Tο κράτος ως προεδρικό φέουδο...

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Αυτό το συνδικαλιστικό φέουδο συνεχίζει να κτίζεται και να συντηρείται, όχι στην υπομονή του Προέδρου αλλά ως αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής.

Καμιά διαφωνία με τον Πρόεδρο. Δεν μπορεί μια ευνομούμενη χώρα να γίνεται παιχνίδι στα χέρια των συντεχνιών. Είναι όμως λογικό να δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει το κράτος να μετατραπεί σε συνδικαλιστικό φέουδο; Να μετατραπεί δηλαδή σε κάτι που ήδη είναι; Και η δήλωση αυτή να προέρχεται από κάποιο μ’ ένα τέτοιο ιστορικό;

Διότι εδώ μιλάμε για έναν πολιτικό, ο οποίος τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες αποτελεί κομμάτι ενός συστήματος που διαχρονικά διαμόρφωσε και στήριξε αυτό το μοντέλο (διαπλεκόμενης) διακυβέρνησης. Αναδεικνύοντας τις συντεχνίες σε κυρίαρχο παίκτη που επέβαλλαν κάθε τους θέλω έναντι της κοινωνίας. Και που ως Πρόεδρος, εδώ και έξι χρόνια, αποτέλεσε το σημαντικότερό του αποκούμπι. Στηρίζοντας με τη μεγαλύτερη συνέπεια και συνέχεια κάθε αίτημα οποιουδήποτε το διεκδικούσε αρκούντως δυναμικά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αυτό κινείτο εκτός κάθε πλαισίου ηθικής. Όπως τότε με το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων όταν λιγότερο από 12 μήνες μετά τo κούρεμα, δύο συναντήσεις με την ΠΑΣΥΔΥ ήταν αρκετές για να αδειάσει τον υπουργό Οικονομικών του (που όλο το προηγούμενο διάστημα διατράνωνε πως αποτελεί δώρο και θα πρέπει να φορολογηθεί)- και να αναιρέσει τα όσα ο ίδιος δήλωνε- και όχι μόνο να υποκύψει στο αίτημα για μη φορολόγησή του, αλλά και να αναθεωρήσει την αρχική πρόθεση όπως αυτό δοθεί σε δόσεις, ώστε σε πρώτο στάδιο να καλυφθούν άμεσες και πραγματικές ανάγκες. Ο οποίος, στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης που διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας και οδήγησε χιλιάδες στην ανεργία, στεκόταν μπροστά από το ακροατήριο της ΠΑΣΥΔΥ (της μονιμότητας και των μεγάλων μισθών) για να αναγνωρίσει τις μεγάλες θυσίες των δημοσίων υπαλλήλων και να υποσχεθεί πως δεν θα ανεχτεί «θυματοποίησή τους».

Που δύο χρόνια αργότερα, υπό την απειλή και πάλι απεργιακών μέτρων από τους νοσηλευτές αυτή τη φορά, η οποίοι αξίωναν αναγνώριση της επιστημονικότητας του κλάδου και ένταξή τους στην κλίμακα Α8, έσπευδε και πάλι- αναιρώντας όλα όσα ο υπουργός Υγείας, αλλά και ο ίδιος επαναλάμβαναν όλο το προηγούμενο διάστημα (πως «η αναγνώριση των πτυχίων δεν είναι στο τραπέζι», πως «η πολιτεία και η κοινωνία δεν εκβιάζονται) να τους παραχωρήσει όσα εκβιαστικά ζήτησαν. Με μεγάλο κόστος για τα δημόσια ταμεία, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή (σύμφωνα με την κυβέρνηση) δεν μπορούσε να αντέξει η οικονομία και το οποίο έθετε σε κίνδυνο το  ΓΕΣΥ. Επιβεβαιώνοντας πως η πολιτεία όχι μόνο εκβιάζεται αλλά- χωρίς εξαιρέσεις- τάσσεται και στο πλευρό όσων εκβιάζουν.

Μπροστά στα θέλω των συντεχνιών υποχώρησε ακόμα και από ζητήματα που με τη ρητορική τους πρόεδρος και ΥΠΟΙΚ έθεταν ως μονόδρομο για επαναφορά της χώρας. Όπως ήταν η διαδικασία για μερική αποκρατικοποίηση της ΑΗΚ που ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα αποτελούσε προϋπόθεση για ανασυγκρότηση του οργανισμού, η οποία όμως και πάλι υπό την απειλή των συντεχνιών για απεργιακά μέτρα παραμερίστηκε. Aφήνοντας τον πολίτη και την οικονομία να ακριβοπληρώνουν το πιο σημαντικό κομμάτι της παραγωγικότητας ώστε να συνεχίσουν όλοι αυτοί να συνδιοικούν δημόσιες και ημιδημόσιες επιχειρήσεις. Το ίδιο έπραξε και στην περίπτωση της cyta. Αφού πρώτα πρόλαβε να δώσει στον Αλέκο Τρυφωνίδη, ο οποίος απειλούσε να τα κάψει όλα, όσα ζήτησε για να συναινέσει. Αποδεικνύοντας  για ακόμα μια φορά πως «οι συνθήκες βιώσιμης ανάπτυξης» (Χάρης Γεωργιάδης) , ο «δρόμος της ανάκαμψης» (Νίκος Αναστασιάδης) δεν ήταν τελικά τόσο σημαντικά όσο η άνεση, ο ετσιθελισμός και η καλοπέραση μιας ομάδας ανθρώπων.

Σε κάθε περίπτωση, μια επίσκεψη στο Προεδρικό ήταν αρκετή για να άρει την «αποφασιστικότητα» του Προέδρου να μην υποκύψει  στις απειλές των συντεχνιών, και κάθε ομάδα συμφερόντων να πετύχει αποδοχή οποιουδήποτε αιτήματος έθετε.  Έσπευσε να επαναφέρει αυξήσεις και ωφελήματα στους δημόσιους υπαλλήλους πιο πριν απ’ ό,τι προνοούσε η συμφωνία μαζί τους, επέλεξε να κρατήσει στάσιμη την παιδεία, στην τελευταία θέση, για να μην ξεβολευτούν οι εκπαιδευτικοί, εκλογίκευσε την αθλιότητα της ΠΑΣΥΔΥ ως κοινωνική πολιτική. Την τελευταία εξαετία αποτέλεσε το μεγαλύτερο τροχοπέδη σε οποιαδήποτε αλλαγή. Καταστρατηγώντας κάθε έννοια ηθικής και δικαίου.

Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον οξύμωρο (αν όχι προκλητικό) να ακούει κάποιος τον Πρόεδρο να δηλώνει πως δεν θα επιτρέψει να μετατραπεί το κράτος συνδικαλιστικό φέουδο ή πως η υπομονή του εξαντλείται. Όχι μόνο διότι η δική του συνεισφορά στο κτίσιμο και τη συντήρηση αυτού του φέουδου υπήρξε τεράστια. Δεν θα μπορούσαν οι συντεχνίες να είχαν επιτύχει τίποτε, αν δεν είχαν τη διαχρονική στήριξη του πολιτικού συστήματος. Αλλά και επειδή η κάθε του κίνηση, ακόμα και τώρα, αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Αφού επιβεβαιώνει την πρόθεσή του να κάνει τα πάντα ώστε αυτό το σύστημα του συνδικαλισμού των εκβιασμών και του δόγματος της ιερής αγελάδας να παραμείνει ανέπαφο. Οδηγώντας τον μέσο πολίτη σε βάναυσες προσαρμογές για να μείνουν απείραχτες οι κρατικές δομές.

Αυτό το συνδικαλιστικό φέουδο συνεχίζει να κτίζεται και να συντηρείται, όχι στην υπομονή του Προέδρου αλλά ως αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής τόσο του ιδίου όσο και του υπόλοιπου κομματικού κατεστημένου να διασφαλίσουν ότι θα συνεχίσει το κράτος να αποτελεί δικό τους φέουδο. Έχοντας αυτό ως στόχο, ο Πρόεδρος ενσαρκώνει με τον πιο τραυματικό τρόπο αυτό που κάλεσε όλους να αφήσουν πίσω την επόμενη του κουρέματος: το πολύ κακό μας παρελθόν. Δοκιμάζοντας, όχι μόνο την υπομονή της κοινωνίας που δείχνει ανεξάντλητη, αλλά, κυρίως, τις αντοχές τις χώρας και το επίπεδο της Δημοκρατίας μας.

antopoly@cytanet.com.cy

 

 


Επιστροφή
στην αρχή