

Όταν, βεβαίως, μιλάμε ευρύτερα για σλαβικές και άλλες μειονότητες τις οποίες η Ελλάδα «εξελλήνισε» σε μεγάλο βαθμό, με έναν τρόπο τουλάχιστον ανακόλουθο με τα δικά της παράπονα για τη μεταχείριση των μειονοτήτων Ελλήνων αλλού. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Η Ελλάδα, τουλάχιστον, δεν έχει αναφορές αυτής της μορφής στο Σύνταγμά της.

Έτσι, στα χρόνια που παρήλθαν και ενώ οι μάζες στην Ελλάδα νόμιζαν –και νομίζουν ακόμα– ότι το ζήτημα ήταν το όνομα, μία μετά την άλλη οι χώρες αναγνώριζαν τη FYROM ως Μακεδονία και φυσικά θεωρούσαν τον λαό της Μακεδόνες.

Ουδείς εκεί έξω μπορούσε να κατανοήσει πώς εάν οι ίδιοι ένιωθαν Μακεδόνες θα μπορούσε να τους απαγορευθεί να νιώθουν έτσι. Και γεγονός είναι πως έτσι ένιωθαν πολλά χρόνια πριν προκύψει το θέμα που συζητάμε τώρα.

Η κατάσταση αυτή, πάντα μιλώντας για την Ελλάδα και πάντα έξω από τη μόνιμη κατάσταση εσωστρέφειας στην οποία βύθιζαν οι πατριδοκάπηλοι τον λαό ειδικά για το θέμα αυτό, έπληττε καίρια τα συμφέροντα της Ελλάδας καθώς αποδυνάμωνε τον ρόλο που η χώρα μπορούσε και έπρεπε να διαδραματίσει στην περιοχή και στην Ευρώπη.

Με το Μακεδονικό ανεπίλυτο, τα συμφέροντα τόσο της ΕΕ και της διαδικασίας διεύρυνσής της όσο και το ΝΑΤΟ, μαζί και τους ευρύτερους σχεδιασμούς για την ασφάλεια των χωρών της περιοχής. Και μαζί, τα δικά της συμφέροντα.

Όλα αυτά στα μυαλά των αδαών ήταν ψιλά γράμματα. Εκεί, η Ελλάδα είναι μια υπερδύναμη που μπορεί διαχρονικά να επιβάλλει στους άλλους –την ώρα που φαντάζεται ότι οι πάντες την καταδιώκουν– αυτά που θέλει. Το πώς δεν το εισηγείται κανείς, όπως ποτέ κανείς δεν περιέγραψε κάτι ουτοπικό. Και όπως κανείς δεν θέλει να δεχτεί εκεί, όπως και εδώ άλλωστε, πως μόνο με τον συμβιβασμό και τη διπλωματία μπορούν να πετύχουν πράγματα οι χώρες που δεν έχουν τη δύναμη να επιβάλουν.

Και πως ακόμη και οι υπερδυνάμεις συμβιβάζονται ενίοτε. Είναι και επίκαιρο τις μέρες αυτές.

Η συμφωνία για το Μακεδονικό είναι ένας συμβιβασμός και για τις δύο πλευρές με διάφορες εκτιμήσεις για το ποια μπορεί να κέρδισε λίγο περισσότερο αλλά με όλους, πλην των ψεκασμένων και των ακραίων ΚΑΙ στις δύο χώρες, να ομολογούν ότι το όφελος είναι μεγάλο και για τις δύο πλευρές από την εξομάλυνση που επέρχεται.

Η δε Ελλάδα παίρνει σχεδόν όλα όσα επεδίωξε να πάρει. Προβλήματα υπάρχουν αλλά σίγουρα δεν είναι τόσα, ούτε τόσο σημαντικά όσο αυτά που προκαλεί το αδιέξοδο, ενόσω διαιωνίζεται.

Μακάρι να περάσει η συμφωνία. Και έτσι τα άβολα ανέκδοτα με τις μεταφράσεις των δικών μας αδιέξοδων αστειοτήτων σε άλλες γλώσσες να είναι πια παρελθόν και να μην ακούσουμε το ”Skopian” και τις παράγωγές του ανοησίες ξανά.

Μακάρι, επίσης, η Αθήνα να επιδείκνυε το ένα χιλιοστό του ρεαλισμού που επέδειξε στα δικά της και στα δικά μας. Ή έστω ο κ. Κοτζιάς να μην χρησιμοποιούσε εύκολα, ανέξοδα και αθλίως το Κυπριακό για να εξυπηρετεί τα μικροπολιτικά του μασκαραλίκια στο εσωτερικό.

Κοιτάζοντας όμως πίσω στην Ιστορία, έχω να πω πως αυτά όλα τα τελευταία, τα θεωρώ δύσκολα.

Και όπως βλέπετε και στα Σκόπια έξω τους έχουν...


Επιστροφή
στην αρχή