Το πρόβλημά μας είναι ο Συλλούρης;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Η δημοκρατία δεν είναι σύστημα με κενά. Είναι σύστημα με απαιτήσεις στις οποίες κάποιοι λαοί απλά, δεν μπορούν να ανταποκριθούν...

Μετά και τα χθεσινά, αισθάνομαι την ανάγκη να ξαναγράψω τις δύο πιο αιρετικές -κατά κάποιους- θέσεις που έχει πάρει η Στήλη μέχρι σήμερα.

Η πρώτη είναι το πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα εάν δεν είχαμε ξεσηκωθεί με τους Εγγλέζους και είχαμε ευτυχήσει να γίνουμε ένα Γιβραλτάρ του άλλου άκρου της Μεσογείου. Σε τέτοιες συνθήκες ευημερίας θα ζούσαμε. Με εγγλέζικα διαβατήρια και χωρίς να είμαστε καταδικασμένοι να βιώνουμε τη φρίκη των δικών μας.

Η δεύτερη είναι πως μπορούμε να έρθουμε σε μια συμφωνία με μια σκανδιναβική χώρα λ.χ. ή με τον Καναδά, έχουν μειωθεί πια και οι αποστάσεις, ώστε να αναλάβουν τη διοίκησή μας με μια μέθοδο πολιτικού BOT που θα επινοήσουμε και με ένα σεβαστό ποσό για τις υπηρεσίες τους.

Πιστέψτε με, όσο κι αν μας κάτσει, θα είναι σίγουρα απείρως φτηνότερο από τη συντήρηση αυτού του Φράνκενσταϊν που αποκαλούμε κράτος. Μαζί, των όσων δίνουμε στα κόμματα σε χορηγίες, φρουρές και προνόμια και, βεβαίως, των όσων μας στοιχίζει η διαφθορά και η διαπλοκή.

Δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τους πολιτικούς μας, όχι. Τον εαυτό μας είναι που πρέπει να κοιτάζουμε και να εξετάζουμε, διότι όλα αυτά είναι απόρροια των δικών μας αποφάσεων ή και της δικής μας αδιαφορίας. Απόρροια του επιπέδου μας και του τι είμαστε εμείς. Αυτή είναι η ουσία.

Όσο για την εκλογή Συλλούρη, δεν είναι κυρίως αυτό που εννοούσα όταν έγραψα «μετά και τα χθεσινά», έτσι; Το πολιτικό ποιόν του το γνωρίζουμε όλοι. Έχω γράψει αμέτρητες φορές για την περίπτωση. Αυτό που έγινε χθες είναι πως τα δύο μεγάλα κόμματα, και πολύ περισσότερο το ΑΚΕΛ, απέτυχαν να κλείσουν το κεφάλαιο αυτών των τραγικών ως επί το πλείστον εκλογών, με την ανάδειξη στην προεδρία της Βουλής ενός ανθρώπου συναινετικού ο οποίος θα ενίσχυε και την προσπάθεια για λύση σε πολύ κρίσιμες στιγμές.

Διότι ναι, έχει ρόλο η Βουλή. Στο κλίμα πρωτίστως. Και στο ότι η νέα πραγματικότητα είναι πως, επικοινωνιακά, όταν σε κάθε ρεπορτάζ λ.χ. για το Κυπριακό στα κανάλια θα παίζουν οκτώ δηλώσεις με τις έξι να είναι από αρνητικές μέχρι διαστρεβλωτικές για το καθετί, ο πρόεδρος της Βουλής έχει σημασία. Και παρέμβαση. Και εδώ και έξω. Αλλά και πολλά άλλα.

Αντί αυτού, έχουμε Συλλούρη. Έναν άνθρωπο ο οποίος βρέθηκε στη Βουλή κατά λάθος, πουλώντας στη Θεοχάρους το ερείπιο του κόμματός του -εκείνο το ένα κόμμα κάτι τοις εκατό- και ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί έστω και ευρωβουλευτής (ήρθε πέμπτος από τους έξι) την πρώτη φορά που έδωσε το ερείπιο του κόμματός του στον ΔΗΣΥ.

Έναν άνθρωπο ο οποίος πήρε ένα υπουργείο για τη στήριξη στον Αναστασιάδη αλλά μετά που δεν βγήκε στην Ευρωβουλή κι ενώ κρατούσε το υπουργείο δεν στήριξε ΟΥΤΕ ΕΝΑ νομοσχέδιο και την αντιπολιτεύτηκε με λύσσα. Λέγοντας ότι το κόμμα του δεν συγκυβερνά, απλά… συμμετέχει!

Έναν πολιτικό ο οποίος συμπολιτεύεται ή αντιπολιτεύεται αναλόγως πολιτικών ανταλλαγμάτων και του πόσο εξυπηρετούνται οι προσωπικές του φιλοδοξίες.

Τον άνθρωπο ο οποίος δήλωσε έστω και κατά λάθος, το εξής αλησμόνητο και άθλιο όταν έκλεισε το deal με τη Θεοχάρους: «… δηλώνω εδώ ότι, κι αν έχω προσωπικά συμφέροντα να εξυπηρετήσω ή εάν εξυπηρετούσα μέχρι σήμερα, αυτήν την ώρα τερματίζεται! […] Η Κύπρος το δικαιούται! Χρειάζονται θυσίες! Και πρώτοι εμείς θα τις κάνουμε!».

Έναν άνθρωπο η πολιτική πορεία του οποίου αναλώθηκε πρώτα σε ρόλο διψασμένου δελφίνου και, στην μετά ΔΗΣΥ εποχή του, στις πιο απίστευτες πολιτικές συναλλαγές, σε κραυγαλέους λαϊκισμούς, πατριδοκαπηλία και ευκαιριακές μεταμορφώσεις ώστε να μπορεί να επιπλέει πολιτικά. Και επέπλευσε. Με χάρη που θα τη ζήλευε και ο καλύτερος φελλός.

Δεν τον αποκαλώ τυχαία Συλλουρούδιν. Δεν είναι μειωτικό. Ούτε και έχω λόγο να μειώνω τον άνθρωπο. Δεν έχω κάτι μαζί του. Είναι περιγραφικό του αναστήματός του κι αυτό πολύ γενναιόδωρα, θα έλεγα. Τίποτα άλλο.

Όμως αυτός, αυτός είναι. Γιατί να μην βρίσκεται στη θέση του ένας Αδάμου, ας πούμε, όπως προτάθηκε στο ΑΚΕΛ, το οποίο φέρει το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης για αυτό που έγινε; Ή και κάποιο άλλο πρόσωπο με ένα αξιοπρεπές πολιτικό παρελθόν. Όχι ο… Συλλούρης.

Διότι το ΑΚΕΛ, δυστυχώς, το χειρότερο που έπαθε στις εκλογές δεν είναι η απώλεια του 7%. Το χειρότερο για το ΑΚΕΛ είναι πως αυτό το αποτέλεσμα το έβαλε σε μια τόσο ολέθρια εσωστρέφεια και άρνηση που, πολύ φοβάμαι, έχει μπει οριστικά στην πορεία μετατροπής του σε ΚΚΕ.

Σε ένα κόμμα το οποίο ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα για να μην ξεκολλήσει από δογματισμούς και να μην αναγνωρίσει τα λάθη του. Φορτώνοντας τις ευθύνες σε ό,τι, μα ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί. Και λέγοντας όχι σε όλα. Πιπιλώντας απλώς την ίδια, ληγμένη κομματική καραμέλα. Και κάνοντας τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Θυσιάζοντας τη μία μετά την άλλη τις ευκαιρίες για το ίδιο αλλά και για τον τόπο. Προβλέψιμο στο κάθε τι που θα πει. Γιατί θα το έχει πει χιλιάδες φορές. Επίμονα και γραφικά. Ζώντας τη φαντασίωση ότι το 20% των ψηφοφόρων του, που μετά θα γίνει 40 και 60 και πάει λέγοντας, «απλώς δεν πήγε στην κάλπη». Χωρίς ποτέ να δεχθεί να ξυπνήσει.

Κατά τα λοιπά, και κλείνοντας το κεφάλαιο των… χθεσινών, «καλύτερα» Συλλούρης παρά Σιζόπουλος. Αν και ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτόν.

Το ότι όμως βρεθήκαμε μπροστά σε τέτοια διλήμματα, έχει να κάνει πρωτίστως με εμάς. Και με την τραγική διαπίστωση που τόσο θυμώνει μερικούς: Ούτε είχαμε, ούτε έχουμε ως λαός το επίπεδο για να κυβερνούμε τον εαυτό μας. Η δημοκρατία δεν έχει κενά, όπως πολλοί νομίζουν. Κριτήρια έχει και απαιτήσεις: Το επίπεδο του κάθε λαού που την εφαρμόζει.

Εκεί που δεν λειτουργεί αυτός και μόνο είναι η αιτία. Το πρόβλημά μας, είμαστε εμείς. Κανένας άλλος.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μίσος και συγκάλυψη...Του Μιχάλη Θεοδώρου

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 12:28 (τελευταία ενημέρωση 12:28)

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή