Τι θα λέγαμε, όμως, εάν το κακό συνέβαινε εκεί;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Υποθετικό το σενάριο. Τρομάζει όμως. Διότι ξέρουμε πως εάν συνέβαινε εκεί δεν θα 'ταν σενάριο. Θα επαληθευόταν. Γιατί όμως; Και τι λέει για εμάς αυτό;

Φανταστείτε, λοιπόν, το εξής σενάριο: Μια τεράστια πυρκαγιά ξεσπά σε ένα κατάφυτο προάστιο. Πολλά σπίτια καίγονται, γύρω στους 150 ανθρώπους είναι νεκροί ή «αγνοούμενοι». Νεκροί δηλαδή.

Μια απίστευτη τραγωδία. Μόνο που το προάστιο αυτό δεν είναι στην Αθήνα. Το προάστιο είναι έξω από την Κωνσταντινούπολη, κάπου στον Βόσπορο. Εκεί μέσα είχαν μπει οι άνθρωποι για να γλυτώσουν, εκεί πνίγηκαν πολλοί.

Το τουρκικά κανάλια μεταδίδουν απίστευτες ιστορίες. Για οικογένειες που χάθηκαν, για ανθρώπους που διάλεξαν να μείνουν με τους δικούς τους γνωρίζοντας ότι θα πέθαιναν, για συγκλονιστικά τελευταία μηνύματα που έστειλαν σε αυτούς που αγαπούσαν, λίγο πριν χαθούν.

Δεν ρωτώ πόσες από αυτές τις ιστορίες θα είχατε μάθει, πρώτον διότι εάν μαθαίνατε λίγες θα ήταν ευθύνη δική μας -άλλωστε δική μας δουλειά είναι να σας τις μεταφέρουμε και να μην αυτολογοκρινόμαστε φοβούμενοι τις αντιδράσεις- αλλά και δεύτερον, γιατί ναι, θεωρώ αναμενόμενο η αντίδρασή μας για την Ελλάδα και τους Έλληνες να είναι διαφορετική, πιο έντονη, πιο άμεση. Η φόρτισή μας επίσης.

Διερωτώμαι όμως: πόσοι από αυτούς τους γκράντε Ελληναράδες ανάμεσά μας, οι οποίοι και οι οποίες τώρα ολοφύρονται και βγάζουν δεκάρικους πόνου και οδύνης, θα είχαν πράξει όχι το ίδιο, αλλά έστω κάτι μικρότερο και για εκείνα τα παιδιά, για εκείνους τους ανθρώπους.

Και πόσοι θα είχαν αντισταθεί στον πειρασμό να γράψουν και κάτι αρνητικό; Ή έστω να κάνουν σκωπτικά σχόλια, δημόσια ή στους φίλους τους για όσους θα εκφράζονταν με συμπάθεια για τα θύματα ή θα μοιράζονταν τέτοιες ιστορίες.

Θα τολμήσω να πω πως οι τελευταίοι θα ήταν οι λιγότεροι. Και οι πρώτοι, όμως, σχεδόν τόσοι θα ήταν. Τόσο λίγοι. Οι περισσότεροι θα είχαν επιλέξει τη βολική σιωπή και την απόσταση για να μην παρεξηγηθούν και μόνο.

Θυμάστε τότε με τις πολύνεκρες επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη; Θυμάστε όταν κάποιοι από εμάς είχαμε αλλάξει τα facebook covers μας, βάζοντας κάποια που εξέφραζαν πένθος και συμπαράσταση; Θυμάστε το κράξιμο που είχαμε φάει από όλους αυτούς;

Ανήκω σε εκείνους οι οποίοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να συμπονέσει την τραγωδία του άλλου λόγω της φυλής του, της πολιτικής, της Ιστορίας, της θρησκείας, της σεξουαλικότητας, του χρώματος κ.τ.λ., δεν μπορεί πραγματικά να συμπονέσει. Με αυτό είναι που έχει πρόβλημα.

Θέλετε να το πάμε και πιο κάτω; Ξεχάστε ότι ήταν στην Κωνσταντινούπολη που έγινε όλο αυτό.

Ήταν π.χ. στην Κερασούντα. Κάπου στον Πόντο.

Να το τραβήξουμε λίγο ακόμα; Δεν ήταν καν στον Πόντο, ήταν κάπου στον Πενταδάκτυλο, εκεί που το βουνό κατεβαίνει στη θάλασσα. Μια μέρα με τρελό αέρα. Αέρα που άπλωσε τη φωτιά σε ελάχιστη ώρα αποκλείοντας χωριά και σκοτώνοντας μερικές δεκάδες ανθρώπους.

Τι θα είχε γραφτεί αλήθεια; Δεν θα υποθέσω και ακόμη λιγότερο θα υποβάλω. Θέλω να το σκεφτούμε κι αυτό μαζί. Τι θα είχαμε δει να καταγράφεται ως αντίδραση; Και εάν θα είχαν λ.χ. γραφτεί σχόλια για «τα σπίτια μας», όχι από αυτούς που όντως ήταν δικά τους, αλλά από τον καθένα που θα ήθελε να κάνει το κομμάτι του αγνοώντας τους νεκρούς.

Και εμείς; Εμείς πώς θα είχαμε αντιδράσει; Θα είχαμε σηκωθεί να φωνάξουμε «ντροπή σας!» ή θα είχαμε σκάσει και πάλι, από φόβο, αδιαφορία και αμηχανία; Πόσοι θα είχαμε φωνάξει;

Και πόσοι απλώς θα προσπερνούσαμε ακόμα και σχόλια που θα έλεγαν ότι οι νεκροί κάηκαν σε σπίτια που δεν τους ανήκουν, που τα κατοικούν παράνομα, ασχέτως εάν κανείς δεν θα μιλήσει για το τι απέγιναν τα δικά τους σπίτια, εδώ;

Φανταστείτε κι αυτό: ένα αεροπλάνο απογειώνεται από την Τύμπου και καθώς στρίβει χτυπά στον Πενταδάκτυλο. Η επόμενη μέρα δική σας. Στη θέση σας θα την άρχιζα από τα ναι μεν αλλά και τους νομικισμούς για το αεροδρόμιο (σ.σ. η χρήση του οποίου νομιμοποιήθηκε από νόμιμο Πρόεδρο, τον Παπαδόπουλο).

Γιατί το τραβάω με τα σενάρια σήμερα; Διότι η σκέψη αυτή είναι σενάριο μόνο όσο δεν συμβαίνει το κακό. Και την πολυτέλεια της συμπόνιας και της συμπαράστασης την έχουμε μόνο μέχρι τη μέρα που θα γίνει.

Εκεί, όσο δεν γινόμαστε καλύτεροι, το σενάριο θα είναι πια η απλή πραγματικότητα. Και αυτό που θα μας αφήσει θα μας κάνει ακόμη χειρότερους από αυτό που είμαστε σήμερα.

Για αυτό ας αφιερώσουμε μερικά λεπτά για να σκεφτούμε. Όχι το σενάριο. Το τι είμαστε και το τι θέλουμε να είμαστε τελικά. Αν θέλουμε να είμαστε αυτό που είμαστε, να το αποφασίσουμε και να τελειώνουμε. Να συμβιβαστούμε με τη μικροψυχία ενός μέρους μας και να σταματήσουμε τουλάχιστον να λέμε ότι είμαστε κάτι άλλο. Να το δεχτούμε στον βαθμό που αναλογεί στο σύνολό μας.

Αλλά να είμαστε καθαροί με την ήττα μας. Και ειλικρινείς. Γιατί ήττα είναι.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 14.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Μέσα μας η ”μουχτάραινα”...Της Μαρίνας Κουμάστα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 14.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή