Το Κυπριακό και οι ηγεμονίσκοι της Κύπρου

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Μόλις παρουσιαστεί μια ευκαιρία που δυνατόν να οδηγήσει σε λύση του Κυπριακού οι ηγεμονίσκοι της Κύπρου προσπαθούν να τη σκοτώσουν εν τη γενέσει της. Τα παθήματα του παρελθόντος τίποτε δεν τους έχουν διδάξει.

Μόλις παρουσιαστεί μια ευκαιρία που δυνατόν να οδηγήσει σε λύση του Κυπριακού οι ηγεμονίσκοι της Κύπρου προσπαθούν να τη σκοτώσουν εν τη γενέσει της. Τα παθήματα του παρελθόντος τίποτε δεν τους έχουν διδάξει.

 

 

Συνεχίζουν να μεγαλοποιούν τις δυνατότητές μας και να δημιουργούν υπέρμετρες προσδοκίες. Παρουσιάζουν σαν εφικτούς στόχους ανέφικτους, αποκρύπτοντας αρνητικές πληροφορίες, δεδομένα και κοινοποιώντας μόνο τα θετικά. Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές ικανοποίησης των στερεότυπων και διάφορα θεατρικά τεχνάσματα με τα οποία χειραγωγούν το ακροατήριό τους. Δημαγωγούν και λαϊκίζουν και παρασύρουν τον λαό στο να πιστεύει ότι υπάρχουν πολλές και καλύτερες επιλογές ενώ στην πραγματικότητα άλλη επιλογή από τον οδυνηρό αλλά ελπιδοφόρο συμβιβασμό δεν υπάρχει. Δυστυχώς, επί δεκαετίες τώρα, τα πλείστα κόμματα και σε μεγάλο βαθμό η πλειονότητα των κυρίαρχων ΜΜΕ, αντί για την πλήρη, ειλικρινή και όσο γίνεται αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών, επέλεξαν την προπαγάνδα, με αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας και τον εφησυχασμό. Η προπαγάνδα συνίσταται από τη μία στη διέγερση των συγκινήσεων, των συναισθημάτων και των παθών και, ταυτόχρονα, στην αδρανοποίηση της ελεύθερης και κριτικής σκέψης των πολιτών.

 

 

Από την άλλη, επιδιώκουν τον επηρεασμό των συναισθημάτων ιδίως του φόβου και της ανασφάλειας αλλά και των επιλογών και των συμπεριφορών. Τα κόμματα αυτά, και αναφέρομαι στο ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ, το ΕΥΡΩΚΟ, τους Οικολόγους και τη Συμμαχία των Πολιτών συνεχίζουν να επιστρατεύουν ψευδείς πληροφορίες, να προβαίνουν σε απόκρυψη και διαστρέβλωση των γεγονότων, να χρησιμοποιούν συστηματικά μισές αλήθειες, φορτισμένες συναισθηματικά λέξεις και συνθήματα και μέσω της επανάληψής τους οδηγούν στη χειραγώγηση της ορθολογικής σκέψης και στην «πλύση εγκεφάλου». Συνεχίζουν να πιπιλίζουν φράσεις-κλισέ όπως «η πολιτική του καλού παιδιού δεν πρόκειται να κάμει την Τουρκία να λογικευτεί» και άλλες παρόμοιες αθλιότητες. Αποκρύπτουν όμως από τον κόσμο ότι για 11 χρόνια επί Σπύρου Κυπριανού και 5 χρόνια επί Τάσσου Παπαδόπουλου κάθε άλλο παρά πολιτική καλού παιδιού ακολουθήθηκε, κι όμως δεν υπήρξε καμιά κάμψη της τουρκικής αδιαλλαξίας. Δυστυχώς η βασική αξία της ακεραιότητας είναι φρούτο άγνωστο για τους ηγετίσκους των πιο πάνω κομμάτων. Τους υπενθυμίζω ότι ακεραιότητα σημαίνει πρώτα απ? όλα εντιμότητα, άρνηση του ψεύδους και της απάτης. Σημαίνει ευθύτητα και αντικειμενικότητα.

 

 

Ακεραιότητα σημαίνει ακόμη υπευθυνότητα. Είναι ανευθυνότητα του χειρίστου είδους να απευθύνεσαι στον λαό και να του παρουσιάζεις προτάσεις που ούτε στα όνειρά σου δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Στη χώρα μας από το 1974 μέχρι σήμερα η αξία της ακεραιότητας βιάζεται από τους πλείστους πολιτικούς απροκάλυπτα και εξακολουθητικά. Αυτό, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη φρόνησης, έχει οδηγήσει το μεγάλο εθνικό μας πρόβλημα στην καταβαράθρωση. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει πάρει μια σωστή και γενναία απόφαση. Στη βάση της διακήρυξης που συμφωνήθηκε να προσέλθει στις συνομιλίες και να επιδιώξει την ολοκλήρωσή τους τάχιστα και σε κάθε περίπτωση πριν από το τέλος του χρόνου.

 

 

Όλες οι πτυχές του Κυπριακού είναι χιλιοσυζητημένες. Εκείνο που χρειάζεται για να οδηγηθούμε σε λύση δεν είναι συνομιλίες αλλά πολιτική βούληση και τόλμη. Η στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ του επιτρέπει να κοιτάξει το μέλλον και να αγνοήσει τους προπαγανδιστές που πιο πάνω ανέφερα. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ας έχει αδιάκοπα στο μυαλό του τα σοφά λόγια του Αβραάμ Λίνκολν: «Κάνω το καλύτερο που ξέρω, το καλύτερο που μπορώ. Κι εννοώ να συνεχίσω να πράττω έτσι ώς το τέλος. Αν το τέλος με δικαιώσει ό,τι κι αν λέγεται εναντίον μου δεν θα μετρήσει. Αν το τέλος δείξει πως έκανα λάθος, 10 άγγελοι να ορκίζονται πως είχα δίκαιο δεν θα κάνει καμιά διαφορά».


Επιστροφή
στην αρχή