Τι έμαθα από τα e-mail της Ελένης Λοϊζίδου

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Διάβασα όλα τα δημοσιεύματα για τα e-mail της κ. Λοϊζίδου και έχω διαμορφώσει άποψη. Ελπίζω να μην αποτελεί αυτό ποινικό αδίκημα

Η κλήση δημοσιογράφων σε ποινική ανάκριση για τη δημοσίευση ή τον σχολιασμό των e-mail που υποκλάπηκαν από τον λογαριασμό της εισαγγελέως Ελένης Λοϊζίδου είναι μια θλιβερή και συνάμα ανησυχητική εξέλιξη. Η πρώτη ύλη των εφημερίδων είναι οι πληροφορίες. Και στην εποχή που ζούμε οι πλείστες πληροφορίες είναι ηλεκτρονικές. Αν και η υποκλοπή πληροφοριών είναι ένα σοβαρό αδίκημα, η δημοσιοποίησή τους από τον Τύπο, όταν πρόκειται για θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος, δεν διώκεται σε καμιά ανεπτυγμένη δημοκρατία. Δεν υπάρχει έγκυρη διεθνής εφημερίδα που να μην έχει δημοσιεύσει ηλεκτρονικά μηνύματα που προήλθαν από υποκλοπές.

Το καλύτερο παράδειγμα που μπορεί να επικαλεστεί κανείς είναι αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, που έχει μια από τις πιο εξελιγμένες δημοκρατίες στον κόσμο, σείεται από τις παρενέργειες της υποκλοπής και της δημοσίευσης ηλεκτρονικών μηνυμάτων της υποψηφίου Προέδρου Χίλαρι Κλίντον. Ο ειδικός ανακριτής Ρόμπερτ Μούλερ ο οποίος διερευνά την υπόθεση των υποκλοπών και την πιθανή συνωμοσία εναντίον των Ηνωμένων Πολιτικών από τρίτη χώρα, δεν ανέκρινε τη «New York Times» και τη «Washington Post» για τις δημοσιεύσεις.

Διάβασα όλα τα δημοσιεύματα για τα e-mail της κ. Λοϊζίδου και έχω διαμορφώσει άποψη. Ελπίζω να μην αποτελεί αυτό ποινικό αδίκημα. Προσωπικά, αισθάνθηκα θιγμένος από την υποτελή στάση της Κύπρου προς τις διωκτικές αρχές της Ρωσίας. Με τα όσα αποκαλύπτονται διεθνώς για τις τρομοκρατικές δράσεις του καθεστώτος Πούτιν σε όλο τον κόσμο, το αίσθημα αυτό μετατράπηκε σε θυμό.

Νομίζω ότι είμαι ένας από τους λίγους που ασχολήθηκαν με την αρνητική επιρροή του ρωσικού παράγοντα στην κυπριακή κοινωνία και για το «ατόπημα» αυτό υπήρξα στόχος της ρωσικής πρεσβείας. Η μεγαλύτερη απογοήτευση εκείνης της εμπειρίας ήταν το ότι δεν βρέθηκε έστω ένας  άνθρωπος από το πολιτικό σύστημα να υπερασπιστεί απερίφραστα, όχι τις απόψεις μου, αλλά το δικαίωμά μου να τις εκφράσω. Κι όσοι τοποθετήθηκαν, το έκαναν για να καταδικάσουν το «θράσος» μου.

Τι κάνουν οι Ρώσοι

Τότε ήταν που κατανόησα και στη συνέχεια επιβεβαίωσα το μέγεθος της οριζόντιας διείσδυσης της Ρωσίας στο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Όμως, ουδέποτε θα μπορούσα να φανταστώ το εύρος της διείσδυσης στο σύστημα δικαιοσύνης της χώρας μας εάν δεν δημοσιοποιούνταν τα e-mail της κ. Λοϊζίδου. Εκ των πραγμάτων τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο μετά τις δημοσιεύσεις. Υπό αυτή την έννοια το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετήθηκε.

Καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν δίνει τις νομικές μάχες που έδωσε η Κύπρος για να ικανοποιήσει τα αιτήματα του Κρεμλίνου. Η χώρα μας είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με δική της επιθυμία και δική της επιλογή και όχι μέλος της Κοινοπολιτείας των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο αμερικανικό δίκτυο NBC για τη δίωξη Ρώσων πολιτών στις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν απάντησε: «Ποτέ, ποτέ. Η Ρωσία δεν εκδίδει τους πολίτες της σε οποιονδήποτε». Απαιτεί, όμως, και επιβάλλει σε τρίτες χώρες να εκδίδουν στη Ρωσία άτομα που διαφεύγουν, ακριβώς διότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στη ρωσική δικαιοσύνη.

Στην Κύπρο έχουμε μια τάση να εξωραΐζουμε την υποτέλειά μας προς το Κρεμλίνο με πατριωτικές προθέσεις: Οφείλουμε να εξυπηρετήσουμε τη Ρωσία διότι είναι «φίλη χώρα», στήριγμά μας στο Κυπριακό και σημαντικός οικονομικός εταίρος. Ας προσπαθήσουμε να ξύσουμε λίγο την επιφάνεια ίσως μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε επιτέλους την αλήθεια από τον μύθο.

Σε ό,τι αφορά την οικονομική συνεργασία, πέρα από τα φορολογικά κίνητρα, ένας από τους κύριους λόγος που η Κύπρος έλκει ρωσικά κεφάλαια, τα οποία επιστρέφουν στη Ρωσία ως ευρωπαϊκές επενδύσεις, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς της ρωσικής ομοσπονδίας, της δικαιοσύνης μη εξαιρουμένης. Είναι πολύ πιο ασφαλής μια ευρωπαϊκή επένδυση στη Ρωσία απ' ό,τι μια αμιγώς ρωσική. Η Μόσχα προσπαθεί να περιορίσει τη ροή κεφαλαίων στο εξωτερικό και κυνηγά όσους το επιχειρούν χωρίς να έχουν τη συναίνεση του Κρεμλίνου. Υπηρετώντας, λοιπόν, με ζήλο τις διωκτικές προτεραιότητες της ρωσικής ομοσπονδίας, η Κύπρος υποσκάπτει στην ουσία τη δική της αξιοπιστία ως ασφαλές καταφύγιο των ρωσικών κεφαλαίων και ως κράτος δικαίου.

Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, μόνο ένας αθεράπευτα αφελής δεν μπορεί να κατανοήσει ότι ο στρατηγικός στόχος της Μόσχας είναι η απόσπαση της Τουρκίας από τη Δύση και η μετατόπισή της στη δική της ζώνη επιρροής στην Ευρασία. Τυχών διευθέτηση των διαφορών με την Ελλάδα και την Κύπρο δεν υπηρετεί αυτό τον στόχο. Επίσης, στα ενεργειακά είμαστε ανταγωνιστές. Η Ανατολική Μεσόγειος είναι η μόνη εναλλακτική λύση στη ρωσική ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να επωφελήθηκε περισσότερο από την κυπριακή τραγωδία του 1974 απ' ό,τι η Ρωσία και μάλιστα χωρίς να χαλάσει ούτε ένα ρούβλι.

Αντιδικία

Είναι ορατό ότι η εξέλιξη της υπόθεσης των e-mail της Ελένης Λοϊζίδου και κατ' επέκταση των διώξεων εναντίον των δημοσιογράφων της εφημερίδας «Πολίτης», συνδέεται με την ανοιχτή αντιδικία της εφημερίδας με τον γενικό εισαγγελέα και επί άλλων θεμάτων. Παρόλο που προσωπικά πιστεύω ότι η εφημερίδα αδικεί τον Κώστα Κληρίδη, ο γενικός εισαγγελέας ως θεσμός οφείλει να είναι υπεράνω. Έτερον εκάτερον. Εξάλλου, η κάθε εφημερίδα κρίνεται και λογοδοτεί καθημερινά στους αναγνώστες της. Μόνο σε καθεστώτα όπως αυτό της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν κρίνεται στα ποινικά δικαστήρια.


Επιστροφή
στην αρχή