Το ψέμα στην Κύπρο έχει πολλούς «πατεράδες»

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Το βιβλίο του Π.Δημητριάδη επανέφερε τη συζήτηση των ευθυνών για την κατάρρευση της οικονομίας και ανέδειξε ως θέμα την αξιοπιστία του τέως διοικητή

Το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη επανέφερε τη συζήτηση των ευθυνών για την κατάρρευση της οικονομίας και ανέδειξε ως κεντρικό θέμα της βδομάδας την αξιοπιστία του τέως διοικητή, την οποία αμφισβήτησαν όλοι πλην του ΑΚΕΛ. Αυτό όμως που κρίθηκε την περασμένη βδομάδα ήταν η αξιοπιστία των κομμάτων και των επιτελείων. Όχι από το περιεχόμενο του βιβλίου, που κάποιος έχει κάθε δικαίωμα να αμφισβητεί. Άλλωστε ένας άνθρωπος με τέτοιο βιογραφικό δεν δικαιούται τυφλή εμπιστοσύνη, κυρίως από τη στιγμή που είναι ξεκάθαρο ότι ως στόχο είχε την υστεροφημία του. Αλλά από τις αντιδράσεις που ακολούθησαν.

Διότι, ποια αξιοπιστία μπορεί να προτάξει μια κυβέρνηση όταν -χωρίς να απαντά σε τίποτε από τα όσα προσάπτει στον Πρόεδρο ο Πανίκος Δημητριάδης πέραν του ότι (και αυτός) ψεύδεται- αναδεικνύει τις ευθύνες του τέως κεντρικού τραπεζίτη στο θέμα του ELA και τον κατηγορεί ότι κράτησε τη Λαϊκή στον αναπνευστήρα μέχρι να γίνουν οι εκλογές, ενώ θα έπρεπε να είχε κλείσει, αγνοώντας το τι δήλωνε ή έπραττε, ως αντιπολίτευση, το 2013; Δεν είναι ο νυν Πρόεδρος που τον Ιανουάριο, όταν η ΕΚΤ αρνείτο τη συνέχιση παροχής ρευστότητας προς τη Λαϊκή μέσω του ELA προτού η Κύπρος μπει σε πρόγραμμα, καλούσε τον τέως να αναλάβει τις ευθύνες του ώστε να διασφαλιστεί ότι η ροή ρευστότητας θα συνεχιστεί και δεν θα καταρρεύσει η τράπεζα; Που αργότερα με γνωστό το ύψος του ELA υπουργοποίησε τον Μιχάλη Σαρρή υπό την εποπτεία του οποίου η τράπεζα άντλησε το μεγαλύτερο ποσοστό ρευστότητας; Και δεν είναι οι βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του ΔΗΣΥ -στελέχη του οποίου έσπευσαν να πουν ότι ο κόσμος δεν ξεχνά, γνωρίζει ποιοι «έσωσαν τη χώρα»-, που ψήφισαν νόμο για αύξηση στην παροχή κρατικών εγγυήσεων προς τη Λαϊκή, που χρησιμοποιήθηκαν για την άντληση επιπλέον ρευστότητας; Που -με τον ELA στα 5,5 δισεκατομμύρια- ενέκριναν βοήθεια προς τη Λαϊκή -που σύμφωνα με το τι λένε σήμερα θα έπρεπε να αφεθεί να κλείσει- φορτώνοντας την οικονομία με επιπλέον 1,8 δισεκατομμύρια χρέος;

Πώς, εκτός από πρόκληση αλλά και επιβεβαίωση του τρόπου που αντιλαμβάνεται ο συγκεκριμένος πολιτικός αρχηγός τη Δημοκρατία και τη λογοδοσία, μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος την αντίδραση του Νικόλα Παπαδόπουλου; Ο οποίος, αντί να απαντήσει στα όσα του προσάπτουν για εξυπηρετήσεις που παρείχε στις τράπεζες, ότι ως πρόεδρος τότε της Επιτροπής Οικονομικών λειτουργούσε ως ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια νοικοκυρέματος του τραπεζικού συστήματος, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι το δικηγορικό του γραφείο εκπροσωπούσε τις τράπεζες, έσπευσε να απειλήσει ότι εφόσον ο λαός τον αναδείξει στην προεδρία «μια από τις πρώτες ενέργειές του θα είναι να προχωρήσουν οι έρευνες για τις ευθύνες του κ. Δημητριάδη», αφήνοντας την κατηγορία διαπλοκής και διαφθοράς αναπάντητη;

Και τι άλλο πέρα από πολιτικό θράσος, επιβεβαίωση της παντελούς έλλειψης ηθικών φραγμών του πολιτικού συστήματος, αποτελεί η αντίδραση του ΑΚΕΛ; Το οποίο κατηγόρησε τον Πρόεδρο ότι γνώριζε για το κούρεμα, καλώντας τον παράλληλα «να βρει το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του»; Το κόμμα του οποίου η διαχείριση οδήγησε στην ανάγκη για ένταξη στον μηχανισμό, το οποίο αδυνατεί ακόμα και σήμερα να προχωρήσει στην παραμικρή αυτοκριτική, να καλεί τους νυν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους; Κυρίως όμως να επικαλείται το βιβλίο Δημητριάδη ως δικαίωση, επιλέγοντας να αγνοήσει την ουσία του; Διότι μπορεί ο Δημητριάδης στην καταγραφή των γεγονότων να ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρος με τον Πρόεδρο και το κόμμα που τον διόρισε, επιβεβαιώνει με σαφήνεια όμως ότι η τότε κυβέρνηση ήταν ενήμερη για την κατάσταση. Αυτό είναι το ουσιώδες. Δεν είναι τα κάποια εκατομμύρια που μετέφεραν συγγενείς του Αναστασιάδη που χρεωκόπησαν την οικονομία, ούτε είναι η ουσία αν ο Αναστασιάδης γνώριζε και επέλεξε να μην κλείσει λόγω εκροών τις τράπεζες, ενημερώνοντας τους καταθέτες ότι ένα από τα μέτρα που συζητούνταν ήταν και το κούρεμα. Αλλά ότι μια κυβέρνηση επέλεξε να αγνοήσει τις προειδοποιήσεις για να φορτώσει στους επόμενους τις δύσκολες αποφάσεις, οδηγώντας τη χώρα στη χρεωκοπία.

Ο Πανίκος Δημητριάδης κρίνεται και πρέπει να κρίνεται. Και μόνο το γεγονός ότι η παρουσία του στην ΚΤ συνέπεσε με την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος αναδεικνύει το μέγεθος των ευθυνών του. Κάποιος, επίσης, έχει χίλιους λόγους να αμφισβητεί την αξιοπιστία του βιβλίου του, αφού από αυτό απουσιάζουν όσα αφορούν δικές του αποφάσεις. Δεν αναφέρεται στο συμβόλαιο που προσφέρθηκε στην Άλβαρεζ και Μάρσαλ και περιελάμβανε πρόνοια για τέλος ανακεφαλαιοποίησης, παρά την αντίθετη γνώμη του νομικού συμβούλου της Κεντρικής Τράπεζας. Ούτε απαντά στα δημοσιεύματα που τον φέρουν να άλλαξε την ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας με την Άλβαρεζ, ώστε αυτή να παρουσιάζεται ότι έγινε δύο μέρες πριν την απόφαση του Eurogroup, που κλείδωσε την τύχη της Λαϊκής και χρέωσε την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας στους καταθέτες. Ο Δημητριάδης όμως ήδη έφυγε από τον Απρίλη του 2014. Αποτελεί κομμάτι της ιστορίας. Αντίθετα, οι υπόλοιποι -που για μια ακόμα φορά βάλθηκαν να μας πείσουν ότι η χώρα οδηγήθηκε στη χρεωκοπία χωρίς κανένα λάθος, καμιά δική τους ευθύνη, που ακόμα και από την κατάρρευση της χώρας, της οποίας ηγήθηκαν, επιχειρούν να αντλήσουν πολιτικά οφέλη- είναι αυτοί που συνεχίζουν να καθορίζουν με τις αποφάσεις τους την πορεία της χώρας. Και που ζητούν την ψήφο μας για να συνεχίσουν να το κάνουν. Αυτών λοιπόν η αξιοπιστία θα πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο.

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

 


Επιστροφή
στην αρχή