Τι θα αλλάξει εάν πάρουμε θέση σ’ αυτή την ιστορία;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ποιος έχει τελικά δίκαιο; Και τι θα αλλάξει εάν στηρίξουμε τη μια ή την άλλη πλευρά; Εγώ έχω καταλήξει στη δική μου απάντηση. Και την εξηγώ.

Ήταν μια μέρα συνηθισμένη. Με πράγματα αναμενόμενα. Και ανάλογα του επιπέδου μας κυρίως.

Οι εκπαιδευτικοί ανακοίνωσαν τελικά τα απεργιακά τους μέτρα, ο Πρόεδρος απάντησε ότι θα δει το θέμα τους με τον… εισαγγελέα και εκείνοι του ανταπάντησαν με την ιστορία με την αποφυλάκιση ενός καταδικασθέντος για παιδεραστία ο οποίος θα έβγαινε anyway τον Μάρτη, όπως είχε πει την προηγούμενη ο Πρόεδρος προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και κάνοντας ότι δεν κατάλαβε πως η αντίδραση ήταν για τη χάρη.

Ο Πρόεδρος είχε πει βέβαια και κάτι άλλο το οποίο πέρασε στο ντούκου: ότι ο ίδιος υπογράφει τις αποφυλακίσεις κατόπιν εισήγησης του γενικού εισαγγελέα, υπονοώντας ότι εκείνος όφειλε να είναι προσεκτικός για το σε ποιον εισηγείται να δοθεί προεδρική χάρη. Και είχε δίκιο σ’ αυτό.

Ωστόσο, ο Πρόεδρος μιας χώρας όταν καλείται να υπογράψει την όποια πράξη, ιδιαίτερα αποφυλακίσεις με προεδρική χάρη, φέρει την πολιτική αλλά και την τελική ευθύνη. Σαφώς και υπάρχει –και κακώς δεν τίθεται εδώ στη συζήτηση– και η ευθύνη του γενικού εισαγγελέα, και είναι μεγάλη.

Όμως αυτή ούτε αλλάζει ούτε μειώνει τις πιο πάνω ευθύνες του Προέδρου. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Οι αρμοδιότητές του, είναι… δικές του.

Τι έλειπε από την ημέρα; Κάτι που μου θύμισε η ανάρτηση της Τατιάνας. Μιας φίλης η οποία αγωνίζεται, μάταια αλλά το κάνει και έτσι πρέπει, για τα δικαιώματα των παιδιών της και τον τρόπο που παραβιάζονται μέσα στο σχολείο από τις ταλιμπανικές πρακτικές για τους εκκλησιασμούς, τις εξομολογήσεις και όχι μόνο.

Βλέπετε και εμείς χανόμαστε πολλές φορές στη συζήτηση. Εμείς, εννοώ οι δημοσιογράφοι. Και χάνουμε την ουσία. Πότε από ανεπάρκεια, πότε από φόρτο εργασίας και πότε από αδιαφορία, κολλάμε σ’ αυτά που παίζουν στην επικαιρότητα. Αυτά άλλωστε δεν είναι που σας ενδιαφέρουν; Αυτά δεν είναι που σας μάθαμε και εμείς να σας ενδιαφέρουν;

Εκεί, οι όροι είναι απλοί. Συζητάμε τα «πιασάδικα». Για αυτό εξάλλου, χθες, όλοι μας συζητούσαμε αυτήν την άσχετη με την ουσία παράμετρο, το εάν ο Αναστασιάδης απείλησε τους εκπαιδευτικούς ότι θα πάει στον εισαγγελέα στον οποίο μερικές ώρες πριν επιχειρούσε να φορτώσει (και) τη δική του ανεπάρκεια στο ζήτημα των αποφυλακίσεων.

Όπως και όλες τις μέρες που πέρασαν συζητούσαμε παρόμοια.

Γιατί η ιστορία της Τατιάνας και της κάθε μάνας που παλεύει για αυτονόητα και… διασφαλισμένα (τάχα) δικαιώματα των παιδιών της σε μια ευρωπαϊκή χώρα, δεν αφορά πολλούς. Όπως δεν αφορά πολλούς η δημοκρατία στην εκπαίδευση ευρύτερα, το κακό επίπεδο της εκπαίδευσης, η παραπαιδεία, το εάν ο Αναστασιάδης αφήνει τον Αρχιεπίσκοπο να αναλαμβάνει δημόσια νηπιαγωγεία και να προάγει τον ρατσισμό και τον αποκλεισμό ή να στέλνει μουλάδες στα σχολεία να «εξομολογούν» παιδάκια με αντάλλαγμα κοπάνα και όλα τα άλλα που συμβαίνουν γύρω μας.

Γιά σταθείτε. Δεν αφορά πολλούς; Αυτά δεν είναι το πρόβλημα; Είτε έχει κανείς παιδιά, είτε όχι, αυτό δεν είναι τελικά το θέμα; Αυτό δεν σκέφτεται αυτός και αυτή που έχει παιδιά, π.χ. όταν δουλεύει για να πληρώνει φροντιστήρια και όταν το απόγευμα κάνει τον ταξιτζή για να τα πηγαίνει από το ένα μάθημα στο άλλο, με την ελπίδα να έχουν κάποιο μέλλον;

Αυτό δεν σκέφτεται και αυτός που δεν έχει, όταν φαντάζεται τη ζωή του σε 20-30 χρόνια και το τι θα σημαίνει να ζει σε μια κοινωνία η οποία παραδίδεται μέρα με τη μέρα στην αμορφωσιά, τις φαντασιώσεις, τη θρησκοληψία αλλά και όλες τις άλλες μορφές αμάσητου δογματισμού και παραλογισμού στη σκέψη, την ώρα που τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς ίχνος καλλιέργειας κριτικής σκέψης μέσα στα σχολεία;

Αυτό δεν θα έπρεπε να σκεφτόμασταν και ανατρέχοντας στο πρόσφατο παρελθόν να ρωτούσαμε όχι αυτούς αλλά τον εαυτό μας πότε αντέδρασαν οι εκπαιδευτικοί για όλα αυτά και πότε και γιατί ο Αναστασιάδης όχι μόνο δεν έκανε κάτι αλλά… έκανε μάλλον, αφήνοντας τα σχολεία στα χέρια των μουλάδων και όλων των λαϊκών της σχολής του αναχρονισμού;

Γιατί τώρα να μπούμε εμείς στη μια πλευρά ή στην άλλη, αντί ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί, εγώ εδώ, εσείς όταν πάτε τα παιδιά σας στο σχολείο και μιλάτε με τους άλλους γονείς και οι άλλοι γράφοντας κάτι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αντιδρώντας επιτέλους να μην τους θέσουμε ΟΛΟΥΣ προ των ευθυνών τους και να ζητήσουμε να αλλάξει κάτι;

Γιατί όποιος κι αν κερδίσει από τους δύο, να είστε σίγουροι πως η Τατιάνα και όλοι οι άλλοι που θέλουν να δουν σχολεία του 2018 και όχι του προηγούμενου αιώνα, ανάμεσά τους ναι και εκπαιδευτικοί, δεν θα κερδίσουν τίποτα.

Θα ρυθμιστούν ή θα παγώσουν ώρες και αιτήματα, θα ηρεμήσουν ή θα ξεχαστούν τα πράγματα και τα σχολεία θα είναι εκεί που είναι. Στο ίδιο χάλι, στην ίδια μιζέρια, στα ίδια δόγματα. Με τον υπόλοιπο κόσμο να πηγαίνει μπροστά και με εμάς να πηγαίνουμε, όπως πάμε.

Πίσω σταθερά.

Διότι, μην γελιέστε. Όλα από εκεί ξεκινάνε.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 15:14 (τελευταία ενημέρωση 15:14)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 13:48 (τελευταία ενημέρωση 13:48)

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή