Το καντζέλλιν και ο σάκκος (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Κατάγονταν από τη Ρώμη οι δύο νεαροί Ιταλοί δημοσιογράφοι που ήρθαν για να μου πάρουν συνέντευξη και να τραβήξουν πλάνα...

Κατάγονταν από τη Ρώμη οι δύο νεαροί Ιταλοί δημοσιογράφοι που ήρθαν για να μου πάρουν συνέντευξη και να τραβήξουν πλάνα. Ο Gilberto και ο Massimo. Αλλά εργάζονταν για την ελβετική τηλεόραση. «Νομίζω ότι εμείς οι Κύπριοι μοιάζουμε πιο πολύ με τους Ιταλούς», τους είπα, «όλοι μας μιλάμε μεγαλοφώνως και είμαστε πολυλογάδες, ενώ κάνουμε λίγη δουλειά». Όταν είδα ότι συμφώνησαν μαζί μου, προχώρησα πιο πολύ. «Χρωστάμε πολλά πράγματα στους Ενετούς, μακάρι να έμεναν εδώ», είπα αστειευόμενος. Δεν το έχαψαν. «Οι Ενετοί ήταν έμποροι, δεν σκέφτονταν τίποτε άλλο από το χρήμα», μου είπαν. Ε, τώρα εμείς δεν είμαστε τόσο έμποροι, αλλά μήπως σκεφτόμαστε κάτι άλλο εκτός από το χρήμα; Μήπως μας κόλλησε το ενετικό αίμα; Χίλια δυο έθνη υπάρχουν στο αίμα μας. Ιταλικό, γαλλικό, αραβικό, βυζαντινό, οθωμανικό, αγγλικό. Χριστιανοί κάτω από χριστιανική βασιλεία και μουσουλμάνοι κάτω από το οθωμανικό σουλτανάτο. Ερευνήσατε ποτέ πόσοι χριστιανοί έγιναν μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια των 300 οθωμανικών χρόνων; Αξίζει να ερευνηθεί το θέμα.

«Στη Ρώμη υπάρχει και ένας σταθμός του μετρό που ονομάζεται Cyprus και ένας άλλος που ονομάζεται Famagusta», είπαν οι Gilberto και Massimo. Πολύ ωραία. Ήξερα ότι στην Ιταλία υπάρχει μια πόλη που ονομάζεται Nicosia, αλλά αυτό δεν το ήξερα. Μου είπαν και μερικές κοινές μας λέξεις. Το καντζέλλιν για παράδειγμα. Ο σάκκος! Είναι και αυτές κληρονομιά που μας άφησαν οι Ιταλοί, όπως τα ενετικά τείχη. Η Ρώμη είναι μια από τις ωραιότερες και ιστορικότερες πόλεις του κόσμου. Άλλωστε, εκείνη η μπότα στον χάρτη δεν είναι στρατιωτική. Η Ιταλία είναι μια χώρα με ομορφιές από τη μια άκρη στην άλλη. Τόσο ο Gilberto όσο και ο Massimo ήξεραν πολύ καλά την Κύπρο. Με απάλλαξαν από τον κόπο να επεκτείνομαι και να τους εξηγώ τα πάντα. Άλλωστε έρχονται διαβασμένοι οι δημοσιογράφοι που μας επισκέπτονται για να μας πάρουν συνέντευξη.


Τις προάλλες είχα μια σύντομη συνομιλία με τον Fabian Hamilton, βουλευτή του αγγλικού Εργατικού Κόμματος. Οι ερωτήσεις που υπέβαλα οφείλονταν στο θάρρος που πήρα από την παρουσία του Jeremy Corbyn στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος. Είπα το εξής: «Μήπως το Εργατικό Κόμμα έχει περιλάβει στο πρόγραμμά του την απόσυρση των Βρετανικών Βάσεων από την Κύπρο;» «Όχι, αλλά έχουμε πρόθεση να τις μειώσουμε», είπε ο κ. Hamilton. «Καλά», είπα, «η Αγγλία οφείλει μια ιστορική απολογία στον κυπριακό λαό. Σκέφτεστε να απολογηθείτε;» «Δεν είναι θέμα απολογίας», είπε, «αλλά σε τι θα ωφελήσει αυτό; Θα ωφελήσει στη λύση;» «Γιατί όχι», είπα, «όλοι εδώ θεωρούν την Αγγλία ως τον βασικό υπεύθυνο της σημερινής κατάστασης στην Κύπρο. Μήπως δεν θα ωφελήσει για αποκατάσταση των σχέσεών μας;» Πέρασα σε μια άλλη ερώτηση: «Τι σκέφτεστε για τις συμφωνίες εγγυήσεων και συμμαχίας;» «Πιστεύουμε ότι αυτές είναι αχρείαστες πλέον στο νησί», είπε, «αν θα διαλυθούν αυτές οι συμφωνίες, εμείς δεν είμαστε αντίθετοι με αυτό». «Δεν γίνεται, θα θέσετε στο τραπέζι ως πρόταση λύσης την Κυπριακή Δημοκρατία που γεννήθηκε από τις συμφωνίες του 1960;» «Δεν μπορώ να πω τίποτα πάνω σε αυτό το θέμα».

«Τότε, μια τελευταία ερώτηση κ. Hamilton. Αποδέχεστε ότι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που έζησε ποτέ στην Αγγλία είναι ο William Shakespeare;» «Ναι», είπε γελώντας. Δηλαδή, στο τέλος συμφωνήσαμε! Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Corbyn είναι ο πιο θετικός πολιτικός του κόσμου αυτήν τη στιγμή. Ελπίζω να κερδίσει στις επόμενες εκλογές και να ανέλθει στην εξουσία. Αν ήμουν στην Αγγλία, αυτόν θα ψήφιζα. Στην Κύπρο δεν έχουμε κάποιον Corbyn!
Κατά την εκπομπή μας στο ραδιόφωνο αναζητούσαμε απάντηση στο ερώτημα «τι πρέπει να γίνει». Αυτή είναι η πιο δημοφιλής ερώτηση όλων των εποχών. Αυτήν την ερώτηση υπέβαλαν και ο Τσερνισέφσκι πριν τη Ρωσική Επανάσταση και ο Λένιν. Έγραψαν από ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Υποβάλλουμε και εμείς τώρα το ίδιο ερώτημα: «Τι πρέπει να γίνει;» Πώς πρέπει να σταματήσει αυτή η πορεία; Πώς θα φτάσουμε σε ένα ανθρώπινο σύστημα σε αυτά τα εδάφη; Πόσο ακόμα θα παραμείνουμε θεατές καθώς χάνεται η πατρίδα μας μέσα από τα χέρια μας; Το τελευταίο διάστημα γίναμε μάρτυρες τριών διαδηλώσεων. Η μια ήταν διαμαρτυρία μπροστά στη βρετανική Ύπατη Αρμοστεία στη Λευκωσία. Μια δικοινοτική εκδήλωση κατά των Βάσεων στο Ακρωτήρι. Και η εκδήλωση «Όχι στα Πυρηνικά» στην περιοχή Λοκματζί. Οι συμμετέχοντες σε αυτές τις τρεις εκδηλώσεις δεν ήταν καν διακόσιοι. Δέκα άτομα μπροστά στη βρετανική Ύπατη Αρμοστεία. Εκατό άτομα στο Ακρωτήρι. Και εξήντα άτομα στο Λοκματζί. Ειδικά η εκδήλωση στο Λοκματζί ήταν ένα πλήρες φιάσκο.

Μια κοινή δικοινοτική εκδήλωση 44 οργανώσεων ανάμεσα στις οποίες βρίσκονταν και τα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας. 44 οργανώσεις, 60 άτομα! Άρα κάτι πηγαίνει ανάποδα σε αυτόν τον τόπο. Οι διοικούντες των οργανώσεων πρέπει να διερωτηθούν γι’ αυτό. Πού έκαναν λάθος; Μην ψάχνετε το φταίξιμο στον λαό, στον εαυτό σας να το ψάχνετε! Για παράδειγμα, δεν αντιταχθήκατε στην εισβολή στο Αφρίν. Μείνατε σιωπηλοί την ώρα που έπεφταν βροχή οι βόμβες στο κεφάλι ενός λαού. Αν μείνατε σιωπηλοί σε αυτό, ποιος θα λάβει μέρος τώρα στην εκδήλωσή σας για τα πυρηνικά; Είναι ελεύθερη η διαμαρτυρία για τα πυρηνικά, αλλά πολύ επικίνδυνη η καταδίκη της εισβολής στο Αφρίν, έτσι δεν είναι;


Επιστροφή
στην αρχή