Το σύνδρομο της μετάθεσης...

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Ο Όλιβερ Κρόμβελ είχε μια πολυτάραχη πολιτική ζωή στην Αγγλία. Βρέθηκε μπροστά σε διλήμματα που καθόρισαν την πορεία της χώρας του.

Του Παύλου Μ. Παύλου

Το σύνδρομο της μετάθεσης

Ο Όλιβερ Κρόμβελ είχε μια πολυτάραχη πολιτική ζωή στην Αγγλία. Βρέθηκε μπροστά σε διλήμματα που καθόρισαν την πορεία της χώρας του. Βασικό χαρακτηριστικό του ήταν ότι στις κρίσιμες στιγμές έπαιρνε τολμηρές αποφάσεις. Είχε πάντα καθαρή στο μυαλό του τη μεγάλη εικόνα. Ρεαλιστής, χωρίς όμως να αφήνει τον φόβο να τον καταβάλλει. Σεβόταν τη λαϊκή βούληση και υπηρετούσε τη δημοκρατία, αλλά δεν θεωρούσε τα συγκυριακά πάθη του λαού ως το άγιο δισκοπότηρο. Περισσότερο καθοδηγούσε εκείνος την κοινωνία παρά τον καθοδηγούσε αυτή. Έμεινε στην Ιστορία ως ο άνθρωπος ο οποίος μετέτρεψε την Αγγλία στην πρώτη χώρα των νεότερων χρόνων που θεμελίωσε φιλελεύθερους και δημοκρατικούς θεσμούς.

Ο γιος του, Ρίτσαρντ Κρόμβελ, κληρονόμησε τον τίτλο του πατέρα του ως «προστάτη της Αγγλίας». Ήταν ακριβώς το αντίθετο. Κάθε φορά που βρισκόταν σε δίλημμα, πιανόταν από μιαν αφορμή για να μην πάρει απόφαση (ή για να πάρει την αντίθετη από τη σωστή, μόνο και μόνο επειδή ήταν η πιο βολική). Σύντομα αναδείχθηκε σε άρχοντα της μετάθεσης: Μετέθετε στον χρόνο τις σημαντικές αποφάσεις, ή μετέθετε το πεδίο της συζήτησης, από την ουσία, σε τριτεύουσας σημασίας θέματα. Όποτε έφτανε ο κόμπος στο χτένι, του έφταιγαν όλοι οι άλλοι εκτός από τον εαυτό του. Πέρασε ωραία και χαλαρά, με καθημερινά γλέντια και πλήθος ανθρώπων γύρω του να τον προσκυνούν. Στην Ιστορία δεν έμεινε κανένας από τους κόλακές του. Και ο ίδιος καταγράφηκε ως ο άνθρωπος που παραλίγο να γκρεμίσει εκ θεμελίων ό,τι είχε χτίσει ο πατέρας του. 

Πολύ συχνά, τα ιστορικά πρόσωπα συμπυκνώνουν σε μια μόνο ζωή τους δύο Κρόμβελ.

Ο κόμπος στο χτένι

 Το σύνδρομο της μετάθεσης είναι κανόνας στην Κύπρο. Είναι ίσως η πιο συχνή συμπεριφορά σε όλα τα επίπεδα, από εκείνο των ηγετών μέχρι την καθημερινότητά μας. Οι δύο σημερινοί ηγέτες των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων ακολουθούν την ίδια συνταγή.

Όλοι ξέρουμε πως έχει απομείνει να ληφθούν μερικές μόνο σοβαρές πολιτικές αποφάσεις από τους δύο ηγέτες, ώστε να κλείσει μια συμφωνία στο Κυπριακό. Παρ' όλα αυτά, επιλέγουν να περιφέρονται διαρκώς μέσα σε διαδικαστικούς δαιδάλους. Μεταθέτουν στους διαπραγματευτές και τεχνοκράτες τον χειρισμό θεμάτων που είναι ζήτημα πολιτικής απόφασης. Και μεταθέτουν το πεδίο ενδιαφέροντος, πότε στην αδιαλλαξία της Τουρκίας, πότε στο δημοψήφισμα Ερντογάν, πότε στο ΕΛΑΜ και στον «ενδιάμεσο χώρο». Άλλοτε γίνονται τείχος της Ιερουσαλήμ οι τέσσερις ελευθερίες των Τούρκων πολιτών, και άλλοτε η καχυποψία για τις προθέσεις του άλλου.

Ο ένας παγιδεύτηκε στην επιθυμία να συντηρεί ανοιχτές και τις δύο πόρτες, της λύσης και της επανεκλογής. Ο άλλος ασφυκτιά στη μέγκενη του εσωτερικού μετώπου από τη μια και από την άλλη της βασανιστικής απάθειας του συνομιλητή του για το πέρασμα του χρόνου και τη φθορά του. Και οι δύο μέσα από τη συμπεριφορά τους συγκαλύπτουν τον φόβο για ένα άδοξο πολιτικό τέλος.

Και κάπως έτσι γράφεται η Ιστορία. Με μικρές, ασήμαντες και σκυθρωπές ιστορίες.

Καλάθι

  • Με τέτοιο Υπουργικό Συμβούλιο είναι δύσκολο ακόμη και το πέρασμα στον δεύτερο γύρο κ. Πρόεδρε. Χρειάζεται επειγόντως ανασχηματισμός και φρεσκάρισμα. Το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο. Κι έχεις να κάνεις και με δύσκολο κοινό για εκείνο το «συν κάτι» που χρειάζεσαι. Η μοναδική επιτυχία της πενταετίας, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, δεν εγγυάται ούτε το ελάχιστο…
  • Να είναι καθαρά τα πράγματα στο μυαλό μας: (1) Από μόνη της η επιβολή πολιτικής από το ΕΛΑΜ στα υπόλοιπα κόμματα πλην ΑΚΕΛ είναι τραγικό κατάντημα. Η άρνηση συνεργασίας μαζί του θα έπρεπε να είναι κόκκινη γραμμή για όλους. (2) Το «έγκλημα» δεν ήταν στιγμιαίο, δηλαδή μόνο με το θέμα «φυλλάδιο για το ενωτικό δημοψήφισμα». Ξέθαψαν μέχρι και τα Οκτωβριανά και τα κατέταξαν στους μεγάλους εορτασμούς στα σχολεία. (3) Οι χειρισμοί του Προέδρου ήταν το ολιγότερο ατυχείς. Και τελικά δεν άφησαν διέξοδο στον Ακιντζί, ο οποίος αυτοεγκλωβίστηκε στην υπερβολή. (4) Η αντίδραση Ακιντζί ήταν ακατανόητη. Ούτε ως «εκδίκηση» (στο πολύμηνο καψόνι και άδειασμα από τον Πρόεδρο) δεν δικαιολογείται. Αγγίζει τα όρια της ανωριμότητας. Εκτός αν υπηρετεί άλλον στόχο.
  • Το έχω ξαναγράψει, αλλά είναι εξαιρετικά επίκαιρο: «Οι τάφοι και οι αγώνες των προγόνων μας είναι ιεροί. Όμως, ακόμα πιο ιερές είναι οι ζωές των παιδιών μας» (Άμος Οζ).

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το βελόνι και η τρύπα του (Της Κάτιας Σάββα)

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 11:18 (τελευταία ενημέρωση 11:18)

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή