Tο τελευταίο κάστρο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Αλλά και μια φαιδρή αντίληψη που εμπεδώθηκε στην κοινωνία είναι ότι «η δικαιοσύνη είναι τυφλή».Δεν μπορεί παρά να είναι αδέκαστη.

Θυμάμαι σε συζήτηση, μετά την κατάρρευση της οικονομίας και ενώ οι αποκαλύψεις για διασπάθιση του δημόσιου πλούτου διαδέχονταν η μια την άλλη, την αντίδραση φίλων όταν μέσα στη γενικότερη αμφισβήτηση των θεσμών έθεσα θέμα αξιοπιστίας και πιθανής συμμετοχής και της δικαιοσύνης σε αυτήν τη διαπλοκή, διερωτώμενος με ποια λογική, στη βάση ποιων δεδομένων, μπορεί τόσο αβίαστα να εξαιρείται από την παντελή αμφισβήτηση του συστήματος. Ήταν σχεδόν αδιανόητο να αμφισβητεί κάποιος την αμεροληψία της δικαιοσύνης.

Παρ’ όλη τη διαχρονική αδυναμία της να τα βάλει επιτυχημένα με τα μεγάλα συμφέροντα, να αναδείξει ευθύνες ακόμα και περιπτώσεις που ξεκάθαρα παρέπεμπαν σε υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής, να αγγίξει τους ισχυρούς, να ενοχλήσει το κατεστημένο, τη διαχείριση που έκανε στις υποθέσεις του Χρηματιστηρίου και της Ήλιος που ήρθαν να δείξουν πού μπορεί να φτάσει η απόλυτη συγκάλυψη - αυτή η ολοκληρωτική απαξίωση και η έντονη αμφισβήτηση των θεσμών δεν άγγιξαν σχεδόν καθόλου το κομμάτι της δικαιοσύνης, το οποίο συνέχισε να αντιμετωπίζεται ως ιερή αγελάδα. Σε κάθε έρευνα, ακόμα και μετά το 2013, το οποίο κατεδάφισε με βίαιο τρόπο την εικόνα που είχαμε κτίσει για τους εαυτούς μας, ακόμα και μετά την αποτυχία του να αγγίξει τις ευθύνες της οικονομικής κατάρρευσης, ο θεσμός της Δικαιοσύνης βρισκόταν στην κορυφή των θεσμών που η κοινωνία εμπιστεύεται περισσότερο. Ποτέ δεν τέθηκε θέμα εμπιστοσύνης, ποτέ δεν αμφισβητήθηκαν προθέσεις. Η εντύπωση που υπήρχε, ακόμα και στις αποτυχίες της, ήταν ότι για την ελλειμματική της λειτουργία ευθύνεται η πολυπλοκότητα των θεμάτων ή στη χειρότερη η υποστελέχωση, παρά η συνειδητή επιλογή της Δικαιοσύνης να στηρίζει τα μεγάλα συμφέροντα.

Μια πεποίθηση που προφανώς είχε να κάνει με μια εν γένει ανάγκη της κοινωνίας. Αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε τη δικαιοσύνη, σε τι μπορείς να προσβλέπεις, να βασιστείς; Αλλά και μια φαιδρή αντίληψη που εμπεδώθηκε στην κοινωνία είναι ότι «η δικαιοσύνη είναι τυφλή». Δεν μπορεί παρά να είναι αδέκαστη. Η οποία όμως δεν βασιζόταν σε κανένα δεδομένο ή έστω ενδείξεις. Διότι αν σε όλα τα φάσματα της πολιτειακής ζωής στην Κύπρο υπήρχε διαπλοκή και διαφθορά, πώς θα μπορούσε απ’ αυτήν να εξαιρείται βολικά ένα κομμάτι της;

Δεν ξέρω αν η εικόνα της δεύτερης τη τάξει στη Νομική Υπηρεσία, να συνδιαλέγεται με τον πρόεδρο μιας ξένης κυβέρνησης, να ενημερώνει και να ζητά να λάβει οδηγίες, να κάνει θελήματα και να ρουφιανεύει όσους θεωρούσε ότι με τις αποφάσεις τους δεν εξυπηρετούσαν τη Ρωσία, δικαιολογείται, κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες, από τα καθήκοντά της. Αυτό θα το κρίνει η έρευνα. Ή αν είναι αρκετή για να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε - ότι έχουμε ως χώρα από καιρό μετατραπεί σε υποκατάστημα της Ρωσίας. Αν και είναι πραγματικά δύσκολο για κάποιον να μην εκπλήσσεται από το γεγονός ότι στην προεκλογική των fake news, όπου και η τελευταία γελοιότητα γίνεται κεντρικό θέμα - κανένα κόμμα και κανένας υποψήφιος απ’ όσους οραματίζονται το «κανονικό κράτος» δεν έσπευσε να «αξιοποιήσει» αυτές τις αποκαλύψεις ή να αφήσει κάποιες σκιές, έστω, για τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του. Αυτό που σίγουρα κάνει είναι ότι καταρρίπτει την παράδοξη πεποίθηση ότι από αυτό το σύστημα αλληλοϋποστήριξης, των παράνομων σχέσεων, της αποσάθρωσης των δομών, εξαιρείται η δικαιοσύνη. Αμφισβητώντας παράλληλα την ίδια την υπόσταση της ΚΔ ως κράτους δικαίου.

Όταν ανώτερη λειτουργός της Νομικής Υπηρεσίας με τέτοια συνέπεια και ζήλο (που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που καθηκόντως θα ανέμενε κάποιος να έχει) διαχειρίζεται τις υποθέσεις που αφορούσαν τη Ρωσία, γιατί κάποιος να δεχθεί ότι με τον ίδιο ζήλο δεν λειτουργεί εξυπηρετώντας άλλα συμφέροντα, πολιτικών ή επιχειρηματιών; Ή ότι με τον ίδιο «ζήλο» τα ίδια συμφέροντα δεν εξυπηρετούν κι άλλοι; Γιατί κάποιος να θεωρήσει ότι αυτές οι περίεργες (τουλάχιστον) σχέσεις αφορούσαν τη συγκεκριμένη λειτουργό μόνο και δεν επεκτεινόταν σε ολόκληρη τη Νομική Υπηρεσία ή ένα κομμάτι της έστω που είναι αρκετό για να περνούν κάποιοι τις αποφάσεις που θέλουν; Και γιατί θα πρέπει να αποκλείσει το γεγονός ότι δεν λειτουργούσε αυτοβούλως ή μόνη, αλλά έπαιρνε οδηγίες από κυβερνητικά ή πολιτικά κέντρα;

Αν μια ξένη χώρα έχει τέτοιες προσβάσεις στη Νομική Υπηρεσία, τότε γιατί να μην έχει και στην πολιτική ηγεσία; Κι αν τέτοιες προσβάσεις έχει η Ρωσία, γιατί να μην έχει και οποιαδήποτε άλλη χώρα; Κυρίως όμως τι θεσμοί υπάρχουν που να μπορούν να καταστήσουν κάτι τέτοιο δύσκολο αν όχι αδύνατον;

Σ’ ένα κράτος που μπάζει από παντού, όπου οι αντιστάσεις φαντάζουν πλέον ανύπαρκτες, οι τελευταίες αποκαλύψεις καταρρίπτουν και το τελευταίο νοερό κάστρο της «κανονικότητάς» μας. Το μόνο που δεν χρειάζεται η χώρα είναι να επικεντρωθούμε στην Ελένη Λοϊζίδου, όπως επικεντρωθήκαμε στον Βέργα ή τον Χριστόδουλο Χριστοδούλου. Το πρόβλημά μας δεν ήταν ποτέ ο Βέργας ή ο Χριστοδούλου, αλλά ότι έχουμε ένα κράτος που δεν δουλεύει, είναι ευάλωτο σε παρεμβάσεις και καταχρήσεις, με θεσμούς που όχι μόνο δεν αποκλείουν φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής αλλά λειτουργούν ως υπόβαθρο γι’ αυτά. Αν και πάλι επιλέξουμε να επικεντρωθούμε στο αποτέλεσμα παρά στα αίτια, σύντομα θα αντιληφθούμε ότι αυτό το παραμύθι με το κανονικό κράτος δεν μπορεί παρά να κρύβει πολλά τέρατα ακόμη.

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι βάρβαροι και οι ήρωες...Του Σενέρ Λεβέντ

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Yianis Christodoulou Foundation

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ποιος θα λύσει το κυπριακό - Της Μιράντας Λυσάνδρου

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 12.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή