«Θεέ μου! Πάρε παρακαλώ τη ζωή μου...»

ΑΠΟΨΗ /UNDERGROUND NOTES

Ο θείος Hasan του είπε: «Γιε μου, το να ακολουθείς τις κόρες άλλων ανθρώπων δεν θεωρείται καλή συμπεριφορά σε αυτήν τη γειτονιά των Τουρκοκυπρίων»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

 

Η Sultan ήταν μόλις πέντε χρονών όταν ο πατέρας της Osman Talat Hanifi έγινε «αγνοούμενος» στις 22 Νοεμβρίου 1963, έναν μήνα πριν από την έναρξη των διακοινοτικών συγκρούσεων στην Κύπρο τον Δεκέμβριο του 1963…

Ο πατέρας της, που ήταν εκπαιδευμένος πιλότος στον βρετανικό στρατό και εργαζόταν στις Βρετανικές Βάσεις Ακρωτηρίου, είχε υποβάλει παραίτηση έναν χρόνο προηγουμένως, το 1962, και είχε ανοίξει ένα κατάστημα στον δρόμο Λεμεσού - Πάφου…

Ήταν από το χωριό Αναδιού και είχε παντρευτεί στη Λεμεσό…

Τη δεκαετία του ’50 είχε δανειστεί τη μεγάλη μοτοσυκλέτα ενός παλιού συμμαθητή του από το English School… Είχε πάει στην Καρπασία για να επισκεφτεί το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα… Συμπτωματικά υπήρχε ένα λεωφορείο με γυναίκες που είχαν έρθει από τη Λεμεσό για να επισκεφτούν την Καρπασία και τον Απόστολο Ανδρέα και η Elvan από τη Λεμεσό, μια νεαρή και εντυπωσιακά όμορφη κοπέλα, ήταν σε αυτήν την ομάδα γυναικών. Ο Osman Talat την είδε και άρχισε να ακολουθεί το λεωφορείο με τη μοτοσυκλέτα του από την Καρπασία στη Λεμεσό!

Όταν έφτασαν στη Λεμεσό και οι γυναίκες κατέβηκαν από το λεωφορείο για να επιστρέψουν στα σπίτια τους ήταν σκοτεινά και ο Osman Talat δεν μπορούσε να δει πού είχε πάει η Elvan! Έμεινε γύρω από την τουρκοκυπριακή γειτονιά με τη μοτοσυκλέτα του και προσπαθούσε να καταλάβει πού είχε πάει.

Με τον τρόπο που κοντοστεκόταν τράβηξε την προσοχή ενός ηλικιωμένου Τουρκοκύπριου από τον μαχαλά… Τον ρώτησε: «Τι κάνεις εδώ γιε μου; Φαίνεσαι χαμένος…».

Και είπε σε αυτόν τον ηλικιωμένο, τον θείο Hasan, ότι είχε δει αυτό το κορίτσι στον Απόστολο Ανδρέα και ακολούθησε το λεωφορείο, αλλά δεν είδε σε ποιο σπίτι είχε μπει…

Ο θείος Hasan του είπε: «Γιε μου, το να ακολουθείς τις κόρες άλλων ανθρώπων δεν θεωρείται καλή συμπεριφορά σε αυτήν τη γειτονιά των Τουρκοκυπρίων», με τον Osman να του απαντάει: «Όχι, όχι! Είμαι σοβαρός. Μου άρεσε τόσο πολύ, θέλω να την παντρευτώ!».

Έτσι ο θείος Hasan του έδειξε το σπίτι και σύντομα συναντήθηκαν και παντρεύτηκαν. Εγκαταστάθηκαν στη Λεμεσό και έκαναν τρία παιδιά: δύο αγόρια, τον Mustafa και τον Korman, και τη Sultan, το μικρό κορίτσι.

Το 1962 παραιτήθηκε από τη δουλειά του στις Βρετανικές Βάσεις και άνοιξε ένα κατάστημα. Πάντοτε έψαχνε ευκαιρίες για εμπόριο. Εισήγαγε για το κατάστημά του κιμονό από την Ιαπωνία, παπούτσια από την Ιταλία και πιάτα από την Αγγλία. Τα σετ πιάτων από πορσελάνη πωλούνταν σε πελάτες που ετοίμαζαν τις κόρες τους για γάμο και τα πιάτα αυτά ήταν μέρος της προίκας των κοριτσιών τους. Εισήγαγε όλα αυτά τα πράγματα και τα διένειμε σε καταστήματα σύμφωνα με τις παραγγελίες του. Είχε δύο οδηγούς: έναν Τουρκοκύπριο και έναν Ελληνοκύπριο.

Του άρεσε να ντύνεται καλά και να πηγαίνει εκδρομές με την οικογένειά του στη θάλασσα, ονειρευόταν να εγκατασταθεί νόμιμα στην Αγγλία οικογενειακώς, αλλά η γυναίκα του Elvan δεν δεχόταν να φύγει από την Κύπρο. Ζούσαν μαζί στο σπίτι των γονιών της Elvan στον μαχαλά Αρναούτ της Λεμεσού, μια τουρκοκυπριακή γειτονιά.

Πολύ πριν να παραιτηθεί από τον στρατό, έφερε στην Κύπρο την πρώτη μηχανή για μαλλί της γριάς και μια μηχανή για ποπκόρν ώστε να τις ενοικιάζει στα πανηγύρια. Πλήρωνε κάποιους Τουρκοκύπριους για να τις χρησιμοποιούν και έπαιρνε κάποιο ποσοστό και ο ίδιος.

Μέχρι τις 22 Νοεμβρίου του 1963 τα πράγματα ήταν καλά για την οικογένεια. Από εκείνη τη μέρα όμως και μετά οι ζωές τους ανατράπηκαν: Έγινε «αγνοούμενος».

Η πεντάχρονη Sultan τους έβλεπε όλους στο σπίτι να κλαίνε. Κάποιοι Τουρκοκύπριοι αξιωματούχοι ήρθαν για να επισκεφτούν τη μητέρα της και να τη συμβουλεύσουν «να μην πάει στην Αστυνομία αφού ο σύζυγός της ήταν στην ΤΜΤ και θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του». Ωστόσο, 15 ημέρες μετά πήγε στην Αστυνομία Λεμεσού για να καταθέσει την εξαφάνιση του συζύγου της.

Ένας Τουρκοκύπριος, στις Νοεμβρίου 1963, δήλωσε επίσης στην Αστυνομία την εξαφάνιση του Osmat Talat. Έπλασε κάποιες ιστορίες για το θέμα και έδωσε και λάθος διεύθυνση της οικογένειας.

Τη μέρα που «εξαφανίστηκε» ο Osman Talat Hanifi, ένας Άγγλος ήρθε και τον αναζητούσε, περίμενε όλη τη μέρα για να επιστρέψει και στο τέλος έφυγε από το σπίτι αφού κατάλαβε ότι δεν θα επέστρεφε.

Η Αστυνομία ήθελε να επισκεφτεί την κυρία Elvan, τη γυναίκα του Osman Talat, αλλά οι τουρκοκυπριακές αρχές δεν τους άφησαν να πάνε στο σπίτι της.

Τα πράγματα δεν ήταν καλά για την πεντάχρονη, την κάποτε ευτυχισμένη Sultan. Το κορίτσι που ο πατέρας της την είχε σαν πριγκίπισσα, που εκπλήρωνε τις επιθυμίες της αμέσως, που την έπαιρνε στο γήπεδο του γκολφ αφού της άρεσε να μαζεύει μικρά σκουλήκια (μαρτούθκια) και να γεμίζει τις τρύπες του γκολφ, και ο πατέρας της της έκανε παρατήρηση να μην το κάνει: «Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό Sultan κόρη μου, θα θυμόσουν μαζί σου! Δεν πρέπει να γεμίζεις τις τρύπες με σκουλήκια!».

Όταν πρωτοβγήκαν οι τηλεοράσεις, μια από τις γειτόνισσές τους στη Λεμεσό αγόρασε μία και όλα τα παιδιά μαζευόντουσαν εκεί. Η γειτόνισσα την πρώτη μέρα τους άφησε να δούνε το μαγικό κουτί. Τη δεύτερη μέρα δεν τους άφησε να μπουν στο σπίτι και την τρίτη μέρα τους είπε «Μην ξανάρθετε!»

Η Sultan ήταν πολύ απογοητευμένη και έτρεξε στον πατέρα της:

«Βλέπεις, μας έδιωξαν! Δεν έχουμε τηλεόραση για να παρακολουθήσουμε!».

Αμέσως ο Osman Talat αγόρασε μία τηλεόραση και να μπορέσει να βάλει την κεραία, ήρθε ακόμα και ελικόπτερο! Εκείνες τις μέρες με αυτήν την κεραία μπορούσαν να παρακολουθούν τηλεόραση από τη Συρία και τις γύρω χώρες…

Όταν «εξαφανίστηκε» ο πατέρας της, η Sultan ήταν δυστυχισμένη, βλέποντας όλη την οικογένεια να κλαίει συνεχώς…

Δεν έτρωγε, δεν έπαιζε, είχε μόλις ξεκινήσει να πηγαίνει νηπιαγωγείο σε ηλικία 5 ετών και η κυρία Ulker η δασκάλα της στο νηπιαγωγείο της είπε: «Κοίτα Sultan, δεν τρως το πρόγευμά σου στο σχολείο, δεν παίζεις με τους φίλους σου, θα χρειαστεί να σε τιμωρήσω!».

Και η Sultan άνοιξε τα μικρά της χέρια στον ουρανό και είπε: «Θεέ μου! Πάρε σε παρακαλώ τη ζωή μου! Όταν είμαι στο σπίτι όλοι κλαίνε, όταν είμαι στο σχολείο θέλουν να με τιμωρήσουν!».

Η δασκάλα συγκλονίστηκε όταν άκουσε τέτοια λόγια από ένα τόσο μικρό παιδί και πήρε το χέρι της και πήγε μαζί της στο σπίτι της για να μάθει γιατί συμπεριφερόταν έτσι… Η κυρία Ulker δεν γνώριζε τίποτα για την «εξαφάνιση» του πατέρα της Sultan και αναστατώθηκε πολύ… Πήρε τη Sultan στο δικό της σπίτι για να μείνει μερικές μέρες… Αυτό που δεν ήξερε τότε η κυρία Ulker ήταν ότι και ο δικός της σύζυγος Ozer Reshat Kansoy θα γινόταν «αγνοούμενος» στις 18 Απριλίου 1964… Τα οστά του Ozer Reshat Kansoy βρέθηκαν μετά από χρόνια στους Καπέδες - Μαχαιρά μαζί με άλλους «αγνοούμενους» Τουρκοκύπριους και παρέστην στην κηδεία του όταν έγινε η ταφή του στη Λευκωσία…

Ποια είναι η αλήθεια για τον λόγο της «εξαφάνισης» του πατέρα της Sultan, Osman Talat Hanifi;

Τον είχαν πάρει οι τουρκοκυπριακές αρχές στη Λεμεσό και πέθανε από ασφυξία αφού τον στραγγάλισαν με τη δική του πράσινη γραβάτα, σε ένα σπίτι που τον οδήγησαν για να τον ανακρίνουν.

Τον έθαψαν κάπου κοντά στο νέο λιμάνι Λεμεσού, σε μια περιοχή που οι Τουρκοκύπριοι ονόμαζαν «το μικρό δάσος».

Ο λόγος; Σύμφωνα με τη Sultan Osman Talat, που μετά από χρόνια ερεύνησε την «εξαφάνιση» του πατέρα της, προσπαθούσαν να μην πληρώσουν για τα όπλα που του είχαν ζητήσει να αγοράσει από κάποιους Άγγλους από τις Βρετανικές Βάσεις…

«Πιθανότατα τους είχε πάρει μια φορά κάποια όπλα», λέει η Sultan, «και είχαν πληρώσει… και δεν ήθελαν να πληρώσουν για τη δεύτερη παρτίδα και υποψιάζομαι ότι είχαν τα λεφτά για τα όπλα αλλά δεν ήθελαν να τα δώσουν στον πατέρα μου για να τα κρατήσουν και να τα μοιραστούν μεταξύ τους… Αυτός είναι ο λόγος που ο πατέρας μου παραιτήθηκε από τη δουλειά του στις Βρετανικές Βάσεις, δεν άντεχε άλλο την πίεση που του ασκούσαν για να αγοράσουν όπλα».

Δεν τον έβαλαν στον επίσημο κατάλογο αγνοούμενων ατόμων και προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο για την «εξαφάνισή» του στους Ελληνοκύπριους! Στον πρώτο τόμο του «Άλμπουμ Μαρτύρων» που εκδόθηκε από τον Σύνδεσμο Συγγενών Μαρτύρων ισχυρίστηκαν ότι «ο Osman Talat απήχθη και σκοτώθηκε από τους Ελληνοκύπριους στις 22 Δεκεμβρίου 1963!».

Έτσι, προσπάθησαν να αποκρύψουν αυτήν την ψυχρή δολοφονία του Osman Talat όπως και τον τόπο ταφής του.

Η γυναίκα του δεν έλαβε μισθό, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, για επτά χρόνια την έκαναν να υποφέρει, μέχρι που μια μέρα ένας Ελληνοκύπριος, ο κύριος Νίκος, πρόσεξε ότι η Sultan είχε τεράστιο ταλέντο στην εκμάθηση γλωσσών. Η Sultan όταν σχόλαγε από το δημοτικό, κάθε μέρα πήγαινε στο τελωνείο της Λεμεσού όπου δούλευε ο παππούς της Mustafa Horozcu. Ενώ τον περίμενε, μιλούσε με τον κύριο Νίκο, έναν συνάδελφο του παππού της… Ο κύριος Νίκος πήρε την πρωτοβουλία και διευθέτησε μια συνάντηση με τον κύριο Βασίλη, έναν πλούσιο άνθρωπο εκείνης της εποχής, και προσκάλεσε τη Sultan, τον παππού της Mustafa και ακόμα έναν συνάδελφο, τον κύριο Ozay Akif, που ήταν τότε στην ΤΜΤ… Συνάντησαν τον κύριο Βασίλη χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο: ο κύριος Βασίλης είπε στη Sultan: «Μαθαίνω ότι έχεις πολύ ταλέντο με τις γλώσσες, έτσι πρέπει να εγγραφείς στο σχολείο Τέρρα Σάντα…». Ο παππούς είπε: «Δεν μπορούμε να πληρώσουμε εκείνο το σχολείο», και ο κύριος Βασίλης απάντησε: «Θα πληρώσω εγώ τα δίδακτρα και όταν θα έχεις λεφτά μπορεί να με αποπληρώσεις».

Ο κύριος Βασίλης έδωσε οδηγίες στον κύριο Ozay να πάρει τη Sultan στο σχολείο Τέρρα Σάντα, να την εγγράψει και να είναι ο «κηδεμόνας» της.

Πιθανόν ο κύριος Ozay Akif  να το ανέφερε αυτό στις τουρκοκυπριακές αρχές, και ακριβώς επτά χρόνια μετά την «εξαφάνιση» του Osman Talat Hanifi, οι τουρκοκυπριακές αρχές άρχισαν να δίνουν μισθό στη γυναίκα του με το δικαιολογητικό «Θύμα της Σύγκρουσης». 29 κυπριακές λίρες ήταν το ποσό που πλήρωναν στο σχολείο Τέρρα Σάντα! Ο παππούς Mustafa Horozcu αμέσως πήγε για να δώσει το ποσό που κατέβαλε ο κύριος Βασίλης για να εγγραφεί η Sultan στο σχολείο.

Η Sultan Osman Talat με δικές της προσπάθειες κατάφερε να βρει που είχαν θάψει τον πατέρα της: Μίλησε με δύο άτομα και τους τηλεφώνησε ξεχωριστά ώστε να μάθει τον πιθανό τόπο ταφής του πατέρα της, ο καθένας έδειξε διαφορετικό σημείο στην ίδια γραμμή, πολύ κοντά στο νέο λιμάνι Λεμεσού… Η ΔΕΑ ξεκίνησε εκσκαφές στο πρώτο μέρος που είχαν δείξει, αλλά σταμάτησαν λέγοντας ότι ο Osman Talat δεν είναι στον επίσημο κατάλογο αγνοούμενων ατόμων, αλλά είναι ένα άτομο που είναι στην κατηγορία των «γνωστών νεκρών». Έτσι, ο δεύτερος πιθανός τόπος ταφής δεν ανασκάφηκε από τη ΔΕΑ.

 

Η Sultan ήταν μόλις πέντε χρονών

Εισηγήθηκα στη Sultan Osman Talat να αποταθεί στο γραφείο του κ. Φωτίου και να δει αν μπορούν να κάνουν εκσκαφές στον δεύτερο πιθανό τόπο ταφής… Συμφώνησε, και στις 25 Ιουνίου του 2018 πήγαμε μαζί με τη Sultan Osman Talat στον κ. Φώτη Φωτίου, επίτροπο Ανθρωπιστικών Υποθέσεων, και η Sultan έκανε επίσημα αίτηση προς αυτόν για να γίνουν οι εκσκαφές στο δεύτερο πιθανό σημείο ταφής… Έδωσε επίσης δείγμα DNA και επισκεφτήκαμε την περιοχή στις 4 Ιουλίου 2018 μαζί με τον Ξενοφώντα Καλλή, σύμφωνα με τις οδηγίες του κ. Φωτίου, έτσι ώστε να δούμε αυτόν τον δεύτερο πιθανό τόπο ταφής…

Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Φώτη Φωτίου που δέχτηκε να κάνει κάτι για τον «αγνοούμενο» Osman Talat Hanifi… Η Sultan ήταν μόλις πέντε χρονών όταν «εξαφανίστηκε», κοντεύει τα 60 τώρα, έχασε τη μητέρα της Elvan και τους αδελφούς της Mustafa και Korman, και τα τελευταία 55 χρόνια περιμένει νέα για τη μοίρα του πατέρα της. Κανένας δεν ζει από την οικογένειά της, είναι η μόνη που έμεινε ζωντανή για να παραλάβει τα οστά του πατέρα της, αν βρεθεί ο τόπος ταφής του. Αυτές είναι οι ιστορίες και οι τραγωδίες του νησιού μας.

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή