To... Γλωσσάρι του Ομόνοια - Παναθηναϊκός

ΑΠΟΨΗ /TZIBASAT

Τα συναισθήματα τα μαχαιρώνει ο Ζλατάνος, ο οποίος μέχρι να τελειώσει το ματς δίνει δύο πέναλτι, κατακυρώνει γκολ οφσάιντ στους Αθηναίους

Σφαγή κανονική χωρίς αίματα δεν γίνεται... Αλλά το όνομα του διαιτητή Νίκου Ζλατάνου έμεινε στην ιστορία. Τότε που οι διαιτητές φορούσαν μόνο μαύρα...
1972, Οκτώβριος. Η Ομόνοια παίζει στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα επί χούντας. Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας υποδέχεται την αριστερή ομάδα από την Κύπρο.
Η περιγραφή ραδιοφωνική. Περνάει το 60ό λεπτό και όσοι υποστηρίζαμε τα δύο «τριφύλλια» ήμασταν μπερδεμένοι. 0-2 το σκορ. Μα πώς γίνεται; Οι τοπικιστές θέλουμε να κερδίσει η κυπριακή ομάδα. Ίδια χρώματα, ίδιο έμβλημα.

Τα συναισθήματα τα μαχαιρώνει ο Ζλατάνος, ο οποίος μέχρι να τελειώσει το ματς δίνει δύο πέναλτι, κατακυρώνει γκολ οφσάιντ στους Αθηναίους και νά το τελικό 4-2 υπέρ του ΠΑΟ. Αίσχος!

Την επομένη βουίζει όλη η Κύπρος. Χιλιάδες Ομονοιάτες στο αεροδρόμιο Λευκωσίας ζητούν να αποχωρήσει η ομάδα από το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Το όνομα Ζλατάνος θα μείνει εσαεί ως συνώνυμο της κλοπής, της αδικίας, της σφαγής.

Ψες στο ΓΣΠ επρόκειτο να διεξαχθεί ένας φιλικός αγώνας μεταξύ Ομόνοιας και ΠΑΟ. Πριν από κάποια χρόνια δεν χωρούσε στο μυαλό κάτι τέτοιο. Τα δύο «τριφύλλια» έβαλαν τον Ζλατάνο στην άκρη, αλλά δεν τον ξέχασαν. Γιατί να τον ξεχάσουν άλλωστε; Είναι μνημείο αναφοράς. Αλλά και τα δύο «τριφύλλια» προσπαθούν να αναγεννηθούν από τη μιζέρια στην οποία βυθίστηκαν στη νέα εποχή. Δεν χρειάστηκε κανένα Γλωσσάρι γι’ αυτό. Ο χρόνος κλείνει τις πληγές, φτάνει να είναι αμοιβαίος ο στόχος.
Θα πήγαινα στο γήπεδο, ήδη το σκορ το ξέρετε όλοι... (ελπίζω να μην είναι 4-2 για κανέναν!). Θα χρειαζόταν τότε ένα... Γλωσσάρι να μας μπερδέψει περισσότερο!


Επιστροφή
στην αρχή