Το εγκληματικό πρόσωπο του Συνεργατισμού

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Γιατί ο καθένας που είχε έναν γνωστό στον Συνεργατισμό τον κανόνιζε να πάρει δάνειο χωρίς κατ’ ανάγκη να πληροί τα κριτήρια

Αρνούμαι να γράψω για την κατάρρευση του Συνεργατισμού, ας το κάνουν αυτοί που κατέχουν την τέχνη των αριθμών για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με τα ακαταλαβίστικά τους. Είχα γράψει τις προάλλες ότι ο Συνεργατισμός είναι ένας ομαδικός τάφος που όλα τα κόμματα μαζί έσκαψαν, μαζί με πολλούς άλλους, αλλά και με εμάς μαζί. Γιατί ο καθένας που είχε έναν γνωστό στον Συνεργατισμό τον κανόνιζε να πάρει δάνειο χωρίς κατ’ ανάγκη να πληροί τα κριτήρια. Το ανθρώπινο πρόσωπο του Συνεργατισμού αντί να το σεβαστούμε, προτιμήσαμε να το εκμεταλλευτούμε εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, κυρίως οι από μέσα, αλλά και όλοι εμείς οι πελάτες του.

Γνωρίζω, επίσης, για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια μεγάλων ονομάτων που ανήκουν σε κόμματα, καθώς και για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σωματείων αλλά και ατόμων που μέχρι πριν από λίγο καιρό βρίσκονταν στο Προεδρικό, όπως επίσης και τον αδερφό κάποιου βουλευτή που έως τον Φεβρουάριο τον εξυπηρετούσαν με τεράστια ποσά (καινούργια δάνεια) ενώ δεν πλήρωνε τις δόσεις αυτών που ήδη είχε. Αυτά συνέβαιναν και συμβαίνουν, ενώ όλοι εμείς κάναμε και δεύτερη και τρίτη δουλειά μέσα στην κρίση για να είμαστε σωστοί απέναντι στην τράπεζα και τις δόσεις των δανείων μας. Αν ήμασταν, όμως, κομματικά στελέχη, ή φίλοι του διευθυντή, ή είχαμε κάποιου είδους πολιτική δύναμη, εκτός του ότι θα παίρναμε μεγαλύτερο δάνειο από αυτό που ζητούσαμε, θα είχαμε και την ευκαιρία να μας το διαγράψουν. Γιατί στην Κύπρο τον τίμιο άνθρωπο τον τιμωρούμε, τον θάβουμε, ενώ τον εγκληματία και αυτόν που επιβιώνει εις βάρος άλλων τον εξυψώνουμε και τον επιβραβεύουμε.

Βασικά, το ανθρώπινο πρόσωπο του Συνεργατισμού το αντικαταστήσαμε εδώ και πολλά χρόνια με το πρόσωπο του εγκληματία και όταν πλέον είσαι εγκληματίας για πολλά χρόνια κάποια στιγμή καταρρέεις γιατί, όπως πολύ σωστά είπε και ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό». Έτσι για ακόμη μια φορά θα πληρώσουμε και αυτήν την κοροϊδία, γιατί κάποιοι δεν ήθελαν να γίνει ορθή διαχείριση εδώ και χρόνια ενώ ήξεραν το πρόβλημα. Ο Συνεργατισμός λειτουργούσε πάντα και κυρίως από το 2013 και έπειτα σαν ένας μηχανισμός παροχής ρευστότητας προς την κοινωνία, κάτι σαν ELA (Emergency Liquidity Assistance) για τον καθένα που ήθελε μικρά ή μεγάλα δάνεια. Βέβαια, τα μεγάλα δάνεια από το 2013 και μετά τα έπαιρναν μόνο οι εκλεκτοί.

Δύο πράγματα είναι που με απογοητεύουν με την κατάληξη του Συνεργατισμού. Το πρώτο είναι ότι ως κοινωνία δεν σεβαστήκαμε το ανθρώπινό του πρόσωπο και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας να τον εκμεταλλευτούμε, λες και αυτά που χρωστούσαμε θα έπεφταν ως μάννα εξ ουρανού ενώ δεν είχαμε να τα πληρώσουμε από την αρχή που κάναμε τα δάνεια. Υπάρχει, βέβαια, και μια μερίδα ανθρώπων που έχασαν τις δουλείες τους το 2013 ή τους μείωσαν τους μισθούς και βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη να μην έχουν τα χρήματα να αποπληρώνουν το δάνειό τους. Αυτή βέβαια τη μερίδα των ανθρώπων δεν την αδικώ. Το δεύτερο που με απογοητεύει είναι ότι κρύψαμε το πρόβλημα από το 2013 κάτω από το χαλί με σιωπηρή συμφωνία όλων των κομμάτων, διορίζοντας μάλιστα επικεφαλής του Συνεργατισμού αυτούς που έφαγαν και έσπασαν στη Λαϊκή.

Ας διορίσει όποια επιτροπή θέλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να διερευνήσει αυτά που ήδη ξέρει. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό της διερεύνησης της οικονομικής κρίσης του 2013. Γιατί η ατιμωρησία είναι συνώνυμη με την Κύπρο και οι τίμιοι άνθρωποι βουλιάζουν, ενώ οι άτιμοι σε τούτο τον τόπο επιβιώνουν όπως τους φελλούς.


Επιστροφή
στην αρχή