Τη μεγάλη εικόνα, Πρόεδρε. Και Πρόεδρος... Όχι νομάρχης

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Και εκεί που, δικαίως, λέγαμε για δεκατίες ότι οι Τ/κ είναι όμηροι της Άγκυρας, είδαμε έναν... Κοτζιά να αποφασίζει το μέλλον μας! Τόση ξεφτίλα πια;

Ένα τουλάχιστον μπορούμε να το πούμε μετά βεβαιότητος.

Εάν όντως, που έτσι φαίνεται να είναι τα πράγματα, ο Μουσταφά Ακιντζί είχε πάρει πάνω του το θέμα του εδαφικού στο «πρώτο» Μοντ Πελεράν και η Άγκυρα τον είχε μαζέψει από το αυτί στο «δεύτερο»…

… τότε, τίποτε δεν διευκόλυνε το παιχνίδι της Άγκυρας τόσο, όσο η απίστευτη παρέμβαση του ΥΠΕΞ της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά και ο ερασιτεχνικός εκείνος εκβιασμός του ότι η Αθήνα δεν θα πήγαινε στην Πολυμερή για τις Εγγυήσεις χωρίς η Τουρκία να δεσμευθεί στην κατάργησή τους… πριν από την Πολυμερή!

Δεν θα μπω στη διαδικασία των σεναρίων, ούτε θα σταθώ στο γεγονός ότι αυτή η άτσαλη προσέγγιση έγινε και από τον Αλέξη Τσίπρα κατά την επίσκεψη Ομπάμα, αλλά μπαλώθηκε στη συνέχεια όπως βεβαίως αποσύρθηκε κακήν κακώς και ως θέση του ελλαδικού ΥΠΕΞ, αφού όμως είχε ήδη κάνει τη ζημιά, προχθές.

Όπως δεν ξέρω εάν το τελευταίο ήταν κίνηση του κ. Κοτζιά μεμονωμένα ή της Αθήνας ευρύτερα σε τι αποσκοπεί και εάν έχει σχέση λ.χ. και με τον παράξενο ρόλο της Μόσχας στο Κυπριακό το τελευταίο διάστημα.

Το θέμα είναι πως κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μοιάζει με ανέκδοτο -και μάλιστα κακόγουστο και πικρό- το σάλιο που όλοι μας ξοδέψαμε όλα αυτά τα χρόνια για να λέμε -και σωστά- πως η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς την άδεια της Άγκυρας, σε αντίθεση με εμάς που είμαστε ντε και καλά ανεξάρτητοι!

Για αυτό θα ήθελα απαντήσεις από τον Πρόεδρό μου: γνώριζε ή όχι η Λευκωσία για αυτήν την μπλόφα (εάν ήταν τέτοια, με το… καλύτερο σενάριο) του ελληνικού ΥΠΕΞ; Έδωσε την έγκρισή της; Είχε όντως άλλη άποψη ο πρωθυπουργός από τον ΥΠΕΞ του με βάση τα όσα έλεγε τουλάχιστον στον Πρόεδρο Αναστασιάδη;

Και εάν ναι, γιατί αφέθηκε ο ΥΠΕΞ να το κάνει;

Αλλά και πέρα από όλα αυτά, γιατί εμείς Πρόεδρε, ως πολίτες ενός ανεξάρτητου κράτους να είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε να βλέπουμε τον όποιον αξιωματούχο άλλου κράτους να βάζει Κόκκινες Γραμμές στη διαπραγμάτευση για το μέλλον μας;

Πόσω δε μάλλον με τρόπο ο οποίος, τελικά, να οδηγεί στην προσπάθεια για -εύκολη φοβάμαι- επίρριψη στη δική μας πλευρά της ευθύνης για το προσωρινό (;) ναυάγιο μιας ολόκληρης διαδικασίας. Εκτός και αν σας στείλαμε Πρόεδρο για να γυρίσετε νομάρχης του όποιου Τσίπρα.

Και ούτε είχατε το δικαίωμα να το κάνετε, εκτός και αν το εκπονήσατε από κοινού το φοβερό αυτό σχέδιο. Εκεί αλλάζει. Είναι σίγουρα λιγότερο οδυνηρό αυτό, από το να νιώθουμε ότι ζούμε ξαφνικά όντως σε προτεκτοράτο της όποιας Αθήνας -και ειδικά της Αθήνας αυτών των δημαγωγών- αλλά πολύ θα ήθελα να το ακούσω εάν είναι έτσι.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα για μένα είναι ξεκάθαρα: με σκληρή δουλειά -του Προέδρου μας ναι και του ηγέτη της άλλης κοινότητας- έχουμε φτάσει στο παρά ένα της λύσης και εάν λυθεί και το ζήτημα των εγγυήσεων μπορούμε να επανενώσουμε τη χώρα μας.

Μπορούμε να απαλλαγούμε από την κατοχή και να διασφαλίσουμε πως θα μπορέσουμε όλοι να ελπίζουμε ξανά σε κάτι. Εμείς, στην ειρήνη, την ασφάλεια και την ανάπτυξη πρωτίστως ή δε τ/κ κοινότητα στην ίδια την ύπαρξή της ως τέτοια. Διότι δεν θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ, χωρίς λύση και το ξέρει και αυτή.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να δεχτώ ότι αυτή η μεγάλη εικόνα θα χαθεί για το 1% του εδάφους ή για 13.000 πρόσφυγες διαφορά στο πάρε δώσε, που μακάρι να βρεθούν ούτως ή άλλως 13.000 πρόσφυγες για να γυρίσουν πίσω. Σύνολο. Όχι σε… διαφορά στους μεταξύ μας αριθμούς.

Εδώ στην Πιτσιλιά, τη Μαραθάσα και την ορεινή Πάφο πέφτουν τα σπίτια από την εγκατάλειψη. Δεν έχουν εκεί κάτι να αναζητήσουν πια οι άνθρωποι (άστε μετά το… τελεφερίκ, Πρόεδρε!). Και θα πάνε στη Μεσαορία να ζήσουν; Να κάνουν τι;

Ούτε μπορώ να δεχτώ ότι η διαδικασία θα αφεθεί να καταρρεύσει γιατί, βεβιασμένα Πρόεδρε και εσείς και ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ βγάζατε λόγους πως λύση δεν υπάρχει χωρίς επιστροφή της Μόρφου ειδικά.

Ωσάν αυτά που δεν θα επιστραφούν να μην πρόκειται να γίνουν μέρος μιας ενιαίας χώρας, αλλά να περιφραχθούν και να κλείσουν για πάντα. Καλό το γόητρο, καλή η Μόρφου, καλά όλα Πρόεδρε. Αλλά δεν είναι αυτά η μεγάλη εικόνα. Ούτε οι 13.000, ούτε το 1%.

Η μεγάλη εικόνα είναι μια λύση στην οποία φτάσαμε -χάρη σε σας, δεν θα σταματήσω ποτέ να σας το αναγνωρίζω- τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε και όπως όλα δείχνουν, δεν θα υπάρχει άλλη ευκαιρία ξανά.

Για αυτό Πρόεδρε, δείτε τη μεγάλη εικόνα και πάλι. Προτού να είναι πολύ αργά.

Γιατί εάν θεωρείτε ότι έχουμε μια καλή ευκαιρία για να το τραβήξουμε λίγο παρακάτω, να παίξετε και εσείς -λέω τώρα- τον πιστολέρο που δεν δίστασε να τα… πουκουππίσει χωρίς να λυπηθεί τον κόπο του, προκειμένου να μείνει αμετακίνητος και να χρειάζεται, λέμε πάντα, μια δεύτερη ευκαιρία σε έναν χρόνο για να τα καταφέρει καλά, πλάνην οικτράν πλανάσθε.

Από κάθε άποψη του ονείρου. Σε λάθος πλευρό κοιμάστε.

Και τα κελεπούρια των Αθηνών μακριά μας. Αρκετά πάθαμε, ξανά και ξανά, σε εθνικό και οικονομικό επίπεδο εξαιτίας τους. Διαχρονικά. Είναι οι τελευταίοι που χρειαζόμαστε.

Ειδικά να μας κάνουν και τους... χαράκτες των κόκκινων γραμμών για πάρτη μας. Είναι και ένα θέμα αξιοπρέπειας δικής μας, ως πολίτες πια αυτού του κράτους.

Όση μας άφησαν, Πρόεδρε. Έστω.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Άλλαξε ο άδρωπος σιόρ;...Της Κατερίνας Ηλιάδη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Πως η χρήση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων επηρεάζει το ηλεκτρικό σύστημα;

Πολίτης News, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

«Δεν με κόφτει ρε κουμπάρε. Εγώ να είμαι καλά…» (Του Χρίστου Λαζανιά)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΖΑΝΙΑΣ, 13.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή