Ταξίδι στο μακρινό σύμπαν του δημάρχου μας

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Το να καλείς σε γιαούρτωμα του οιουδήποτε είναι απαράδεκτο. Το να ζεις σε παράλληλο σύμπαν για 7 ολόκληρα χρόνια το βλέπω με κάποιον θαυμασμό, αλλά...

Λέγεται πως, συνήθως, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Και είναι γεγονός. Εκεί βρίσκεται συνήθως. Το ζήτημα, συχνά, είναι πού βρίσκεται η μέση. Και εάν κανείς είναι σε θέση να τη δει… από εκεί όπου βρίσκεται ο ίδιος.

Διάβασα με μεγάλη προσοχή το συζητημένο άρθρο του δημάρχου Λευκωσίας Κωνσταντίνου Γιωρκάτζη, με τίτλο «Έχει κίνηση στους δρόμους; Πάρτε τον δήμαρχο με τα γιαούρτια», στο οποίο διατυπώνει, δικαίως, το παράπονό του για σχόλιο συναδέλφου με αφορμή το κυκλοφοριακό (χάος) της Λευκωσίας και τη σχετική προτροπή να γιαουρτωθεί ο δήμαρχος. Βρίσκω το σχόλιο απαράδεκτο.

Όχι μόνο για την προτροπή η οποία δεν αρμόζει αλλά και για την ουσία. Διότι, όντως, για το χάος που επικρατεί στους δρόμους της πρωτεύουσας δεν ευθύνεται μόνο ο δήμος. Ίσως μάλιστα, ο δήμος να ευθύνεται και λιγότερο από άλλους (αν)αρμόδιους. Ίσως.

Το θέμα όμως, είναι πως ο πολύ συμπαθής Κωνσταντίνος, εκτός από το... rive gauche του Πεδιαίου, εκεί στον απαστράπτοντα Άγιο Ανδρέα των διατηρητέων, δείχνει να ζει και σε ένα παράλληλο σύμπαν. Kάτι που είναι και διάχυτο και κυρίαρχο ως εντύπωση στον αναγνώστη του άρθρου του, στο οποίο απαριθμούνται οι ευθύνες άλλων οι οποίοι κατονομάζονται κιόλας πλην όμως απουσιάζει, παντελώς και κατά την πάγια πρακτική του, η οποιαδήποτε αυτοκριτική.

Βλέπετε, όταν κάποιος είναι δήμαρχος μιας πρωτεύουσας, έχοντας μάλιστα εκλεγεί με σλόγκαν «Περήφανη Λευκωσία» και έχοντας, την πρώτη φορά που εξελέγη, στείλει σε όλους του δημότες σπόρους «βιολέτας» (που δεν ήταν βιολέτες τελικά αλλά ας είναι) για να τους φυτέψουν, λέει, στα μπαλκόνια τους και να ξαναγίνει η πόλη τους όμορφη και...

… όταν επτά ολόκληρα χρόνια μετά και αφού επανεξελέγη –λόγω των αστείων υπολογισμών ενός Αναστασιάδη έστω– η πρωτεύουσα αυτή παρουσιάζει τη θλιβερή εικόνα που έχει σήμερα η Λευκωσία –ιδίως η παλιά πόλη– και όταν, επίσης, η ιδέα με τις «βιολέτες» μπορεί άνετα να παρουσιαστεί ως αξιόλογη απόπειρα καλλωπισμού, δεδομένης πλέον της εικόνας αυτής, τότε η κριτική σε άλλους συνυπεύθυνους έστω και για κάτι συγκεκριμένο θα πρέπει να γίνεται με μια σχετική φειδώ.

Πόσω μάλλον όταν ο δήμαρχος ειρωνεύεται άλλο σημείο του σχολίου στο οποίο ο δημοσιογράφος διαμαρτυρήθηκε ότι χρειάζεται πάνω από σαράντα λεπτά για να διασχίσει την πόλη, ενώ σε ένα φυσιολογικό κράτος θα χρειαζόταν μόλις δέκα λεπτά. Για να υποβάλει, ο δήμαρχος, το ερώτημα: «Διερωτώμαι πραγματικά σε ποιο κράτος και σε ποια πόλη αναφέρεται, η οποία στη μία το μεσημέρι δεν έχει κυκλοφοριακή συμφόρηση (για όσους ειδικά επιλέγουν να διακινηθούν με το αυτοκίνητό τους και όχι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς)».

Αυτό και μόνο δείχνει πόσο αλλού βρίσκεται δυστυχώς ο δήμαρχός μας.

Διότι, η Λευκωσία δεν είναι το Λονδίνο. Είναι μια πόλη των 200.000 κατοίκων από τους οποίους μόλις οι 50.000 αναλογούν στον Δήμο Λευκωσίας. Αλλά, αποδεχόμενος ότι ο κόσμος που ζει αλλού και εργάζεται ή χρειάζεται να μεταβεί εκεί –και συνεπώς μπαινοβγαίνει στα όρια του δήμου– είναι σίγουρα πολύ περισσότερος, δεν θα περιοριστώ στον δεύτερο αριθμό.

Αλήθεια, φαίνεται όντως λογικό στον δήμαρχο το να θέλει κανείς 40 λεπτά για να διασχίσει τη... Λευκωσία; (!)

Αλλά και το άλλο, αυτό με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπως και το επίσης σκωπτικό του σχόλιο, «ο δημοσιογράφος που έγραψε το σχόλιο άραγε χρησιμοποιεί το λεωφορείο;», από ποιον μακρινό γαλαξία αλήθεια να κατέπεσε ως μετεωρίτης επί των κεφαλών των άμοιρων ημών δημοτών του;

Μα ποια μέσα μαζικής μεταφοράς, Κωνσταντίνε μου; Έχουμε άραγε μέσα μαζικής μεταφοράς; Και μάλιστα μέσα τα οποία δεν επηρεάζονται από την κίνηση και το χάος που επικρατεί στους δρόμους της πόλης;

Και αλήθεια εσύ, πόσες φορές το πήρες το λεωφορείο; Και να το πάρεις για να κάνεις τι, μάνα μου;

Επτά ολόκληρα χρόνια μετά, η πρωτεύουσα της χώρας είναι ακόμα σε μια κατάσταση η οποία αν μη τι άλλο θα έπρεπε να φέρνει σε πολύ αμήχανη θέση τον όποιον δήμαρχό της. Ειδικά η εντός των τειχών, πέρα από απαράδεκτα ατημέλητη και συχνότατα βρόμικη που είναι, βουλιάζει κάτω από την απουσία οράματος και ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για σχέδια αναβάθμισής της τα οποία πολλάκις ακούσαμε και ουδέποτε είδαμε να γίνονται πραγματικότητα.

Το κυκλοφοριακό, ναι, επηρεάζεται και από το γεγονός ότι παραμένει μοιρασμένη. Τα έργα, ναι, επηρεάζονται και από την κρίση από την οποία μόνο ο Λόφος νομίζει ότι βγήκαμε, το πολύ και το Χαρούδιν μας εκεί στο παλιό ΓΣΠ.

Όμως, άλλοι δήμοι βρίσκουν τρόπους να κάνουν πολύ περισσότερα από τα ελάχιστα που γίνονται εδώ, πέραν βεβαίως της συλλογής προστίμων στην οποία ο Δήμος Λευκωσίας όντως διαπρέπει.

Ναι, Κωνσταντίνε μου. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες. Παντού όμως υπάρχουν. Και το βασικό είναι πως εσύ δεν μπορεί να βγάζεις την ουρά σου απ’ έξω και να φταίνε μόνο οι άλλοι, ειδικά εάν μιλάμε για μια τέτοια κατάσταση όπως η εικόνα της πρωτεύουσας σήμερα.

Τίποτα, λοιπόν, δεν λύνεται με... γιαουρτώματα. Δεν το συζητάμε καν. Τα προβλήματα λύνονται με όραμα, από ανθρώπους που το έχουν και οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους όταν δεν το έχουν, αντί να τη λένε και από πάνω σε όλους τους άλλους.

Νομίζω καταλαβαινόμαστε, Κωνσταντίνε μου. Και... καλά μπάνια.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή