Τα ξύλινα σπαθιά ( Του Παύλου Μ. Παύλου)

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Το αυριανό δείπνο των δύο ηγετών δεν θα αφεθεί να καταλήξει σε αυτό που θα του άρμοζε, δηλαδή στην παταγώδη αποτυχία....

Το αυριανό δείπνο των δύο ηγετών δεν θα αφεθεί να καταλήξει σε αυτό που θα του άρμοζε, δηλαδή στην παταγώδη αποτυχία. Και αντί για κήρυξη αδιεξόδου, θα έχουμε τρία μαξιλαράκια. Ένα ουσιαστικό και δύο διαδικαστικά: Οι κ. Αναστασιάδης και Ακιντζί θα επαναβεβαιώσουν την προσήλωσή τους στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Παράλληλα, θα ανανεώσουν το ραντεβού τους για ένα επόμενο δείπνο και θα συμφωνήσουν για διορισμό βραχυπρόθεσμου ειδικού απεσταλμένου του γ.γ. του ΟΗΕ, με καθήκοντα θανατικού ανακριτή (να διερευνήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τις πιθανότητες επανέναρξης των συνομιλιών). Ή κάπως έτσι.

 Οι δύο συνομιλητές έχουν μεγάλες διαφορές στην ατζέντα τους. Ο κ. Ακιντζί θέλει διαδικασία κλειστού τέλους, είτε με συμφωνία λύσης είτε με συμφωνία οριστικού διαζυγίου. Σε κάθε περίπτωση, επιδιώκει κέρδος στο στάτους του παράνομου κράτους και στη διαχείριση των υδρογονανθράκων. Αντίθετα, ο κ. Αναστασιάδης ευνοεί μια χαλαρή διαδικασία με ανοιχτές συνομιλίες στην Κύπρο. Επομένως, η διαφορά των δύο είναι στρατηγική: Ο Ακιντζί βιάζεται να ξεκαθαρίσει το τοπίο, ο Αναστασιάδης βιάζεται να διασφαλίσει ότι αυτό δεν θα γίνει.

 Ο κόσμος ανάποδα

Η στρατηγική μας για επαναδιολίσθηση στο στάτους κβο, με παράλληλη διασφάλιση των πλεονεκτημάτων μας από τη διαχείριση του κράτους (π.χ. με απρόσκοπτη συνέχιση του ενεργειακού προγράμματος) μπορεί να κριθεί από τον καθένα ανάλογα με τους προσανατολισμούς του. Από σώφρων και ρεαλιστική, μέχρι ανέφικτη και καταστροφική. Ανάλογα με το αν επιθυμεί κάποιος πραγματικά λύση ΔΔΟ ή όχι. Από αυτήν την άποψη, η κριτική είναι υποκειμενική.

 

Υπάρχει, όμως, και μία πιο αντικειμενική διάσταση: Αυτή η στρατηγική είναι συναρτημένη με ένα διεθνές και περιφερειακό μοντέλο που δεν ισχύει πια. Δεν υπάρχουν πλέον οι σταθερές πάνω στις οποίες θα μπορούσε να βασιστεί κάποιος για να ελπίζει ότι, μέσα από τη διατήρηση του στάτους κβο, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα διασφαλίσει ευημερία, ηρεμία και απρόσκοπτη αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων από την οικειοποίηση του αναγνωρισμένου κράτους. Έχουν ανατραπεί πολλά πράγματα:

 

  1. Η περιοχή μας απέκτησε χαρακτηριστικά μόνιμης πλέον αστάθειας, πεδίο διαρκούς αντιπαράθεσης των πόλων στη νέα περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Οι ελέφαντες άρχισαν ήδη να χορεύουν, και το παλιό αφήγημα περί της Κύπρου ως νησίδας σταθερότητας είναι πλέον εξαιρετικά εύθραυστο. Διότι δεν είναι, διότι δεν έχει ρόλο να διαδραματίσει ως τέτοια, και διότι δεν τη χρειάζεται κανείς πια ως τέτοια.

 

  1. Η Ρωσία έχει κάνει νέες επιλογές στην περιοχή. Στο παρελθόν ευνοούσε τη διατήρηση του στάτους κβο στην Κύπρο και ήταν διατεθειμένη να κάνει παραχωρήσεις «φιλίας» προς την ελληνοκυπριακή κοινότητα, προκειμένου να επιτυγχάνει τον στόχο της. Τώρα, αυτό άλλαξε άρδην. Πρώτον, γιατί η συμμαχία της με την Τουρκία είναι πολύ ζωτική πλέον και δεν θα τη θυσίαζε προκειμένου να αποτρέψει ανατροπή του στάτους στην Κύπρο, και δεύτερον, διότι κατά την τελευταία δεκαετία πέτυχε να «επηρεάζει» το ίδιο το κράτος μας (με τρόπους πολύ καλά γνωστούς σε όλους), και επομένως δεν χρειάζεται να μας «καλοπιάνει» για να κάνει τη δουλειά της.

 

  1. Η Τουρκία δεν είναι πια απλώς μια χώρα με μεγάλη έκταση και πληθυσμό. Είναι μεγάλη δύναμη. Ασκεί πολιτική μεγάλης δύναμης, έχει υποδομές μεγάλης δύναμης, έχει ακόμη και κουλτούρα μεγάλης δύναμης. Διεξάγει πόλεμο και η τουρκική λίρα έχει χάσει μέσα σε τέσσερις μήνες μόλις 8,1%. Στην Ελλάδα, η απειλή και μόνο πολεμικής σύγκρουσης θα συνεπαγόταν πλήρη κατάρρευση όλων των δεικτών και της πραγματικής οικονομίας μέσα σε μια βδομάδα. Έχει τεράστια βιομηχανική λειτουργία, έχει πολεμική βιομηχανία πρώτης γραμμής, γίνεται πυρηνική δύναμη, ασκεί εξωτερική πολιτική σημαντικού βάρους. Είναι σύμμαχος της Ρωσίας, όμως δεν σύρεται στις επιλογές της Μόσχας. Είναι υπολογίσιμη από όλους, πολύτιμη για όλους, σε Ανατολή και Δύση.

 

  1. Ο αναθεωρητισμός, δηλαδή η επικράτηση της λογικής ότι είναι θεμιτές οι αλλαγές καθεστώτων και συνόρων, αποτελεί πλέον ντε φάκτο διπλωματική ανάγνωση, αναφορικά με το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου. Επομένως, αυτό που εκφράζει ο Ερντογάν δεν είναι ούτε απλή ρητορική, ούτε απλή «τουρκική προκλητικότητα». Η ομοσπονδοποίηση της Συρίας και του Ιράκ με εδαφικές αναπροσαρμογές είναι στο τραπέζι, η περιθωριοποίηση του Παλαιστινιακού δεδομένη, η αμφισβήτηση των Ιμίων ως ελληνικό έδαφος σιωπηλά αποδεκτή από τους μεγάλους. Γιατί η νότια Κύπρος να αποτελέσει εξαίρεση;

 Σε έναν τέτοιον κόσμο, η απουσία σοβαρότητας από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού στην Κύπρο αποκτά διαστάσεις τραγωδίας. Ο κόσμος έχει αναποδογυριστεί κι εμείς παίζουμε μόνοι μας «πόλεμο» με τα ξύλινα σπαθιά μας. Σαν οκτάχρονα, στην αλάνα δίπλα από την παιδική χαρά.

Καλάθι

 

  • Ο Ακιντζί είναι εξαιρετικά χολωμένος. Κάνει τα πάντα για να μη διευκολύνει το αφήγημά μας («εμείς θέλουμε λύση, οι Τούρκοι όχι»). Γι’ αυτό δεν θέλει κάμερες στο αεροδρόμιο, γι’ αυτό και «απείλησε» ότι μετά το δείπνο θα ενημερώσει τους Τουρκοκυπρίους για το αν ο συνομιλητής του θέλει λύση ή όχι. Τελικά, πολύ δύσκολα ξανακτίζεις μέσα σε οικόπεδο γεμάτο χαλάσματα από μια γκρεμισμένη πολυκατοικία…

 

  • Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν ακόμη και ποιους ηγέτες κομμάτων διαβεβαίωσε ο Πρόεδρος ότι δεν θα επαναρχίσουν οι συνομιλίες. Δεν είναι και η πιο φρόνιμη τακτική. Όχι για τη λύση (ποιος ασχολείται με αυτήν…), αλλά για τα διπλωματικά παίγνια. Όταν οι τρίτοι ξέρουν τι σκέφτεται ο Πρόεδρος, θα του κάνουν τη ζωή ακόμη πιο δύσκολη. Και στο τέλος θα μας μείνει ως σύμμαχος μόνον ο Σίσι.

 

  • Μια νέα περιρρέουσα ατμόσφαιρα απλώνεται πάνω από τη νότια Κύπρο. Αλλά τώρα χωρίς τόσους πολλούς ορκισμένους οπαδούς. Μόνον εκόντες άκοντες ακολούθους. Μια περιρρέουσα καταδικασμένη από την ίδια την πραγματικότητα…                                        

 

 

 

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή