Το φαινόμενο Παύλος Μυλωνάς (Του Α. Πολυδώρου)

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Ο Παύλος Μυλωνάς ήταν μέχρι πρόσφατα ένας τυπικός Κύπριος τηλεοπτικός παρουσιαστής. Από αυτούς που γνωρίζουν τα πάντα και κρίνουν τους πάντες.

Ο Παύλος Μυλωνάς ήταν μέχρι πρόσφατα ένας τυπικός Κύπριος τηλεοπτικός παρουσιαστής. Από αυτούς που γνωρίζουν τα πάντα και κρίνουν τους πάντες. Είτε αφορούσε το Κυπριακό, τα οικονομικά σκάνδαλα, την κάλυψη ή συγκάλυψή τους, είχε απάντηση σε όλα και υπερείχε έναντι όλων. Συχνά-πυκνά ξεσκέπαζε ύποπτα σχέδια και κατάγγελλε μειωμένες αντιστάσεις. Όπως τότε όταν, σ' ένα από τα οργισμένα ξεσπάσματά του χαρακτήρισε κοπρίτες όσους μεταβαίνουν στα κατεχόμενα για να επανέλθει 24 ώρες αργότερα και να εξηγήσει πως δεν εννοούσε όσους πηγαίνουν στα κατεχόμενα, αλλά κάποιους μόνο. Ξεμπρόστιαζε όσους δεν ανταποκρίνονταν στα επίπεδα «πατριωτισμού» και παρέκκλιναν των «ιδανικών» του. Ο ίδιος καθόριζε τον πήχη της ηθικής.

Αυτή η «ηθική υπεροχή» δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να μην είχε μεταφερθεί με τα νέα του καθήκοντα και στη Βουλή. Αυτήν εξαργύρωσε, άλλωστε. Αρχικά συντάχθηκε με Λιλλήκα για να φέρει ένα νέο πολιτικό ήθος στο Κοινοβούλιο, στη συνέχεια βρέθηκε στην Πλατφόρμα Πολιτών επειδή το εθνικό συμφέρον επέβαλλε την απόσυρση του Γιώργου Λιλλήκα για χάρη ενός κοινού υποψηφίου και, αφού τάχθηκε υπέρ της υποψηφιότητας Νικόλα Παπαδόπουλου, μεταπήδησε στο ΔΗΚΟ θέτοντας ως πρώτιστο την απεμπλοκή από τον παλιό κόσμο του ΔΗΣΑΚΕΛ: «Ευτυχώς για εμάς και δυστυχώς για άλλους δεν είμαστε άχαροι καρεκλοκένταυροι», έγραψε. Κάτι που οδήγησε μέχρι και τον «Φιλελεύθερο» σε γελοιογραφία του να παρουσιάσει τον Παύλο Μυλωνά ως τρίποδο σκαμπό παραπέμποντας στους τρεις πολιτικούς σχηματισμούς στους οποίους πρόλαβε να ενταχθεί στα λιγότερο από δύο χρόνια πολιτικής ζωής του. Αυτό όμως δεν τον σταμάτησε από το να συνεχίσει να παραδίδει σε κάθε τοποθέτησή του μαθήματα ορθής συμπεριφοράς, να προσδίδει σε κάθε κίνηση του ηθική διάσταση. Ποιος άλλωστε μπορούσε να ξέρει καλύτερα από έναν άνθρωπο που ξέρει τα πάντα;

Ακόμα όμως και από τον Παύλο Μυλωνά δεν θα ανέμενε κάποιος ότι θα έσπευδε να αναλάβει ρόλο προασπιστή των δικαιωμάτων του Γιώργου Παπαδόπουλου και της Αλληλεγγύης στο θέμα της έδρας στη Λεμεσό: «Πολιτικά και ηθικά η έδρα ανήκει στην Αλληλεγγύη», αποφάνθηκε μιλώντας στο ΡΙΚ. Κάποιοι, κατήγγειλε, προσπαθούν αγνοώντας τη λαϊκή ετυμηγορία να κερδίσουν μια έδρα. «Στη ζωή μας (όμως) το κυρίαρχο πρέπει να είναι η ηθική». Λίγους μήνες μετά που ερωτώμενος γιατί δεν παραδίδει την έδρα στο κόμμα με το οποίο είχε εκλεγεί, εξηγούσε ότι πάρα πολύς κόσμος τον ψήφισε ως Παύλο Μυλωνά: Και απέρριπτε πως «οι βουλευτές εκλέγονται μόνο για την κομματική σημαία». Ενώ στη συνέχεια με αφορμή την εγκληματικότητα, ξεσπάθωσε εναντίον της παρακμής που έχει καταβάλει την κοινωνία: «Αυτοκαταστρεφόμαστε έχοντας διαλύσει όλους τους θεσμούς που είχαμε ως ελληνορθόδοξοι πολίτες». Διερωτήθηκε ποιον πολίτη θέλουμε να έχουμε το 2025: «Θέλουμε… γρανάζια ενός συστήματος που σκέφτεται μόνο το κέρδος; Ή πολίτες που πραγματικά θα προβληματίζονται…θα έχουν ταυτότητα;» Και ενημέρωσε πως ηγείται προσπάθειας για δημιουργία ενός εθνικού σχεδίου Παιδείας.

Καμιά διάθεση δεν έχει η στήλη υπεράσπισης των κομμάτων που σήμερα εκφράζουν το χειρότερο πρόσωπο της Δημοκρατίας μας. Είναι ευθύνη άλλωστε του κάθε κόμματος ποιους συμπεριλαμβάνει στο ψηφοδέλτιο του. Όταν αυτό γίνεται με καθαρά ψηφοθηρικά κριτήρια, το αποτέλεσμα είναι αυτό του Παύλου Μυλωνά. Ούτε μιας πρακτικής που φέρει την προσέγγιση των κομμάτων όσον αφορά τις έδρες να μεταβάλλεται -χωρίς κανένα πρόσχημα- αναλόγως συμφερόντων. Από τη στιγμή όμως που στο όλο θέμα προσδίδονται ζητήματα ηθικής και σεβασμού της λαϊκής ετυμηγορίας, δεν μπορεί παρά να εγείρονται σειρά ερωτημάτων: Ήταν ηθικό εκ μέρους της κ. Θεοχάρους να κατέλθει στις εκλογές ζητώντας την ψήφο του λαού, ενώ πρόθεσή της εκ των προτέρων ήταν η παραμονή στο Ευρωκοινοβούλιο; Θέση που είχε καταλάβει όντας στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ; Αποτελεί έκφραση της λαϊκής ετυμηγορίας η εκλογή, στη θέση της, ενός ανθρώπου τον οποίο τίμησαν με την ψήφο τους μόλις 767 πολίτες; (34ος σε ψήφους συνολικά στη Λεμεσό); Κυρίως όμως μπορεί την προάσπιση αυτής της θέσης -επικεντρώνοντας μάλιστα στην ηθική της διάσταση- να αναλαμβάνει ένας άνθρωπος που εξελέγη, αξιοποιώντας τη συμπερίληψή του στο ψηφοδέλτιο ενός κόμματος, λίγους μήνες μετά διαφώνησε με την υποψηφιότητα του ανθρώπου με το κόμμα του οποίου εξελέγη, πήρε την έδρα και εντάχθηκε σε άλλο κόμμα;

Πρόκειται για μια ακόμα πολιτική πράξη που επιβεβαιώνει και το δικό τους επίπεδο, αλλά και αυτό της κοινωνίας. Μ' ένα πολιτικό δυναμικό που στην καλύτερη αποτελείται από ανθρώπους μέτριους, πολλές φορές παντελώς ανίκανους, με μεγάλη έπαρση. Των οποίων οι θέσεις και ενέργειες καθορίζουν την ηθική. Τις περισσότερες φορές σε βάρος της (όχι και τόσο κοινής τελικά) λογικής. Φαινόμενο που δεν περιορίζεται στον Παύλο Μυλωνά, αλλά επιβεβαιώνεται από την παρουσία του στη Βουλή και τις τοποθετήσεις του. Και μια κοινωνία για την οποία ο λαϊκισμός και η φαιδρότητα αποτελούν διαβατήριο επιτυχίας και ένταξής τους στην πολιτική. Άκρως προβληματικής και καθόλου προβληματισμένης. Αποτέλεσμα μιας παιδείας που ο Παύλος Μυλωνάς οραματίζεται, μιας ενημέρωσης της οποίας ο Παύλος Μυλωνάς για χρόνια ηγείτο, που ταυτίζεται με ξεσπάσματα «ηθικής υπεροχής» και εκλέγει στη Βουλή πολιτικούς όπως αυτός. Αυτή η κοινωνία είναι δικό τους δημιούργημα. Και αυτοί δικό της.

Γι' αυτό και καλό θα ήταν για τον Παύλο Μυλωνά να αφήσει στην πάντα την παιδεία. Και να συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: από την καρέκλα του να επιτίθεται στους καρεκλοκένταυρους, παραδίδοντας μαθήματα ηθικής με οργισμένα ξεσπάσματα. Κανείς δεν βολεύεται από μια προβληματισμένη κοινωνία. Μια κοινωνία με ταυτότητα. Σε μια τέτοια κοινωνία ο Παύλος Μυλωνάς όχι μόνο δεν θα ήταν μέρος της Βουλής αλλά ούτε κομμάτι της δημόσιας σφαίρας. Το ίδιο και η πλειοψηφία των συναδέλφων του, δημοσιογράφων και πολιτικών.

antopoly@cytanet.com.cy

 

 


Επιστροφή
στην αρχή