Την Ελλάδα αγαπώ... (Του Γ. Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Αγαπώ βαθιά την Ελλάδα. Μ’ έναν τρόπο που με συγκινούν οι απλές, καθημερινές της εικόνες. Οι απλοί άνθρωποι πού ‘ναι γεμάτοι φιλότιμο και χαρά.

Αγαπώ βαθιά την Ελλάδα. Μ’ έναν τρόπο που με συγκινούν οι απλές, καθημερινές της εικόνες. Οι απλοί άνθρωποι πού ‘ναι γεμάτοι φιλότιμο και χαρά. Τα τοπία που αναβλύζουν ομορφιά και Ιστορία. Οι οικογενειακές εμπειρίες που έγιναν κομμάτι της δικής μου ζωής και συνολικής αντίληψης ως προς την αποστολή του ανθρώπου που δεν εγκλωβίζεται, κατ’ ανάγκη, σε πολιτικές θεωρήσεις και πρακτικές. Αγαπώ βαθιά την Ελλάδα. Έτσι όπως μ’ έμαθε ο παππούς μου, η κορυφαία στιγμή της ζωής του οποίου ήταν όταν, ηλικιωμένος πια, κατάφερε να πάει στην Αθήνα και να ανεβεί με το μπαστούνι το λόφο της Ακρόπολης.
Είχα όμως πάντα ένα πρόβλημα με ορισμένους εξ Ελλάδος που χρησιμοποιούσαν την Κύπρο σαν τον λευκό καμβά, πάνω στον οποίο ζωγράφιζαν όλα εκείνα που δεν υπήρχαν στη δική τους καθημερινότητα και στον δικό τους χώρο όπου κινούνταν. Έμοιαζε όλο αυτό με μια ψυχολογική διαδικασία, όπου η ιδανική εικόνα του κυπριακού καμβά αντιστάθμιζε συνήθως τη θλιβερή εικόνα που έβλεπαν γύρω τους. Και όσο περισσότερο αισθάνονταν παραδομένοι και ηττημένοι στην προσπάθειά τους να αλλάξουν πράγματα στην ίδια την Ελλάδα, τόσο περισσότερο χρώμα έριχναν στις ζωγραφιές τους για την Κύπρο. Πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι. Όλοι αυτοί που στον ένα ή τον άλλον βαθμό ευθύνονταν για τα κακά χάλια της Ελλάδας, είχαν πάντα να υπαγορεύσουν πολλά για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν οι αδελφοί Κύπριοι. Μόνο που ο πιο πειστικός δάσκαλος είναι αυτός που έχει να επιδείξει πρώτα τις δικές του επιτυχίες. Είπαμε όμως, ελλείψει αυτών, ας στραφούμε κάπου αλλού...
Ξέρω ότι θα ενοχλήσει πολλούς αυτή μου η άποψη. Επειδή όμως άρχισαν να βγαίνουν οι «συνήθεις ύποπτοι» που, από τα γραφεία τους, ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να γίνει στην Κύπρο, οφείλω να την καταθέσω. Να πουν όλοι την άποψή τους. Και εδώ και στην Ελλάδα και παντού. Σ’ έναν δημόσιο διάλογο όμως με επιχειρήματα, με σοβαρό προβληματισμό, με διάθεση σύνθεσης και όχι αντιπαράθεσης. Χωρίς κινδυνολογίες και, κυρίως, χωρίς μαθήματα πατριωτισμού. Κανείς δεν είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο. Απεναντίας, όσο περισσότερο το φωνάζει κανείς, τόσα περισσότερα προσπαθεί να κρύψει από τις πραγματικές του προθέσεις.
Να μιλήσουν, λοιπόν, όλοι. Όχι όμως αφ’ υψηλού και με τη συμπεριφορά του δασκάλου. Πέρασαν πολλά χρόνια, η Κύπρος βρίσκει τα πόδια της, ακολουθώντας συχνά και άλλες διαδρομές και δεν περιμένει διαπιστευτήρια πατριωτισμού από πολιτικά ή άλλα γραφεία των Αθηνών. Αν οι Έλληνες αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στο να αλλάξουν τα στραβά που τους περιβάλλουν και λιγότερο στις θεωρίες για τους άλλους, θα ήταν το ισχυρότερο έθνος του κόσμου...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Μια κλωστή... Της Θεανώς Καλαβανά

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 09:17 (τελευταία ενημέρωση 09:17)

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 18.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή