Το λαμπρόν τζει που πέφτει κρούζει…

ΑΠΟΨΗ /ΝΗΦΑΛΙΑ
Δακρύζει κρυφά σε κάθε μνημόσυνο του αδελφού του που χάθηκε το καλοκαίρι του ’74 κτυπημένος από μια σφαίρα. Δεν μιλά γι’ αυτό…

«Ο Θεός να μεν το δείξει να τα ζήσετε κι εσείς». Η ευχή των γονιών του κάθε ενός από εμάς που ευτυχίσαμε να γεννηθούμε λίγο μετά που ολοκληρώθηκε ο κύκλος των ταραχών της σύγχρονης ιστορίας σε τούτο τον τόπο και που σαρανταρίσαμε ζώντας σε μοιρασμένη πατρίδα. Τα φαντάσματα σε ‘μας ξυπνούν μόνο μέσα από τις περιγραφές των γονιών μας και από τα κατάλοιπα του φόβου, του δράματος και του πόνου που ο κάθε ένας κουβαλά από τότε.

Η μάνα μου σαστίζει όταν ακούει αεροπλάνα. Ο πατέρας μου κρατά βαθιά μέσα του όλα τα κακά που επέφερε ο διαχωρισμός. Δακρύζει κρυφά σε κάθε μνημόσυνο του αδελφού του που χάθηκε το καλοκαίρι του ’74 κτυπημένος από μια σφαίρα. Δεν μιλά γι’ αυτό…

Κάποιοι στάθηκαν ακόμα πιο άτυχοι. Οι πληγές δεν λένε να κλείσουν. Να μην ξέρεις τι απέγινε ο πατέρας σου, ο άντρας σου, το παιδί σου; Ασύλληπτα τραγικό! Και όταν τελικά η επιστήμη δίνει το εφόδιο της αναγνώρισης, σου επιστρέφουν ένα πατέρα, ένα σύζυγο, έναν αδελφό σε ένα μικρό κασόνι να τον θάψεις.

Όλοι έχουμε από ένα γνωστό, συγγενή αγνοούμενου. Συμπονάς το δάκρυ του Τάκη, της Γαβριέλλας, του Χρίστου, αλλά και του Μεχμέτ, της Φατμά, της Αϊσέ. Ποια λόγια μπορούν να παρηγορήσουν τον πόνο τους; Δεν είναι εύκολο να μπεις στα παπούτσια τους. Το λαμπρόν τζει που πέφτει κρούζει.

Τις τραγικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας μιας οικογένειας της οποίας τα λείψανα του αγνοούμενου πατέρα, συζύγου και γιού αναγνωρίστηκαν με τη μέθοδο του DNA ζωντάνεψε στη σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου η Τουρκοκύπρια σκηνοθέτιδα Αλιγιέ Ουμμανέλ, στην παράσταση «Ο Αγνοούμενος», σε μια συμπαραγωγή Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων συντελεστών, από αυτές που σπάνια συναντάς σε αυτό τον τόπο.

Ποιος να σκεφτόταν πόσο πόνο μπορεί να προκαλεί στο γιο του αγνοούμενου η λέξη «πατέρας»; Λέξη, που κατάφερε ο πρωταγωνιστής της παράστασης να εκστομίσει μόνο κατά τα λίγα λεπτά της συνάντησής του με το… κασόνι στο οποίο βρίσκονταν τα λείψανα του ανθρώπου που τον έφερε στη ζωή. Η πρώτη και τελευταία συνάντηση πατέρα – γιου.

Πόσο βασανιστικό να ήταν για την γυναίκα του να μην μπορεί να θυμηθεί μετά από τόσα χρόνια σε ποιο χέρι είχε ο άντρας της ένα μικρό πρόβλημα στο δάκτυλο… σημαντική λεπτομέρεια η οποία θα επιβεβαίωνε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τα λείψανα ανήκαν στον δικό της άνθρωπο!

Και ο πατέρας του; Ένας ζωντανός νεκρός πάνω σε μια πολυθρόνα να ταυτίζει τα πάντα με την τραγικότερη πτυχή της ζωής του.

Η Αλιγιέ Ουμμανέλ κατάφερε να ενώσει το δράμα της οικογένειας με το έργο του Σαίξπηρ «Άμλετ». Ο γιος του αγνοούμενου είναι ηθοποιός και δυσκολεύεται να φέρει σε πέρας τη σκηνή του νεκροθάφτη και την ανακάλυψη της νεκροκεφαλής. Ο νεκροθάφτης πετά το κρανίο στον Άμλετ. Αυτός το μαζεύει και λέει: «Αυτό το κρανίο είχε γλώσσα και μπορεί να τραγουδούσε κάποτε. Και το πετάει ο άπονος κατάχαμα σα να ‘τανε το γαϊδουροσάγονο του Κάιν, που έκανε τον πρώτο φόνο…». Ο συσχετισμός είναι αμείλικτα έκδηλος. Και το δράμα συνεχίζεται στο σπίτι του νεαρού…

Το έργο δεν διευκρινίζει αν ο αγνοούμενος είναι Ελληνοκύπριος ή Τουρκοκύπριος. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση αποκομίσαμε όσοι το παρακολουθήσαμε, σκεπτόμενοι πως στόχος είναι να τονιστεί ο κοινός πόνος που επέφεραν οι διαμάχες ανάμεσά μας κατά το παρελθόν. Ίδια βιώματα, ίδια τραγωδία, ίδιος πόνος…

«Ο αγνοούμενος δεν έχει εθνοτικό προσδιορισμό. Δεν έχει καν πατρίδα» μου είπε η σκηνοθέτιδα μετά την παράσταση. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι Κύπριος, Σύριος, Βόσνιος.

Δεν το πρόσεξα. Είχε δίκιο. Πουθενά το έργο δεν έδινε λεπτομέρειες για τον τρόπο που χάθηκε ο αγνοούμενος. Τις συνθήκες, τον χώρο, τον χρόνο. Η οικουμενικότητα του δράματος! Αλλά είπαμε… «το λαμπρόν, τζει που πέφτει κρούζει».

ΥΓ: Οι παραστάσεις συνεχίζονται και την άλλη βδομάδα Σάββατο και Κυριακή στο Σατιρικό Θέατρο, ενώ το έργο παρουσιάστηκε και στην τουρκική γλώσσα.

Ένα ξεχωριστό «μπράβο» στον Τουρκοκύπριο ηθοποιό Ιζέλ Σεϊλανί ο οποίος ενσαρκώνει υπέροχα τους ρόλους του στα ελληνικά, χωρίς να μιλά τη γλώσσα.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή