Το κέρδος (Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Όταν υποχρεωτικά θα παραδίδουμε τη σκυτάλη σ’ αυτούς που ακολουθούν, πόσο ευχαριστημένοι θα είμαστε με τα δικά μας αποτελέσματα;

Κι όταν πια θα γυρίσουμε πίσω το βλέμμα, τότε που οι δυνάμεις μας θα είναι λειψές και μόνο για απολογισμό θα αρκούν, τι άραγε θα δει ο καθένας; Όταν υποχρεωτικά θα παραδίδουμε τη σκυτάλη σ’ αυτούς που ακολουθούν, πόσο ευχαριστημένοι θα είμαστε με τα δικά μας αποτελέσματα; Εκείνη τη στιγμή που αποκαμωμένοι θα γέρνουμε στην πολυθρόνα και βαριεστημένα θα καπνίζουμε το τσιγάρο, αν δεν μας το ‘χει κόψει ο γιατρός, σε ποια μονοπάτια θα ταξιδεύει το μυαλό μας; Διότι, σημασία δεν έχουν τα λόγια που είπαμε και τα γραφτά που αφήσαμε. Σημασία έχουν αυτά που ζήσαμε, αυτά για τα οποία αισθανθήκαμε, αυτά με τα οποία γελάσαμε ή δακρύσαμε.

Όταν λοιπόν θα αποσυρθούμε, σκέφτομαι πως θα έχω στιγμές να αναπολώ. Όπως εκείνες μπροστά στο «ανοικτό» οδόφραγμα, με τα μέσα μου να ανακατεύονται και να με σπρώχνουν να κάνω το βήμα, κόντρα στις άνωθεν εντολές. Όπως εκείνες της γριάς στο σπίτι του παππού που πάσκιζε να μάθει αν έγινε κάτι για να πάει αυτή στο σπίτι της κι εμείς στο δικό μας. Κι ακόμα τη νεαρή δασκάλα στην Κερύνεια που έσκαψε βαθιά μέσα της να βρει τις ελληνικές λέξεις να μας εξηγήσει πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα στα οποία βρεθήκαμε. Κι ύστερα τον γέρο Αλί, που κάθε του κουβέντα ήταν μια μικρή φιλοσοφία για τη ζωή που έζησε και την άλλη που ήθελε να ζήσει αλλά δεν πρόλαβε. Μια βραδιά στο Ριζοκάρπασο, στο θεατρικό των εγκλωβισμένων παιδιών που τελείωσε στο ταβερνάκι του Ερντογάν με κάποιους άγνωστους που έψαχναν στις χορδές της κιθάρας να βρουν τους κοινούς μας ήχους. Στο σπίτι της Σιμγκέ, πολύ μετά, τα καταφέραμε λίγο καλύτερα. Κι όλα εκείνα τα νέα παιδιά, γνωστοί και άγνωστοι, που μέσα στο χαμόγελο πάντα επέμεναν με πείσμα πως «δεν μπορεί, θα τη βρούμε την άκρη. Δεν θα πάει χαμένη τόση διάθεση γι’ αυτό το καινούργιο που θέλουμε να ζήσουμε». Κι ήταν πράγματι καινούργιο όλο αυτό. Απαλλαγμένο από τα μίση και τα πάθη του παρελθόντος και φορτωμένο αισιοδοξία για μια πατρίδα όπου ο άνθρωπος θα αναζητούσε τον ρόλο του και δεν θα πελαγοδρομούσε στα αδιέξοδα της κυρίαρχης άποψης.

Ουτοπία; Ίσως. Μόνο που σε αυτή τη διαδρομή, όσο κράτησε και όσο ακόμα θα κρατήσει, αυτό είναι το μόνο κέρδος. Κι αν στο τέλος δεν φτιάξουμε την πατρίδα που θέλουμε, θα έχουμε τουλάχιστον φτιάξει λίγο τους εαυτούς μας...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 15:14 (τελευταία ενημέρωση 15:14)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 13:48 (τελευταία ενημέρωση 13:48)

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή