Το «όχι» ξέβαψε, η άρνηση παραμένει

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Εκείνο το «όχι» που «επιβλήθηκε» τότε ως χρέος του κάθε πολίτη προς την πατρίδα έγινε έκτοτε σύνθημα και αποτέλεσε σύμβολο αντίστασης και υπερηφάνειας

Εδώ και δύο χρόνια με τον σκύλο μου ακολουθούμε κάθε βράδυ την ίδια διαδρομή. Θες η δύναμη της συνήθειας, μια ανεξήγητη μηχανική λειτουργία, καταλήγουμε πάντοτε σ’ ένα χωράφι 2-3 στενά πιο κάτω, όπου βρίσκεται παρατημένο ένα παλιό αμάξι. Η απουσία ρόδων δείχνει το προφανές: έχει ξεμείνει από μέλλον. Στο παρελθόν θα υποσχέθηκε πολλά ταξίδια, σήμερα σε πορεία πλήρους αποσύνθεσης απλώς αναμένει το μοιραίο. Το μόνο που έχει απομείνει από μια πορεία τόσων χρόνων είναι ένα αυτοκόλλητο με την επιγραφή «όχι». Από τα εκατοντάδες χιλιάδες που πριν δεκατρία χρόνια είχαν γεμίσει κάθε γωνιά της χώρας. Έχει ξεθωριάσει κι αυτό. Έχει χάσει τη λάμψη του. Το «όχι» όμως είναι ακόμα ευδιάκριτο.

H συγκεκριμένη εικόνα δεν θα μπορούσε να αποτυπώνει με μεγαλύτερη παραστατικότητα την εικόνα της χώρας, 13 χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2004, που για μια ακόμα φορά θυμηθήκαμε με αίσθημα υπερηφάνειας και δικαίωσης. Μιας χώρας- από καιρό- παρατημένης, χωρίς καμιά προωθητική δύναμη, η οποία έχει ξεμείνει από εναλλακτικές και προοπτική, και που το μόνο που έχει να προτάξει είναι ένα μόνιμο «όχι». Έχει και αυτό χάσει την αίγλη του, έχει ξεθωριάσει, μαζί με την υπόσχεση για «ευρωπαϊκή» λύση, μελλοντικά στρατηγικά δεδομένα που θα έφερναν τη δική μας επικράτηση. Η άρνηση όμως είναι εκεί. Κολλημένη ακόμα σε τοίχους, αυτοκίνητα, συνειδήσεις, στον δημόσιο διάλογο.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το 2004 χάθηκε κάτι περισσότερο από μια ακόμα ευκαιρία ή γενιά. Χάθηκε για πάντα η λογική. Δεν ήταν η απόρριψη ενός σχεδίου, που όλο και περισσότερο πλέον φαντάζει ως η τελευταία ευκαιρία που δυνατόν να είχαμε για επανένωση. Είναι η οριστική ανατροπή που εκείνη η περίοδος επέφερε στο πώς αντιλαμβανόμαστε το εθνικό καθήκον και προσωπικό μας συμφέρον. Το ότι κατέστησε την άρνηση κυρίαρχη πολιτική και κοινωνική αξίωση. Στάση ζωής.

Εκείνο το «όχι» που «επιβλήθηκε» τότε ως χρέος του κάθε πολίτη προς την πατρίδα έγινε έκτοτε σύνθημα και αποτέλεσε σύμβολο αντίστασης και υπερηφάνειας. Έγινε εθνικός μονόδρομος που οδήγησε στο «όχι» για μήνες στην κάθοδο της τρόικας, στο «όχι» στη συμφωνία του Eurogroup, το «όχι» στην επανέναρξη των συνομιλιών, ακόμα και στη συμφωνημένη από το '77 βάση λύσης. Σε οτιδήποτε θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή πορείας. Να επιτρέψει στη χώρα να ξεφύγει από το παρελθόν και να προχωρήσει μπροστά. Όλα βαρύγδουπα και εκκωφαντικά, όλα με γενναιότητα και ηρωισμό, πάντα με τα ίδια καταθλιπτικά για τη χώρα αποτελέσματα. Την ίδια όμως στιγμή και επιβεβαιωτικά μιας ιδιόμορφης πατριωτικής στάσης που μας επέβαλλε να αφήσουμε τις ρόδες, να αποδεχθούμε «περήφανα αντιστεκόμενοι» το τέλος, χωρίς να προσπαθήσουμε για την ανατροπή, αρνούμενοι να διεκδικήσουμε νέα ταξίδια.

Αποτέλεσμα αυτής της καταθλιπτικής παρακαταθήκης είναι το σκηνικό που για μια ακόμα φορά βιώνουμε σήμερα: οι πρωτοφανείς αντιδράσεις γύρω από την προσπάθεια αναστροφής της κατάστασης που έφερε η απόφαση του δημοψηφίσματος για Ένωση. Οι φωνές, με κάθε ευκαιρία, για αποχώρηση από το τραπέζι των συνομιλιών. Εκείνες οι διθυραμβικές ανακοινώσεις-τοποθετήσεις για την επέτειο μιας απόφασης που ουσιαστικά κράτησε το Κυπριακό άλυτο και με την πάροδο του χρόνου κλείδωσε την οριστική διχοτόμηση.

Για μια ακόμα φορά την ουσία έχουν καλύψει τα συνθήματα. Το μέλλον έχει υπερκεραστεί από το παρελθόν. Όσοι επιλέγουν την αναζήτηση τρόπων που θα φέρουν την επανέναρξη των συνομιλιών (οι οποίες σύμφωνα με όλους αποτελούν τη μόνη επιλογή στην προσπάθεια λύσης) και υποστηρίζουν πως το να λέμε απλώς «όχι» δεν αρκεί παρουσιάζονται και πάλι εχθροί της χώρας. Αντίθετα, όσοι προβάλλουν το «όχι» σαν λύση, τον τσαμπουκά σαν την αποδοτικότερη στάση και επιμένουν να καλλιεργούν απλοϊκά σενάρια σωτηρίας, λες και από το 2004 και τις τότε υποσχέσεις δεν μεσολάβησαν 13 χρόνια, είναι υπηρέτες του λαού.

Με τον κόσμο, για μια ακόμα φορά, να αγκαλιάζει τα πλέον παιδαριώδη σενάρια. Έτοιμο να πιαστεί απ’ οτιδήποτε θα σκοτώνει την ελπίδα, να αξιοποιήσει κάθε άλλοθι που του δίνεται για να ξεφορτωθεί το βάρος της ευθύνης για το παραπάνω βήμα. Να έχει, με τη μεγαλύτερη ευκολία, οικειοθελώς αγκαλιάσει τη μιζέρια, ταυτίσει τη διάρρηξη του status quo με μια αδιευκρίνιστη ενοχή και μετατρέψει το status quo σε πανάκεια. «Επειδή η λύση ενέχει το ρίσκο διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας». «Επειδή η Τουρκία δεν μπορεί να τυγχάνει εμπιστοσύνης». «Επειδή η αξιοπρέπεια δεν επιτρέπει καμιά συνθηκολόγηση με τον εχθρό». Αδιαφορώντας για το ότι η πολιτική, όπως και η ζωή, δεν αναπτύσσεται στο πεδίο των «όχι». Αναπτύσσεται στο πεδίο των δράσεων και αντιδράσεων. Εκεί όπου εμείς δεν μάθαμε ποτέ να λειτουργούμε.

Το αυτοκίνητο, όμως, θα συνέχιζε να είναι εκεί έστω κι αν εγώ με τον σκύλο μου αλλάζαμε διαδρομή. Εκτός κι αν κάποιος του άλλαζε μηχανή, του έβαζε ρόδες ή το έπαιρνε για ανακύκλωση. Εμείς απλώς επιλέξαμε να αλλάξουμε διαδρομή. Αφεθήκαμε σε μια διαδρομή με πελώρια «όχι» και αφήσαμε την άρνηση να μας οδηγήσει στο τέλος. Διότι αυτή από ένα σημείο και μετά ξεπέρασε τα όποια σχέδια, την ίδια τη λύση. Και κατέστη άρνηση για την ίδια τη ζωή. Το ίδιο το μέλλον.

antopoly@cytanet.com.cy

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Εξοργιστικά απαθείς (Του Γιώργου Κακούρη)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τα αγαθά της στους Έλληνες, τα παλούκια της στους Τούρκους

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Υπό τις περιστάσεις κάτι είναι και ο εμετός, κ. γενικέ...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή