Το νου σου κύριε οδηγέ. Δεν είσαι μόνος στο δρόμο

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ανησυχία, θυμό και αγανάκτηση προκαλεί η αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων–δυστυχημάτων. Οι αριθμοί ανατριχιαστικοί κι η αλλαγή νοοτροπίας επιβεβλημένη

Γράφουμε, ξαναγράφουμε, λέμε και ξαναλέμε… Θερίζουν τα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα. Χάνονται ζωές –νέων κυρίως συνανθρώπων μας- σε χρόνο λίγων δευτερολέπτων. Τι άλλο πρέπει να μας σοκάρει ώστε να ξυπνήσει η κοιμώμενη οδική μας συνείδηση για να οδηγούμε επιτέλους όλοι με το νου μας και τα μάτια μας στη σωστή κατεύθυνση;

Ας αντιληφθούμε ότι οι δρόμοι δεν είναι «στάδιο» έκφρασης μαγκιάς, ούτε πασαρέλα επίδειξης νέων, παλιών ή/και πολυτελών αυτοκινήτων, και ασφαλώς δεν πρόκειται για παιχνίδι στον εξομοιωτή. Το αυτοκίνητο δεν μπορεί να είναι καναπές χαλάρωσης για τους οδηγούς. Τα χέρια είναι στο τιμόνι και όχι μία φραπέ, μία τσιγάρο, μία κινητό, μία σέλφι και μία καλλυντικά. Υπάρχουν άπειρα πεδία να ξεδιπλώσει κάποιος και να εξασκήσει τον δείκτη νοημοσύνης του, σε όποια κλίμακα κι αν ανήκει. Μπορούμε να κάνουμε θόρυβο με την προσωπικότητά μας και όχι αναπτύσσοντας ταχύτητα για να δημιουργήσουμε απλώς μια στιγμιαία εντύπωση-φασαρίας.

Παλικαριά στον δρόμο είναι η αμυντική οδήγηση, γιατί ακόμη και σε απρόοπτο κίνδυνο έχεις περισσότερες πιθανότητες να προλάβεις το χειρότερο. Και στο μενού της αμυντικής οδήγησης σε καμία περίπτωση δεν περιλαμβάνονται: κινητό, αλκοόλ, ναρκωτικά και άλλες συν αυτοίς ουσίες που μειώνουν τα αντανακλαστικά του οδηγού, υπερβολική ταχύτητα, αδιαχείριστη συναισθηματική κατάσταση, εξαντλητική κόπωση, διαταραχές ύπνου, η μη χρήση ζώνης ασφαλείας, κράνους, ειδικής στολής για τους μηχανόβιους, κτλ.

Κάποιοι θεωρούν ότι ξεκινώντας το αυτοκίνητο από το πάρκινγκ του σπιτιού τους, έχουν την ευκαιρία να εφαρμόσουν τον προσωπικό τους κώδικα κυκλοφορίας, αντίθετα στους κανόνες οδικής ασφάλειας, της ευγένειας και της στοιχειώδους λογικής, πετυχαίνοντας να βάζουν καθημερινά σε κίνδυνο ζωές συμπολιτών μας. Είναι αδιανόητο να παρακολουθείς τον δείκτη ταχύτητας να ξεπερνά κατά πολύ το κανονικό όριο και η μόνη σου έγνοια να είναι πού έχει «στηθεί» η τροχαία για έλεγχο, και όχι ο κίνδυνος για τη δική σου ασφάλεια και των γύρω σου. 

Αν νομίζεις, αν νιώθεις λοιπόν ότι ανήκεις στην κατηγορία του μάγκα οδηγού, απομονώσου μόνο για ένα λεπτό και σκέψου, αν αντέχεις…

Σκέψου τη μάνα που έχασε το παιδί της σε τροχαίο και ακόμα περιμένει να ανοίξει η πόρτα και να γυρίσει από την έξοδό του.

Σκέψου το παιδί σου που θα κοιτάζει τη φωτογραφία σου και θα σε περιμένει για μια αγκαλιά στα βήματά του στη ζωή.

Σκέψου τη/τον σύντροφό σου που θα δεχθεί το τηλεφώνημα από το νοσοκομείο ή το Αστυνομικό Τμήμα.

Σκέψου τον φίλο/-η σου που η ζωή του/της έχει αγκαλιαστεί… από ένα τροχοκάθισμα.

Σκέψου τον πόνο, τον θρήνο, την απελπισία, τον εφιάλτη που γεννάς, το μαύρο της ζωής των αγαπημένων σου, γιατί απλώς είσαι μέρος της ευτυχίας τους. Κι η ευτυχία δεν είναι ατομική υπόθεση, εκτός κι αν το «εγώ» υπερίπταται στα 20,000 πόδια.   

Είναι πολλά τα «σκέψου» πριν οδηγήσεις και ακόμα περισσότερα τα «γιατί» και τα «αν» κάθε φορά που μια ζωή χάνεται στην άσφαλτο. Αν είσαι λοιπόν τόσο μάγκας ώστε να αναμετρηθείς με όλα αυτά, χωρίς να επαναστατεί η συνείδησή σου, τότε σίγουρα έχεις ξεπεράσει τα ανθρώπινα… Είτε φταίει, είτε δεν φταίει ένας οδηγός/επιβάτης που χάνει τη ζωή του στην άσφαλτο, νομοτελειακά ο παρονομαστής δεν αλλάζει, ούτε για το θύμα αλλά ούτε για το θύτη και την αμέλειά του. Ο Γιώργος, ο Παναγιώτης, η Άντρη, ο Κωνσταντίνος, η Εύη, ο Μιχάλης, ο Γιάννος κι άλλοι τόσοι δεν έφταιγαν, αλλά λείπουν. Κι όσοι φταίνε… αναμετριούνται αδιαλείπτως με τα θύματά τους. Βαρύ το τίμημα. Η καθημερινή συνάντηση με πλήθος Ερινυών ένα ατελεύτητο μαρτύριο. Κι οι ψίθυροι στο μυαλό, επαναλαμβανόμενη εκτέλεση: «Μακάρι να μην…, αν πρόσεχα, αν μπορούσα να…». 

Μετά από κάθε «αποχαιρετισμό» διδάσκει η εκ των υστέρων σοφία κι η αναμέτρηση με τη λέξη ευθύνη βάζει στη σειρά:  υπουργείο, αστυνομία, κατασκευή του δρόμου, εργολάβος του έργου, μηχανικός, κτλ.

Οι σκηνές όμως των δυστυχημάτων καταδεικνύουν ότι σχεδόν όλα ξεκινούν από τον παράγοντα άνθρωπο και την αντίληψη που έχουμε για την οδική ασφάλεια. Από εκεί πηγάζουν όλες οι οδηγικές συμπεριφορές, καλές ή κακές. Δεν αγνοούμε βέβαια τον παράγοντα «δρόμο» και τον παράγοντα «όχημα».

Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν υπάρξει ατομική ευθύνη και ευαισθητοποίηση, τότε δεν μπορούμε να προσδοκούμε θεαματικά αποτελέσματα. Όσο η αλλαγή νοοτροπίας παραμένει σχήμα λόγου και δεν θεωρείται επιβεβλημένη από όλους μας, οι συγκεκριμένες λίστες θα ανανεώνονται καθημερινά. Μεγάλη λέξη η νοοτροπία, δύσκολα γίνεται κατανοητή, και ασφαλώς δεν πρέπει να μετουσιώνεται σε δικαιολογία διαρκείας. Οι νοοτροπίες μπορούν να αλλάξουν με τα κατάλληλα μέτρα. Με χειροπιαστές δράσεις που αποσκοπούν να δημιουργήσουν ένα νέο περιβάλλον. Κι αφού η πρόληψη στο μυαλό των περισσοτέρων ισούται με την τιμωρία, την ποινή και τα πρόστιμα, και όχι την ενσυνείδητη τήρηση των κανόνων ασφαλείας, όσοι έχουν λόγο στη λήψη άμεσων αποφάσεων ας μιμηθούν τον Αθηναίο Δράκοντα, χωρίς χρονοτριβή.

Περίπου 25.300 άνθρωποι- όσοι και οι κάτοικοι μιας μικρής πόλης- έχασαν τη ζωή τους στους δρόμους της Ευρώπης το 2017,  ενώ 135.000 τραυματίστηκαν σοβαρά, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πρώτη αιτία η ταχύτητα-αμελής οδήγηση.

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι δρόμοι κυκλοφορίας εντός και εκτός κατοικημένων περιοχών δεν είναι διάδρομοι απογείωσης. Δεν ξέρω αν η ειρωνική διάθεση μπορεί να έχει διδακτική χρησιμότητα, αλλά σίγουρα είναι έκφραση θυμού και αγανάκτησης, γιατί φαίνεται πως έχουμε συνηθίσει τον τροχαίο χάροντα. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Το νου μας λοιπόν στο τιμόνι και στον κώδικα οδικής ασφάλειας. Είναι ζήτημα ζωής και μας αφορά όλους. Πόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθούμε; Είναι υπέρλογο και ακατάληπτο να μετατρέπουμε τους δρόμους μας σε πεδίο μάχης.

 

 

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή