Tο φαινόμενο «Τραμπ» ήρθε για να μείνει

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Ίσως για πρώτη φορά από το '64 έχει κάνει την εμφάνισή του σε επίπεδο πολιτικών ένας λόγος τόσο τοξικός, ξενοφοβικός, φασιστικός, όπως αυτός του Τραμπ

Δύο μέρες πριν τις εκλογές και η κούρσα για την προεδρία στην Αμερική παραμένει ανοικτή. Η διαφορά που άνοιξε η Χίλαρη Κλίντον (η οποία ξεπέρασε τις 15 μονάδες μετά τον σάλο για τα σεξιστικά σχόλια του Ντ. Τραμπ) έχει εξανεμιστεί, με τις τελευταίες μάλιστα δημοσκοπήσεις («ABC News»/«Washington Post») να εμφανίζουν τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων για πρώτη φορά από τον Μάιο να προηγείται. Αυτό έχει επιτείνει τη νευρικότητα παγκοσμίως με αρκετούς πολιτικούς και αναλυτές (επηρεασμένους και από δηλώσεις με τις οποίες εκφράζει πρόθεση να περιφρονήσει παγκόσμιους θεσμούς) να κάνουν λόγο για κίνδυνο Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, και τον ίδιο τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών να χαρακτηρίζει ενδεχόμενη επικράτησή του ως επικίνδυνη για την Αμερική και τον κόσμο. Αυτή η αντίδραση είναι υπερβολική. Πρώτον διότι η υποψήφια των Δημοκρατικών συνεχίζει να έχει τον πρώτο λόγο, αφού διατηρεί ένα προβάδισμα 2,5% στον μέσον όρο δημοσκοπήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί τις δύο τελευταίες βδομάδες, εμφανίζεται πολύ πιο οργανωμένη στις διάφορες πολιτείες, ενώ προηγείται εκεί που μετρά, στα swing states. Δεύτερον, διότι το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών στο σύνταγμα των ΗΠΑ έχει μια απαράμιλλη ικανότητα να αποτρέπει κάθε εξουσία από το να γίνεται ανεξέλεγκτη, τη στιγμή που η αμερικανική εξωτερική πολιτική -με το FBI να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο- παρουσιάζει μια συνέχεια και μια συνέπεια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από το γεγονός ότι μετά από δύο θητείες του Ομπάμα, το κολαστήριο του Γκουαντάναμο παραμένει ανοικτό. Αυτό που θα έπρεπε να προβληματίσει περισσότερο είναι η απήχηση που ο Τραμπ βρίσκει σ' ένα μεγάλο μέρος της Αμερικανικής κοινωνίας. Που θα μπορούσε στο μέλλον να ξεχειλώσει αυτές τις δημοκρατικές αντιστάσεις.

Ίσως για πρώτη φορά από το 1964 έχει κάνει την εμφάνισή του σε επίπεδο πολιτικών ένας λόγος τόσο τοξικός, ξενοφοβικός, φασιστικός, όπως αυτός που εκφράζει ο Τραμπ. Τάχθηκε υπέρ του φακελώματος όλων των Αμερικανών μουσουλμάνων, υποσχέθηκε το κτίσιμο ενός μεγάλου τείχους στα σύνορα με το Μεξικό, αρνήθηκε να καταδικάσει την Κου Κλουξ Κλαν. Πιο ανησυχητική όμως είναι αυτή η ανθεκτικότητα που επιδεικνύει. Αυτή η στήριξη που απολαμβάνει χωρίς προϋποθέσεις. Aκόμα και μετά τις αποκαλύψεις για σεξουαλική παρενόχληση από αριθμό γυναικών και ενώ το 70% δηλώνει ότι πιστεύει τις καταγγελίες, μισοί από αυτούς δηλώνουν ότι αυτό δεν θα επηρεάσει την ψήφο τους. Καθώς επίσης και η επίδραση που έχει στον μέσο Αμερικανό. «Μπορώ να πυροβολήσω κάποιον καταμεσής της 5ης Λεωφόρου και να μην χάσω ούτε μια ψήφο», καυχήθηκε κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στην Αϊόβα. Ενώ η προπαγάνδα του για πιθανή νοθεία έχει φέρει τους μισούς Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους να δηλώνουν ότι δεν θα αποδεχτούν την Κλίντον ως Πρόεδρο, εφόσον επικρατήσει στις εκλογές μεθαύριο, όπως αναφέρει το Reuters.
Ήττα Τραμπ δεν θα σηματοδοτήσει το τέλος της ρητορικής ή της «ιδεολογίας» του. Αντίθετα, αν κάτι δείχνει η ιστορία είναι ότι αυτή η προεκλογική θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις επόμενες, εφόσον οι συνθήκες που οδήγησαν στην άνοδο Τραμπ δεν αντιμετωπιστούν. Η εκλογική διαδικασία π.χ. το '64 αν και οδήγησε στη συντριβή του ακροδεξιού, φανατικού ρατσιστή κυβερνήτη της Αριζόνα, Μπάρι Γκολντγουότερ, (ο οποίος έλαβε το χρίσμα εκμεταλλευόμενος την παράνοια του μέσου Ρεπουμπλικάνου για τη Σοβ. Ένωση και το κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων), άνοιξε τον δρόμο για την εκλογή των Νίξον το '69 και Ρίγκαν το '81. O Νίξον εκμεταλλευόμενος τη δυσφορία των λευκών ανδρών λόγω της οικονομικής κατάστασης μετατόπισε το δημόσιο διάλογο στο πεδίο των «αξιών», προάγοντας τη βία ενάντια στις χειραφετημένες γυναίκες, στους χίπηδες και στις μειονότητες και οδηγώντας τη χώρα στον καταστροφικό πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Ρίγκαν με τα Reaganomics και «τον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών» γιγάντωσε τον κοινωνικό και φυλετικό διαχωρισμό, έναν διαχωρισμό που βιώνει η Αμερική ακόμα και σήμερα. Τώρα ο Τραμπ κάνει το ίδιο. Επαναφέρει την παράνοια και τον φόβο στην πολιτική σκηνή, αυτήν τη φορά προβάλλοντας το μεταναστευτικό και την παγκοσμιοποίηση ως τη νέα απειλή. Ότι έκαναν οι Brexiteers. Σε μια πολιτική στάση που δεν αμφισβητεί απλώς το σύστημα, αλλά την ίδια τη δημοκρατία. Είναι γι' αυτό που η ρητορική του είναι πολύ πιο σημαντική από την ίδια την πρακτική επικινδυνότητα της υποψηφιότητάς του.

Προφανώς και θα είναι καλύτερα για όλους, αν η Κλίντον επιβεβαιώσει τις προβλέψεις και εκλεγεί. Όποιο και αν είναι όμως το αποτέλεσμα μεθαύριο, το φαινόμενο Τραμπ δεν θα ηττηθεί. Ούτε αυτό που εκπροσωπεί και αντιπροσωπεύει -την οργή του ψηφοφόρου για ένα σύστημα διεφθαρμένο, άδικο και επικίνδυνο που δεν δουλεύει γι' αυτόν- θα εξαφανιστεί, αν δεν αντιμετωπιστούν τα αίτια. Αν αυτή η πεποίθηση δεν αλλάξει. Το πιο πιθανό είναι ότι παρά τις ασφαλιστικές δικλείδες της αμερικανικής δημοκρατίας θα επανέλθει υπό άλλη μορφή και με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Ότι συνέχιση αυτής της οργής θα οδηγήσει τον κόσμο -σε μια έκφραση αντισυστημικότητας- να επιβραβεύσει τον άκομψο λαϊκισμό, την πολιτική αγριότητα. Και θα νομιμοποιήσει στα μάτια του, τους δημαγωγούς και λαϊκιστές, δρομολογώντας ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Αν η πολιτική δεν αντιμετωπίσει τα αίτια του φαινομένου «Τραμπ», τότε ο επόμενος Τραμπ όχι μόνο θα κερδίσει, αλλά θα μπορεί να αλλάξει και τον ρου της Ιστορίας. Και να καταστήσει το ερώτημα της Ελίζαμπεθ Κρου: «Ποιος είναι αυτός που θα μπορέσει να σώσει τη χώρα από τον ανεπιθύμητο επισκέπτη;», εντελώς αδιάφορο. Αφού ο επισκέπτης θα έχει μετατραπεί σε αδιαμφισβήτητο οικοδεσπότη.

antopoly@cytatet.com.cy

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 18.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 18.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή