To πρόβλημα δεν είναι η Γιουροβίζιον, ούτε και η Ελλάδα

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Είναι αστείο ο πρώτου επιπέδου εθνικισμός και η βλακεία τόσων πολλών να γιγαντώνεται... στη Γιουροβίζιον. Αλλά αυτό συμβαίνει. Χτυπάει douze points!

«Γιατί θέλεις να μ’ αλλάξεις / και το μπλε μου να ξεβάψεις. Αν μιλήσεις στα βουνά μου / θα σ’ ακούσει η μοναξιά μου».

Ο στίχος βέβαια από τη φετινή συμμετοχή της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον, το τραγούδι «Όνειρο μου», ένα συμπαθητικό τραγούδι το οποίο, ωστόσο, επί σκηνής ατύχησε, αφού στήθηκε τραγικά και τελικά δεν πέρασε στον τελικό.

Ομολογώ ότι δεν είχα προσέξει - ευτυχώς κιόλας - τον τουλάχιστον κουλό, ας μου επιτραπεί, στίχο όπως τον διαβάσατε πιο πάνω. Και έτσι, όντας σχολιαστής του διαγωνισμού στην τηλεόραση, δήλωσα ο καημένος πως δεν είχα καταλάβει τι σήμαινε η γαλάζια μούντζα. Tι το ήθελα!

Δεν την είπαμε μούντζα φυσικά, αν και ήταν.

Πήγε μεν το μυαλό μου λόγω χρώματος, που επίσης δεν βγήκε σωστό, ναι, αλλά είπα... αποκλείεται.

Η οποία μούντζα, πέρα από το αγενές και το ανάγωγο του πράγματος, έμοιαζε σαν να είχε αγγίξει η ακόμη πιο συμπαθητική ερμηνεύτρια, με την όμορφη φωνή, κάποιον φρεσκοβαμμένο τοίχο πριν βγει στη σκηνή. Και δεν έβρισκαν καθαριστικό να της το βγάλουν.

Και είναι πραγματικά κρίμα για την Ελλάδα - το ήμισυ και της δικής μου καταγωγής - να εκτίθεται ακόμη, το 2018, με την προβολή διεθνώς των μανιοκαταδιωκτικών συνδρόμων μερικών, οι οποίοι δεν δύνανται να αντιληφθούν ότι κανείς δεν θέλει να… ξεβάψει το μπλε τους και κανείς δεν κυνηγά τη χώρα, πέρα από τους δαίμονές της όπως φυσικά και εκείνους εντός της, που δεν αφήνουν τίποτα να σταθεί όρθιο.

Βολεύει βεβαίως το αφήγημα των τελευταίων, άλλωστε γι’ αυτό και δεν τελειώνει αυτή η κακόγουστη εμμονή, το συνεχές αναμάσημα του παραμυθιού με τον κακό κόσμο που δεν αφήνει τάχα την Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της.

Όμως δεν έχει παρατραβήξει, αλήθεια, αυτή η απίστευτη γραφικότητα;

Και κάποιοι είναι νομίζω καιρός να σοβαρευτούν. Ειδικά όταν χρησιμοποιούν διεθνείς διοργανώσεις για να στείλουν μηνύματα τα οποία είναι αμφίβολο εάν τα καταλαβαίνουν πολλοί στο εξωτερικό. Είναι όμως βέβαιο ότι συντηρούν αυτό το παραμύθι σ’ εκείνη τη μερίδα των Ελλήνων, που επιμένει να τα χάφτει και να χειροκροτεί αυτούς που της τα πουλούν.

Πόσω μάλλον όταν η - βλαχομπαρόκ αισθητικής, εδώ - αφήγηση ξεκινάει από τα κάλλη του Δημήτρη Βλάχου στο βίντεο κλιπ και τις παραπομπές στα Legion Run και καταλήγει στις εθνο-μούντζες και όλα τα άλλα τα οποία προκάλεσαν φοβερή αμηχανία σε όλους μας και ειδικά σε εμάς, που έπρεπε να πούμε και κάτι εκείνη τη στιγμή στην τηλεόραση.

Συγκρατηθήκαμε. Εγώ σχολίασα τους καπνούς και η Βάσω (σ.σ. από τη Θεσσαλονίκη σημειώστε) απλά απόρησε η δύσμοιρη τι σήμαινε η μούντζα. Την άλλη μέρα -αμφότεροι Έλληνες υπήκοοι επίσης- κατηγορηθήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για... ανθελληνισμό διότι δεν βγήκαμε, ως είθισται, στα τραπέζια για να πούμε πόσο μας είχε συγκλονίσει, βρε παιδί μου, η ελληνική συμμετοχή.

Αυτό, βεβαίως, δεν αφορά την Ελλάδα. Αφορά ένα έλλειμμα πολλών Κυπρίων, οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο να μην προσκυνούμε όλοι το αφήγημά τους και το οποίο, αστείο μεν αλλά αληθινό, εκφράζεται, το έλλειμμα εννοώ, με έναν πολύ έντονο τρόπο στο διαγωνισμό αυτό.

Η Κύπρος, κατά το αφήγημά τους πάντα, επιβάλλεται να δίνει δωδεκάρι στην Ελλάδα (όταν δεν το παίρνει δεν φωνάζουν παραδόξως) ακόμα κι αν η Ελλάδα στέλνει τραγούδια όπως λ.χ. εκείνο το ανεκδιήγητα κακόγουστο SAGAPO του Ρακιντζή. Ένα από τα χειρότερα τραγούδια που γνώρισε ο διαγωνισμός. Μετά, φυσικά, φωνάζουν για τις συμμαχίες άλλων, αλλά εμάς ο σκοπός είναι… ιερός.

Άλλωστε, τα πάντα που κάνουμε σ’ αυτή τη χώρα βρίσκουμε έναν τρόπο να είναι πάντοτε σωστά στα μάτια μας. Και δίκαια! Και ως τέτοια τα δικαιολογούμε.

Στην ίδια λογική πρέπει, λέει, οι παρουσιαστές της Κύπρου να λένε «καλή επιτυχία» και στην ελληνική συμμετοχή και να τη μεταχειρίζονται ενίοτε με μεγαλύτερη προσοχή από την ίδια τη συμμετοχή της χώρας τους.

Γιατί;

Όπως πρέπει να εκφράζουν δημόσια αγωνία για το εάν θα περάσει η Ελλάδα.

Γιατί;

Δεν είναι κακό εάν το κάνουν. Είναι όμως δικαίωμα του καθενός και της καθεμίας να κρίνουν πού μπαίνουν τα δικά τους όρια και στην προκειμένη η δική μας γραμμή ήταν στο να επικεντρωθούμε στην προσπάθεια της χώρας μας.

Η οποία δυστυχώς, φέτος που είχε και έχει τις καλύτερες προδιαγραφές, έτυχε μιας άθλιας αντιμετώπισης προερχόμενης από την Ελλάδα, από συγκεκριμένα ΜΜΕ και συναδέλφους και όχι μόνο. Και μιας μικροψυχίας την οποία προσωπικά βρήκα φριχτή και φοβερά άδικη.

Και η ιστορία με τον Αετό την ίδια προέλευση είχε, επίσης. Μια παραφουσκωμένη ανοησία, την οποία ουδείς νοήμων και εγγράμματος άνθρωπος θα την καταλάβαινε όπως παρουσιάστηκε, κακοπροαίρετα, και με την ίδια σαφή πρόθεση που είχαν και όλα όσα προηγήθηκαν.

Θα χαιρόμουν η Ελλάδα να προκρινόταν, εάν το άξιζε. Η σκηνική της παρουσία δεν είμαι σίγουρος εάν το καθιστούσε επιβεβλημένο. Είναι το ίδιο που είπα και έγραψα και σε πολλές περιπτώσεις που η Κύπρος έστειλε μέτρια ή και κακά τραγούδια. Και, όταν δεν περνούσαν, αντί να κάνουμε αυτοκριτική τα ρίχναμε στις… συμμαχίες που ήταν εναντίον μας.

Είναι καιρός, λοιπόν, να πάρουμε θέση ενάντια σ’ αυτό το αφήγημα και την αόρατη γραμμή που ακόμα υπάρχει γύρω μας και μας επιβάλλει, είτε να λέμε ψέματα και να βγάζουμε επιφωνήματα θαυμασμού, ακόμα κι όταν ένα ελληνικό… τραγούδι (!) δεν μας αρέσει, είτε απλά να σιωπούμε για να μην κατηγορηθούμε. Στη χώρα μας κιόλας. 

Αρκετά.

Αν και αυτό δεν έχει να κάνει με το διαγωνισμό ή το τραγούδι αλλά με βαθύτερες παθογένειες στο νησί μας και φυσικά με την ανάγκη κάποιων να παριστάνουν τους κριτές τους πατριωτισμού και της… ελληνικότητας των άλλων, έτσι που να εξυψώνονται οι ίδιοι.

Γιατί το πρόβλημα φυσικά και δεν είναι η Γιουροβίζιον, ούτε και η Ελλάδα.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Προφητεία διχοτόμησης στο μνημόσυνο του Τάσσου το 2016

Πολίτης News, 10.12.2018

ΑΠΟΨΗ

Δεν υπάρχει κανείς που ζητά να λογοδοτήσουν οι δολοφόνοι των ανθρώπων;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 10.12.2018

ΑΠΟΨΗ

Πολεμάτε μας. Θα νικήσουμε...

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 10.12.2018

Επιστροφή
στην αρχή