Το τέλος των «αρχών»... Του Αντώνη Πολυδώρου

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Μια χώρα με έναν ισόβιο περίπου Πρόεδρο που ειδικεύεται στη βιομηχανία ψεύτικών ειδήσεων και ποινικοποίηση της αντιπολίτευσης

Η Ιστορία απέδειξε πολλές φορές ότι μπορεί να έχει χιούμορ. Aνήμερα της γιορτής του Άγιου Παϊσίου του Αγιορείτη, του οποίου οι απανταχού οπαδοί- στη βάση των προφητειών του- αναμένουν την πραγμάτωση του εθνικού μας πεπρωμένου με τη συνδρομή του «ξανθού γένους», και λίγες βδομάδες από τότε που, με αφορμή το «Μακεδονικό», κύκλοι έκαναν λόγο για προδοσία- και αντίστοιχοι εδώ στην Κύπρο- προέβλεπαν ανάλογες πιέσεις και υποχωρήσεις στο Κυπριακό και καλούσαν να διαλέξουμε επιτέλους στρατόπεδο (υπονοώντας τους Ρώσους), γινόταν το μέχρι πρόσφατα αδιανόητο: Η Ελλάδα απέλαυνε Ρώσους διπλωμάτες και απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε άλλους με την κατηγορία της υπονόμευσης από μέρους τους της προσπάθειας επίλυσης του ζητήματος του ονόματος με την πΓΔΜ, μέσω παροχής υλικών και χρηματικών κινήτρων με στόχο τον επηρεασμό δήμων και μητροπολιτών, χρηματισμού κρατικών λειτουργών και υποκίνησης αντιδράσεων και εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Το ότι η Ρωσία δεν επιθυμούσε την επίλυση ενός προβλήματος που θα αύξανε περαιτέρω την επιρροή της Δύσης στα δυτικά Βαλκάνια, μέσα από την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ήταν κάτι που ο καθένας θα έπρεπε να μπορούσε να αντιληφθεί, έστω κι αν για δικούς τους λόγους κάποιοι χαρακτήριζαν τη στάση της όσον αφορά το «Μακεδονικό» ως στάση αρχών. Αυτό που λίγοι αντιλαμβάνονταν είναι πόσο συντονισμένη αλλά και ευρεία ήταν αυτή η προσπάθεια υπονόμευσης της συμφωνίας. Οι παρεμβάσεις δεν περιορίστηκαν σε κόμματα ή κομματικά στελέχη. Ούτε σε κατ’ ιδίαν ή έστω δημόσιες «νουθεσίες». Χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ άλλων θρησκευτικά και επιχειρηματικά δίκτυα, ελέγχθηκαν Μέσα τα οποία ανέλαβαν να αναδείξουν τη στήριξη της συμφωνίας ως προδοτική. Δεν ήταν και δύσκολο σε μια κοινωνία η οποία μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση της σημασίας της Ορθοδοξίας στις εξωτερικές σχέσεις, με συνθήματα όπως «Ελλάς-Ρωσία- Ορθοδοξία» . Ήταν τέτοιες οι παρεμβάσεις, που έθεσαν σε κίνδυνο, πέρα από την κυβερνητική και την κοινωνική συνοχή της χώρας, αναγκάζοντας μια κυβέρνηση, που δεν χαρακτηρίζεται δα και από τον αντιρωσισμό της- η οποία,  όπως και η κοινωνία, για χρόνια βολευόταν από την «υπόσχεση» πως ένα ξανθό γένος θα έσπευδε να λύσει τα όποια προβλήματα, προσπάθησε να ξεπλύνει ενέργειες όπως η εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία, της οποίας στελέχη συχνά-πυκνά αναδείκνυαν τη Ρωσία ως τη δύναμη εγγύησης σε περίπτωση που στράβωνε η ευρωπαϊκή πορεία, να αντιδράσει με τρόπο που μέχρι και ελάχιστες μέρες πριν φάνταζε αδιανόητος.

Κάποιος με τεράστια ευκολία θα μπορούσε στη θέση του «Μακεδονικού» (τις αποκαλύψεις για το οποίο η πλειοψηφία των μέσων επέλεξε να αποσιωπήσει) να βάλει το Κυπριακό και να μεταφέρει τις πρακτικές της Ρωσίας από την Ελλάδα στην Κύπρο. Η Ρωσία μέσω της στασιμότητας στο Κυπριακό προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα (που ευνοούν το status quo). Προφανώς, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, η Ρωσία αξιοποιεί την ψευδαίσθηση (η οποία έτσι κι αλλιώς καλλιεργήθηκε από κάποιους) ότι η Ορθοδοξία μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα δημιουργίας στενών σχέσεων, ο οποίος υπερβαίνει και τα ίδια τα εθνικά της συμφέροντα (εξού και η στάση «αρχών»). Όπως αξιοποιεί τη νοσταλγία των αριστερών για τη Σοβιετική Ένωση και το αίσθημα του αντιαμερικανισμού. Δεν είναι όμως αρκετά. Επιβάλλεται και η συνδρομή ενός τεράστιου δικτύου με σημαντικές επιρροές στην κοινωνία και την πολιτική εξουσία. Συμπεριλαμβάνει δικηγορικά γραφεία (που πρόσκεινται στην κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα), μέσα ενημέρωσης, πολιτικά κόμματα, πολιτειακούς θεσμούς. Οι πρακτικές οι ίδιες. Μεγάλα οικονομικά ανοίγματα σε σημαντικούς παίκτες της χώρας, πρόσβαση σε κομματικές φωνές- μέσα από τις οποίες διασφαλίζει ότι τα συμφέροντά της προβάλλονται ως εν γένει πατριωτικά για την Κύπρο. Το ίδιο και η ρητορική περί μειοδοτών που υιοθετείται όσων ως διά μαγείας ταυτίζονται με τις θέσεις της Ρωσίας και  σπεύδουν να προλάβουν να «κάψουν» κάθε προσπάθεια που θα μπορούσε να διαρρήξει το status quo. Ο μύθος περί μιας διαχρονικά φιλικής στάσης από μέρους της Ρωσίας είναι τόσο αδιαμφισβήτητος, που ακόμα και ενέργειες όπως η πώληση στην Τουρκία από μέρους της Ρωσίας του πυραυλικών συστημάτων ή η δημιουργία πυρηνικών σταθμών χιλιόμετρα από την Κύπρο, δεν είναι αρκετές για να τον καταρρίψουν. Αυτός ο φιλορωσισμός, άλλωστε, δεν βασίζεται σε δεδομένα, ούτε ανατρέπεται από αυτά.

Όταν, όμως, βλέπεις κόμματα να πραγματοποιούν γκάλοπ στην επίσημη ιστοσελίδα τους αν θα πρέπει να παραχωρηθούν βάσεις στη Ρωσία, να ανταγωνίζονται ποιων οι θέσεις βρίσκονται πιο κοντά στις δικές της, τον Πρόεδρο να μεταβαίνει στη Ρωσία μέρες μετά την εισβολή στην Κριμαία και να υπόσχεται ότι η Ρωσία έχει στην ΕΕ έναν σταθερό σύμμαχο, και δημοσιογραφικούς κύκλους να απαιτούν την παραίτηση σύμβουλου από το Προεδρικό επειδή έγραψε βιβλίο στο οποίο καταγράφει και ρωσικές ευθύνες  για την εισβολή, τότε δεν μπορεί παρά να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα.  Η οποία δεν δημιουργεί απλά συνειρμούς, μπορεί να δημιουργεί και ξεκάθαρες ενδείξεις. 

Όπως ξεκάθαρα δεδομένα δεν μπορεί παρά να δημιουργεί και η στάση της Ρωσίας, προς την οποία οι ίδιοι κύκλοι επιμένουν συνεχώς να στραφούμε. Μια χώρα με έναν ισόβιο περίπου Πρόεδρο που ειδικεύεται στη βιομηχανία ψεύτικών ειδήσεων και ποινικοποίηση της αντιπολίτευσης. Που φέρεται να χρηματοδοτεί ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη στοχεύοντας στη διάλυση της ΕΕ, συστηματικά παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της χώρας, όπου ανθούν η συνωμοσιολογία και η λογοκρισία. Η οποία παρενέβηκε για εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, στο δημοψήφισμα για το Brexit, στο δημοψήφισμα της Καταλωνίας, στο «Μακεδονικό». Κι όμως στην Κύπρο «ακολουθεί» θέσεις αρχών.

Προφανώς και τα κίνητρα, οικονομικά και άλλα, είναι τεράστια. Πόσο όμως ακριβά τελικά  πληρώνει η χώρα αυτή τη «στάση αρχών»;

antopoly@cytanet.com.cy

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μητρός τε και πατρός τιμιώτερον

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:50 (τελευταία ενημέρωση 09:50)

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή