Το Γλωσσάρι, το δικαίωμα και τα ελλείμματά σας

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Εγώ λ.χ. ποτέ δεν αποκάλεσα «παράνομα» (!) τα πανεπιστήμια στο Βορρά, κάποια από τα οποία είναι και καλά. Πανεπιστήμια κλείνουν μόνο οι Ταλιμπάν.

Το γλωσσάρι εκδόθηκε τελικά. Και παρουσιάστηκε χθες.

Το βασικότερο, για μένα, είναι αυτό που έγραψε ο Γιώργος Κακούρης και το μεταφέρω αυτούσιο.

«Αυτή τη στιγμή στον ’Πολίτη’ συζητούμε το γλωσσάρι, διαφωνούμε για κάποια σημεία, συμφωνούμε με άλλα. Κάποιοι θα το υιοθετήσουν, κάποιοι θα το αγνοήσουν. Εν τούτη την ελεύθερη συζήτηση που δεν θέλουν τζαι φοούνται οι μειοψηφούντες συνάδελφοι τζαι το κατεστημένο που τους εκμεταλλεύεται».

Από μια πρώτη ανάγνωση έχω διαφωνίες. Αρκετές. Όπως και άλλοι συνάδελφοι, Ε/Κ και Τ/Κ που θα το δουν.

Άλλωστε, ο ένας από τους πρωταγωνιστές της συζήτησης που περιγράφει ο Γιώργος ήμουν εγώ. Δεν θεωρώ για παράδειγμα ότι ο όρος έποικοι αφορά μόνο τα άτομα που ήρθαν στο βόρειο μέρος της Κύπρου (το οποίο εδώ και χρόνια αποκαλώ και ως τέτοιο, όπως και άλλη πλευρά, όπως και βορρά αλλά και κατεχόμενα) μέχρι το 1981.

Ο εποικισμός –όχι στην προ του 1981 μορφή, ναι– συνεχίστηκε και μετά.

Υπάρχουν όμως και συμφωνώ σ’ αυτό πολλές κατηγορίες ατόμων οι οποίοι δεν είναι έποικοι με αυτή την έννοια και υπό αυτή την έννοια, αυτός είναι ο λόγος δεν με ενοχλεί η προ-τει-νό-με-νη εναλλακτική αναφορά σε αυτούς και μόνο ως «άτομα τουρκικής καταγωγής/Τούρκοι υπήκοοι/Τούρκοι/Τούρκοι που διαμένουν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου».

Δεν κατανοώ σε ποιους όμως μπορεί να αναφέρεται ο όρος «Τούρκοι πρόσφυγες» ως εναλλακτική επιλογή. Το θεωρώ αστείο.

Και είναι γεγονός πως αν το δει κανείς στην ολότητά του, υπάρχει μια «ετεροβαρής» εικόνα λόγω του ότι το πρόβλημα αυτό με τις αναφορές, εμάς είναι που αφορά στο μεγαλύτερό του μέρος.

Δικές μας είναι οι πλείστες λέξεις του είδους όπως και οι όροι που τα εθνικιστικά ΜΜΕ επινόησαν και διοχέτευσαν, με πρώτο τον παρανοϊκό εκείνο όρο του «κατοχικού ηγέτη», την ώρα που όπως έχω ξαναπεί λένε πως, ο εκάστοτε Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν έχει τη δύναμη να αποφασίσει για τίποτα, κάτι που φυσικά και δεν ισχύει.

Αλλά εάν, όπως λένε, δεν την έχει τότε πώς γίνεται να είναι και ηγέτης και… της κατοχής;

Υπάρχουν, όπως αναμενόταν και πολλά σημεία στα οποία δεν υπήρξε συμφωνία. Ελπίζω οι γκράντε πατριώτες του κλάδου μας να μην έχουν πρόβλημα και με αυτό όπως είχαν, χθες, όταν ανακάλυψαν πως «παραγράφηκε η Ιστορία» (!) μέσα από ένα συμβουλευτικό έντυπο.

Κάτι που βεβαίως δεν είδαν να συμβαίνει διαχρονικά στα σχολικά βιβλία αλλά και στις αναφορές των ΜΜΕ, ειδικά στη δική μας πλευρά, όπου λ.χ. αποσιωπούνται τα εγκλήματα εις βάρος της άλλης κοινότητας, τόσο το 1963 όσο και το 1974 και για τα πρώτα υπάρχει μόνο η αναφορά σε «γεγονότα» με τον ανόητο όρο «τουρκανταρσία» (!)

Διότι εμείς, έναν χρόνο αφότου ο Μακάριος δήλωσε δημόσια ότι η ανεξαρτησία ήταν το πρώτο βήμα προς την Ένωση, αποφασίσαμε να τους αφαιρέσουμε όλα τα προνόμια που τους έδωσε το Σύνταγμα που υπογράψαμε. Και αυτοί αντί να μας πουν ευχαριστώ, έκαναν «ανταρσία». Αυτοί την έκαναν. Όχι ο Μακάριος με τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει. Αυτό ήταν σεβασμός στο Σύνταγμα!

Υπάρχουν και καλά σημεία. Δεν με ενοχλεί να λέγεται π.χ. Τ/κ Συνέλευση η Βουλή τους, ούτε και αισθάνομαι άνετα να αποκαλώ ψευδοβουλευτίνα την Ντογούς Ντεριά π.χ. –κάτι που δεν κάνω ούτως ή άλλως– την ώρα μάλιστα που αποκαλώ βουλευτές τα εδώ τσιράκια των εγκληματιών της Χρυσής Αυγής, χωρίς να μπορώ –εδώ δεν μπορώ– να κάνω αλλιώς.

Είναι ένα ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ έγγραφο. Εγώ προσωπικά κάποια ήδη τα λέω, χρόνια, κάποια άλλα θα τα υιοθετήσω, για κάποια δεν είμαι σίγουρος και κάποια άλλα σίγουρα δεν θα τα υιοθετήσω. Γι’ αυτό είναι συμβουλευτικό.

Γι’ αυτό άλλωστε και η πλειονότητα των μελών της ΕΣΚ δεν συμμερίστηκε την ελλειμματική υστερία των συναδέλφων - συλλεκτών υπογραφών ενάντια στο ΔΙΚΑΙΩΜΑ του καθενός να λέει αυτό που θέλει, αν συμφωνεί με την όποια πρόταση περιέχεται στο Γλωσσάρι.

Γι’ αυτό ήταν που δεν έπεισαν τα πλείστα μέλη της ΕΣΚ να το υπογράψουν, αν και η προσπάθεια συγκέντρωσε έναν πυρήνα ο οποίος μπορεί και θα χρησιμοποιηθεί στις εκλογές της ΕΣΚ του χρόνου από αυτούς που ξεσήκωσαν όλη αυτή την ιστορία και οι οποίοι δεν είχαν πρόβλημα όταν έφτιαχνε Γλωσσάρι ο «Φιλελεύθερος» με την τ/κ εφημερίδα «Χαβαντίς».

Εκεί βεβαίως, οι… μπαϊρακτάρηδες του απορριπτικού δημοσιογραφικού μετώπου δεν είχαν πρόβλημα για καθαρά προσωπικούς και ενίοτε ωφελιμιστικούς λόγους.

Ο συνάδελφος Λευτέρης Αδειλίνης, ο άνθρωπος που επέβλεψε τότε το εγχείρημα για τον «Φιλελεύθερο» έγραφε τις προάλλες και πολύ σωστά σε ένα άρθρο του: «Το γλωσσάρι που ετοιμάζουν οι Ε/Κ και οι Τ/Κ δημοσιογράφοι δεν θα φέρει τη συνεννόηση. Η συνεύρεση φέρνει απλώς τους συγκεκριμένους ανθρώπους πιο κοντά».

Και επιλέγω να κλείσω μ’ αυτό, συμφωνώντας απόλυτα με τον Λευτέρη, έναν συνάδελφο και φίλο που εκτιμώ.

Δεν θα λύσει κάτι το Γλωσσάρι, πέρα από το ότι πρόκειται για άλλη μία επαφή με την άλλη κοινότητα και τους συναδέλφους μας εκεί, στην ιδέα της οποίας (και της όποιας) επαφής, οι συνάδελφοι που έλεγα πιο πάνω βγάζουν σπυριά.

Το θέμα είναι στο δικαίωμα. Το δικαίωμα να γίνει. Και το δικαίωμα να χρησιμοποιείται, στην ολότητά του ή έστω κατά μία λέξη από όποιον θέλει ή και όχι. Και αυτό δικαίωμα είναι. Γι’ αυτό εξαγριώθηκαν. Και γι’ αυτό είπαν ψέματα ζητώντας την υπογραφή συναδέλφων στην αθλιότητα εκείνη που συνέταξαν, περί απαγορευμένων λέξεων και ένα σωρό άλλες ψευτιές.

Τα οποία δεν υπάρχουν και δεν θα υπήρχαν σ’ αυτό το βιβλιαράκι.

Το δικαίωμα λοιπόν. Το δικαίωμά μου να διαφωνώ λ.χ. με τον Κακούρη. Να συζητώ.

Γιατί η απαγόρευση δεν είναι δικαίωμα. Ζει μόνο στα επικίνδυνα και ελλειμματικά μυαλά διαφόρων. Αλλά δεν είναι μέρος κανενός διαλόγου, καμίας συζήτησης και κανενός πολιτισμού.

Το δε ψέμα είναι και ανήθικο, συνάδελφοι.


Επιστροφή
στην αρχή