Το παράθυρο...

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Ήταν μια κάποια λύση αυτή η απόφαση να κλειστούμε στο δωμάτιο. Σφραγίσαμε πόρτες και παράθυρα κι αισθανόμασταν ασφαλείς έναντι του οποιουδήποτε κινδύνου ή πρόκλησης. Μερικά τετραγωνικά μέτρα η ζωή μας, περιορισμένοι οι ορίζοντές μας, αλλά νιώθαμε μικρότερο τον κίνδυνο. Έτσι νομίζαμε.

 

Ήταν μια κάποια λύση αυτή η απόφαση να κλειστούμε στο δωμάτιο. Σφραγίσαμε πόρτες και παράθυρα κι αισθανόμασταν ασφαλείς έναντι του οποιουδήποτε κινδύνου ή πρόκλησης. Μερικά τετραγωνικά μέτρα η ζωή μας, περιορισμένοι οι ορίζοντές μας, αλλά νιώθαμε μικρότερο τον κίνδυνο. Έτσι νομίζαμε. Τι γινόταν έξω, δεν ξέραμε. Πώς να πάρουμε χαμπάρι έτσι κλεισμένοι που αποφασίσαμε να μείνουμε για χρόνια. Ατρόφησαν τα πόδια μας, επηρεάστηκε η όρασή μας, συρρικνώθηκε η σκέψη μας. Αλλά, είπαμε, ήμασταν ασφαλείς. Πόση αξία έχει αυτό όταν χάνεις την ομορφιά της ζωής, είναι άλλη υπόθεση.


Τώρα μας τσιγκλούν ν? ανοίξουμε το παράθυρο. Κι αισθανόμαστε τρομοκρατημένοι. Φοβόμαστε αυτό το άγνωστο που θ? αντικρίσουμε. Νά ?ναι ο ήλιος; Νά ?ναι βροχή, άνεμοι, καταιγίδες; Να ?ν? η άνοιξη που δεν ζήσαμε; Κανείς δεν ξέρει εάν πρώτα δεν ανοίξει το παράθυρο. Και κανείς δεν θα μάθει ποτέ εάν επιλέξει την ασφάλεια της φυλακής του. Ο άνθρωπος προσαρμόζεται σε όλες τις συνθήκες. Μη λέει όμως πως είναι ελεύθερος όταν φοβάται το νέο, το άγνωστο, το διαφορετικό. Αυτή η «ελευθερία» του εργαστηρίου, κάπως αλλιώς μου φαίνεται πως λέγεται.
Κι αν ανοίξουμε το παράθυρο κι αντικρίσουμε βροχές; Θα μυρίσουμε το βρεγμένο χώμα... Κι αν φυσήξουν άνεμοι; Θα φέρουν μαζί τους μυρουδιές γιασεμιού και βασιλικού... Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν ψάχνει το καλύτερο γιατί πιστεύει ότι ζει το ικανοποιητικό. Έχει πεθάνει και δεν το ξέρει.


Τις επόμενες μέρες, εβδομάδες, μήνες, θα παρελάσουν πολλοί από τις τηλεοράσεις για να μας αναλύσουν λέξεις, παραγράφους, έννοιες. Μονίμως ειδικοί σε μια εξίσωση που ποτέ δεν βρήκαν τη λύση. Θα ροκανίσουν τα μυαλά μας με τα «μη» και τα «δεν». Δικαίωμά τους. Σ? αυτόν όμως τον κυκεώνα των αντικρουόμενων απόψεων και επιχειρημάτων που προκαλούν σύγχυση, να ξέρετε, ένα είναι το δίλημμα: θ? ανοίξουμε το παράθυρο ή θα παραμείνουμε στην παρεξηγημένη ασφάλεια της μούχλας και του σκοταδιού; Τέτοιες ώρες μου λείπει ακόμα πιο πολύ ο Χρόνης.

 

Να καθόμασταν ξανά στο γραφειάκι και να κουβεντιάζαμε με τις ώρες. «Τα καλύτερα ταξίδια, φιλαράκι, γίνονται απ? το παράθυρο»... Κι ύστερα να παίρνει μια βαθιά ανάσα και να γεμίζουν τα πνευμόνια του με τις μυρωδιές ενός κόσμου που ξεχάσαμε. «Εκεί έξω είναι η ζωή, φίλε. Κι εμείς οι μαλάκες κλεινόμαστε στους τοίχους και βλέπουμε τηλεόραση»...
Κάλλιο να με δέρνουν οι άνεμοι ενός ανοικτού παράθυρου παρά να γίνομαι ζόμπι στην ασφάλεια μιας φυλακισμένης σκέψης...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή