Το πάρτυ της κυρίας Μόνικας - Ενός καταϊδρωμένου καθηγητή

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ
Κάποιοι φωνάζουν πως ο καθηγητής έχασε τον ρόλο του. Και έχουν δίκαιο. Γιατί όσο μιλάμε στα παιδιά μας ανελεύθερα,εγκλωβισμένοι σε σχέδια μαθημάτων...

Η κυρία Μόνικα έκανε πάρτι. Μια μέρα αφότου την είδε ο επιθεωρητής της. Την μέρα της επιθεώρησης φόρεσε μια μπλε μαύρη καρό φουστίτσα ελάχιστα πάνω απ' το γόνατο. Από πάνω κόκκινο μπλουζάκι ίσιο και πάνω απ' το μπλουζάκι ένα μπλε σακάκι. Το πρωί πριν βγει απ το σπίτι είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη και φαντάστηκε τον επιθεωρητή της να την κοιτάζει. Είδε το βλέμμα του μέσα απ' τα μάτια της να αγγίζει ολοκληρωτικά την παρουσία της. Ένιωσε βαθιά μέσα της νέα και ωραία και λαμπρή σαν κυπριακό φως του χειμώνα. Ο Κωστής ο άντρας της περίμενε θυμωμένος τον καφέ του στο κρεβάτι σαν κάθε πρωί. Μα η κυρία Μόνικα ήταν αποφασισμένη να τον αφήσει να περιμένει .Αρκετά. Η μέρα σήμερα είναι αφιερωμένη στον έναν και μοναδικό της φαντασίας της, μυστικό της θαυμαστή. Σε εκείνον που την 3η περίοδο θα μπει στην τάξη της. Σε εκείνον που τα έμπειρα του χέρια κρατάνε την ελπίδα. Μια φίλη λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι την είδε με ένα χάρτινο κασόνι και ένα κλαδευτήρι μπροστά από μια τριανταφυλλιά. Μου είπε πως την κλάδευε με απέραντη προσοχή. Στο φυτό εκείνο έβλεπε τον εαυτό της. Ένα αγκάθι τρύπησε το τρυφερό της άσπρο ακροδάχτυλο. 3η περίοδος. Ο επιθεωρητής χαμογελαστός ανεβαίνει τη σκάλα. Η κυρία Μόνικα πίσω του να κοιτάζει ένα ένα τα σκαλιά σκυφτή μήπως και σκοντάψει. Τικ Τοκ Τικ Τοκ το χαμηλό της γοβάκι κρατούσε τον εκπαιδευτικό της ρυθμό. Η τάξη θύμιζε νεκροταφείο κάπου σε χωριό της Πελοποννήσου. Οι μαθητές ήσυχοι σαν τα ομοιώματα στο Τουσσό. Ο επιθεωρητής χαμογελαστός που όλα σήμερα του πάνε καλά. Δεν τσακώθηκε με την Αντρούλλα του, ούτε ο γιος του ήπιε τη νύχτα στο μπαρ. Ο βαθμός της κυρίας Μόνικας άριστα. Αυτή φίλοι μου είναι μια περιγραφή η οποία δεν σας άφησε τίποτα. Είναι μια περιγραφή που αγγίζει τα όρια της υπνηλίας σαν το ναυάγιο στο κυπριακό . Όλα μοιάζουν φυσιολογικά και όμορφα. Μα τίποτα δεν είναι κάτι ,τίποτα δεν γίνεται παθιασμένο, καταϊδρωμένο αύριο. Οι καρέκλες αυτού του τόπου βρομάνε απλυσιά και μούχλα. Απόγνωση και βαρεμάρα . Όλοι κατά τα άλλα έχουν ιδέες. Πολύ ακριβοπληρωμένες ιδέες που δείχνουν τον δρόμο προς την επιτυχία με δείκτες και λεπτοδείκτες. Των μαθητών-υπαλλήλων μας ας πούμε. Γιατί χωρίς αυτούς το μέλλον δεν θα υπάρξει, το μέλλον θα βυθιστεί στον βούρκο του κακού μας παρελθόντος. Και το μέλλον το μετράμε με νούμερα. Κάποιοι φωνάζουν πως ο καθηγητής έχασε τον ρόλο του. Και έχουν δίκαιο. Γιατί όσο μιλάμε στα παιδιά μας ανελεύθερα, εγκλωβισμένοι σε σχέδια μαθημάτων και τύπους και υπογραμμούς, γινόμαστε αργά και σταθερά και εμείς νούμερα. Σε έναν κόσμο μακριά απ' τη σκέψη, πιο μακριά απ' την μάνα που ανάγιωσε 5 κοπελλούθκια μια χαρά πριν κάποια χρόνια. Σήμερα η μάνα είναι η κυρία Μόνικα. Εγώ και εσύ. Έτσι με λένε. Και είμαι 16 χρονών ζαλισμένη στον πάτο σας.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή