Το Στάλινγκραντ των υποψηφίων και των κομμάτων

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Ο Heinz Jurgen Axt έγραφε πριν 20 ακριβώς χρόνια,για την Κύπρο αναφέροντας πως «πολιτικά συστήματα χωρίς γνώση πολιτικής κουλτούρας δεν είναι νοητά»

Αν ανατρέξει κανείς στην ξένη βιβλιογραφία για το Κυπριακό και το πολιτικό σύστημα της Κύπρου προ εικοσαετίας θα έρθει αντιμέτωπος με μια σειρά διαπιστώσεων που θα τον κάνουν να ανατριχιάσει: Ο Heinz Jurgen Axt έγραφε πριν 20 ακριβώς χρόνια, το 1998, για την Κύπρο αναφέροντας πως «πολιτικά συστήματα χωρίς γνώση της πολιτικής κουλτούρας δεν είναι νοητά» προσπαθώντας να βρει την άκρη του νήματος για να διαπιστώσει ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει μια κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα - αλλά πολλαπλές. Ο αείμνηστος Καίσαρ Μαυράτσας έναν χρόνο νωρίτερα, το 1997, με τόλμη αποτύπωνε πως «ο διαχωρισμός των δύο εθνοτήτων αρχίζει να γίνεται αποδεκτός όχι μόνον σαν τετελεσμένο γεγονός, αλλά -υπό τις δεδομένες συνθήκες- ως η καλύτερη εκδοχή. Βρετανοί και Γερμανοί πολιτικοί επιστήμονες αναζητούσαν την προοπτική εξουσίας από το ΑΚΕΛ μιας και «ο κίνδυνος κουμουνιστικής επιβολής στη Κύπρο δεν υφίσταται εξ ορισμού» παραθέτοντας τον άγραφο όρο του «το ΑΚΕΛ ποτέ δεν πρότεινε ως υποψήφιο Πρόεδρο κάποιο μέλος του» και «το ΑΚΕΛ δεν έμεινε ποτέ εκτός δεύτερου γύρου». Ο Heinz Richter το 2005, δώδεκα χρόνια πριν, στοιχειοθετούσε το γιατί το Κυπριακό «αποτελεί το κατεξοχήν κριτήριο ενός ψηφοφόρου στο να επιλέξει τον Πρόεδρό του».

 

O tempora o mores

Στην Κύπρο του 2018 δύο εβδομάδες πριν τις κάλπες έχουμε βιώσει ήδη τον κ. Χριστόφια (για χρόνια κομματικός ηγέτης του ΑΚΕΛ) να εκλέγεται στην προεδρία και το ΑΚΕΛ, θεωρητικά, να κινδυνεύει να μείνει εκτός δευτέρου γύρου, η προοπτική επίλυσης του Κυπριακού φαντάζει μηδαμινή με την κοινωνία εκεί έξω ενίοτε, κυνικά, να κατρακυλά στο «εμείς ποδά τζαι τζείνοι ποτζεί, τζαι κανεί», το Κυπριακό μετά το 2013 ισοδυναμεί με την οικονομία στο κριτήριο του μέσου ψηφοφόρου. Το δε πολιτικό σύστημα της Κύπρου, όπου οι ξένοι πολιτικοί επιστήμονες προ εικοσαετίας εξέταζαν ως προς το μέγεθός του τις διαπροσωπικές σχέσεις ως σχέσεις εξυπηρέτησης χωρίς την ύπαρξη δωροδοκίας (ρουσφέτι), κατρακυλά καθημερινά σε σχέσεις εξαρτήσεων, διαφθοράς και οικονομικών σκανδάλων που δείχνουν να αφορούν σε όλα τα κόμματα ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Στα τελευταία έρχεται να προστεθεί και η ύπαρξη ενός ακραία εθνικιστικού και συγγενούς, ιδεολογικά με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή κόμματος το οποίο στις δημοσκοπήσεις δείχνει να ξεπερνά τον συντηρητικό, στο Κυπριακό, υποψήφιο αλλά «κεντροαριστερό» ως προς άλλες του εκφάνσεις υποψήφιο, τον Γιώργο Λιλλήκα. Κοινώς, ζούμε σε μια εποχή μεταμοντέρνα, η είσοδος στην οποία συνέβη με τρόπο γοργό καταρρίπτοντας σε μεγάλο βαθμό τα ποιοτικά στοιχεία του ισχύοντος πολιτικού συστήματος και της κουλτούρας (μιας ή περισσοτέρων) που το διακατείχε. Τι απομένει σε αυτό αν δούμε τις εκλογές του 2018 ως το καθοριστικό σημείο το οποίο την επόμενη πενταετία θα σπρώξει το ισχύον πολιτικό σύστημα από το σημείο Α στο σημείο Β όπου η απόσταση αυτή θα είναι τεκτονική για να τη διανύσεις;

 

Ολοκληρωτικές εκλογές

Οι εκλογές του 2018 θυμίζουν τον ολοκληρωτικό πόλεμο στο Στάλινγκραντ. Όλοι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους αλλά για τον καθένα η έκβαση αυτής της μάχης κρίνεται σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς όρους εμπλοκής. Για το ΑΚΕΛ κρίνεται, ακριβώς όπως και για τον Κόκκινο Στρατό, η επιβίωσή του με όρους πολιτικούς. Πιθανή αποτυχία του κ. Μαλά να περάσει στον δεύτερο γύρο θα σηματοδοτήσει μια περίοδο εσωστρέφειας που ίσως αλλάξει άρδην το κόμμα όπως το γνωρίσαμε στις δεκαετίες του 2000. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος θυμίζει τόσο την 3η και 4η Ρουμάνικη Στρατιά στο Στάλινγκραντ όσο και τον στρατάρχη Μανστάιν. Αν δεν περάσει στον δεύτερο γύρο θα συντριβεί όπως ακριβώς οι Ρουμάνοι στο Στάλινγκραντ και στα… 44 του θα πάει σπίτι του. Αν δε, περάσει κερδίζοντας ή χάνοντας από τον Αναστασιάδη θα έχει την τύχη του Μάνσταϊν που ξέμεινε από… στρατηγική στην πορεία, δεν έσωσε τους Γερμανούς από την καταστροφή και απλά μέτρησε αντίστροφα ως την τελική καταστροφή της Γερμανίας μη επιτρέποντας στη… πρωσική του αριστοκρατική ματαιοδοξία να σώσει τη χώρα από τον Χίτλερ κι από την περαιτέρω καταστροφή. Ο Νίκος Αναστασιάδης, παρακολουθώντας τις εκλογές του 2018 θυμίζει τον… Ουίνστον Τσόρτσιλ. Είναι ανακουφισμένος στην ιδέα της επανεκλογής του αλλά γνωρίζει ότι από το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών προκύπτει μια νέα κατάσταση πραγμάτων που αλλάζει τους όρους ισχύος. Όπως ακριβώς το ‘42 σηματοδότησε την καθιέρωση της Σ. Ένωσης και των ΗΠΑ έτσι ακριβώς και το 2018, ακόμη κι αν ο κ. Αναστασιάδης επανεκλεγεί θα είναι μια χρονιά εξελίξεων στο Κυπριακό. Εξελίξεων που ίσως κριθούν με άλλους όρους σε σχέση με το modus operandi 43 χρόνων διαπραγματεύσεων στη βάση της ΔΔΟ.

 

Αντί επιλόγου

Η κυπριακή κοινωνία αλλάζει με γοργούς ρυθμούς το ίδιο και τα επιμέρους στοιχεία του πολιτικού της συστήματος. Αυτό που ωστόσο δείχνει, ιστορικά, να διαφοροποιείται είναι και μεγάλο μέρος της πολιτικής της κουλτούρας -ιδίως αν παρατηρήσει κανείς ολιστικά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο και την αποτιμήσει στο εγγύς μέλλον. Το μεγάλο ζητούμενο είναι αν μετά τις εκλογές του 2018 θα προκύψουν εκείνες οι συνθήκες προκειμένου η «μεταμοντέρνα» αυτή διαδικασία που επισυμβαίνει (κι αποτυπώνεται σε πολιτικούς και κόμματα) να μετουσιωθεί σε κάτι καινούργιο που ή θα επαναπροσδιορίσει μεγάλο μέρος της ισχύουσα πολιτικής κουλτούρας -σαφώς σε κάτι δημιουργικότερο και πιο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής- ή δεν θα την αγγίξει καν. Το δεύτερο σενάριο φαντάζει καταστροφικό.

*Twitter: @JohnPikpas

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή