Το Ταξίμ του τότε... και του σήμερα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΔΙΕΘΝΗ
Συνθήματα, εκκωφαντικές φωνές από τα τεράστια μεγάφωνα, προβολείς που κάνουν την πλατεία Ταξίμ να μοιάζει με κινηματογραφικό πλατό

* Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του ανταποκριτή του «Π» Βαγγέλη Αρεταίου 

Η πλατεία Ταξίμ ξεχειλίζει από κόσμο. Τουρκικές σημαίες παντού, άκρατος ενθουσιασμός, οικογένειες καθισμένες σε χαλιά και κουβέρτες με παιδιά και βρέφη στα καρότσια τους. Συνθήματα υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν από νεαρές γυναίκες, οι περισσότερες με μαντίλα, κάποιες άλλες όχι, οι τελευταίες μάλιστα φορούν αμάνικες μπλούζες. Αντρικές φιγούρες με μακριές γενειάδες και πουκάμισα χαρακτηριστικά των πιστών μουσουλμάνων κουνάνε τουρκικές σημαίες, ενώ ομάδες νεαρών μηχανόβιων μαρσάρουν επιθετικά και φωνάζουν «Αλλάχου Άκμπαρ».

Πέμπτη νύχτα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Από το περασμένο Σάββατο, την επομένη της απόπειρας, έχουν αρχίσει οι «σκοπιές για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας». Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Ταγίπ Ερντογάν και του ΑΚΡ όπου όλοι οι Τούρκοι πολίτες καλούνται να βγαίνουν κάθε βράδυ στις κεντρικές πλατείες για να διαφυλάξουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Στο κέντρο της πλατείας, μπροστά στην είσοδο του πάρκου Γκεζί, έχει στηθεί μια τεράστια εξέδρα με μια εντυπωσιακή γιγαντοοθόνη. Ηθοποιοί και καλλιτέχνες εκφωνούν πύρινους λόγους για τη δημοκρατία, για την Τουρκία που απειλείται πανταχόθεν, για την αδιαπραγμάτευτη εθνική κυριαρχία και για το ένδοξο τουρκικό έθνος.

Πλανόδιοι μικροπωλητές πουλάνε μπλουζάκια με την τουρκική σημαία, άλλοι πουλάνε κορδέλες με το ισλαμικό σύμβολο της «Ραμπιά» -σύμβολο των μουσουλμάνων αδελφών της Αιγύπτου που υιοθετήθηκε από τον Ταγίπ Ερντογάν και τους οπαδούς του μετά το πραξικόπημα από τον στρατηγό Αλ Σίσι.

Πολλοί νεαροί σχηματίζουν το σύμβολο της «Ραμπιά», με τα τέσσερα δάχτυλα του χεριού τεντωμένα και το μεγάλο διπλωμένο και άλλοι το σύμβολο των Γκρίζων Λύκων, με τα τρία μεσαία δάχτυλα ενωμένα και τον δείκτη και το μικρό υψωμένα σαν κεφάλι λύκου.

Συνθήματα, εκκωφαντικές φωνές από τα τεράστια μεγάφωνα, προβολείς που κάνουν την πλατεία Ταξίμ να μοιάζει με κινηματογραφικό πλατό.

Στέκω καταμεσής της πλατείας και, άθελά μου, το μυαλό μου κατακλύζεται από εικόνες του Γκεζί το 2013, των μεγάλων διαδηλώσεων που γίνονταν τότε στο Ταξίμ και το Πέρα.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν τον Μάιο του 2013 από μια ολιγομελή ομάδα πολιτών που θέλησαν να προστατέψουν μερικά δέντρα στο πάρκο Γκεζί και, στη συνέχεια, ανάλογες διαδηλώσεις πλημμύρισαν όλη την Τουρκία.

Ένας αέρας «τουρκικής άνοιξης» φύσηξε πάνω από τη χώρα αποκαλύπτοντας τη βαθιά αντίδραση σημαντικού μέρους της τουρκικής νεολαίας ενάντια στον υπερσυντηρητισμό, στις ιδεολογικές και πολιτισμικές διαχωριστικές γραμμές, στον επιτεινόμενο αυταρχισμό και στον υποβόσκοντα εθνικισμό - που είχαν αρχίσει να ρίχνουν ξανά τη σκιά τους πάνω στην Τουρκία, μετά την πρώτη σχεδόν δεκαετία της «χρυσής» εποχής του ΑΚΡ που είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Παρακολούθησα εξαρχής όλα τα γεγονότα του Γκεζί και πέρασα κοντά έναν μήνα μες στα δακρυγόνα και στις πλαστικές σφαίρες, τρέχοντας μαζί με διαδηλωτές στα σοκάκια του Πέρα, περνώντας αμέτρητες ώρες στο πάρκο που είχε μετατραπεί σε ένα κοινόβιο ειρηνικής ουτοπίας.

Τρία χρόνια μετά, τη νύχτα του Ιουλίου του 2016, το Ταξίμ γύρω μου ήταν εντελώς διαφορετικό. Όπως και ολόκληρη η Τουρκία, που αίφνης έγινε για μένα μια άγνωστη χώρα. Θαρρείς και τα τρία χρόνια που πέρασαν την άλλαξαν τόσο ριζικά που ποτέ δεν θα το φανταζόμουν.

Από την ελπίδα για μια ουσιαστική, βαθιά αλλαγή, ειρήνη και δημιουργία, η χώρα βυθίστηκε έκτοτε στον φόβο, στην οργή, στην παράνοια, στη βία.

Εκείνη ακριβώς τη νύχτα, σκέφτηκα να γράψω αυτό το βιβλίο.

Να το γράψω ως δημοσιογράφος που έζησε την Τουρκία εκ του σύνεγγυς την τελευταία εικοσαετία και που είχε τη μεγάλη τύχη να ζήσει πολύ έντονα την περίοδο από την εξέγερση στο Γκεζί ως την απόπειρα πραξικοπήματος.

Να το γράψω ως πολίτης που βίωσε εν τη γενέσει του ένα κίνημα πολιτών που κατέβηκαν ειρηνικά στους δρόμους για να αλλάξουν τη χώρα τους, ένα κίνημα που στη συνέχεια έγινε πνεύμα και σύμβολο πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής αλλαγής και, τελικά, βυθίστηκε στα σκοτεινά νερά του εθνικισμού και του αυταρχισμού.

Κυρίως, όμως, να το γράψω ως άνθρωπος που αγάπησε και αγαπά την Τουρκία, που αγάπησε και αγαπά ανθρώπους που γεννήθηκαν και ζουν ακόμα εκεί, καθώς κι εκείνους που την τελευταία εφιαλτική περίοδο αναγκάστηκαν να φύγουν.

Το παρόν βιβλίο δεν πρέπει να διαβαστεί μόνον ως μια δημοσιογραφική καταγραφή της Τουρκίας, παρότι στηρίζεται σε εκτενή ρεπορτάζ, στοιχεία, συζητήσεις με Τούρκους και ξένους αναλυτές, ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και πολίτες.

Ίσως, είναι μάλλον μια απόπειρα προσωπικής μαρτυρίας, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που έχουν οι προσωπικές μαρτυρίες, για την τριετία ανάμεσα στο Γκεζί και στην απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, όπως τα έζησα μαζί με κάποιους Τούρκους και Κούρδους γύρω μου.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ακιντζί: Όχι σε αντίληψη μειονότητας, ναι στην πολιτική ισότητα

Πολίτης News, 21:35 (τελευταία ενημέρωση 21:35)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

NBC: Ο Λευκός Οίκος εξετάζει την έκδοση Γκιουλέν στην Τουρκία

Πολίτης News, 21:29 (τελευταία ενημέρωση 21:29)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μέι:«Όχι» σε δεύτερο δημοψήφισμα για Brexit -Είναι η καλύτερη συμφωνία

Πολίτης News, 21:20 (τελευταία ενημέρωση 21:20)

Επιστροφή
στην αρχή