Τα τατουάζ αφαιρούνται. Άλλα είναι που δεν φτιάχνονται!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

«Απ’ ό,τι γνωρίζω στο δέρμα μας υπάρχουν πόροι για την αναπνοή του [...] Τι γίνονται αυτοί, σφραγίζονται μ’ αυτές τις μπογιάδες;». #Pellotopos

Δευτέρα που λέτε. Ξεκίνησα να γράφω το κείμενο. Η Δευτέρα είναι το θέμα. Δεν είναι ποτέ εύκολη.

Ειδικά εάν το Σαββατοκύριακο που προηγήθηκε, πέρα από τον νέο κύκλο οικονομικής αβεβαιότητας στον οποίο μπήκε ο #Pellotopos για τα οικονομικά και το αύριό του, έγινες και κατά «έναν χρόνο σοφότερος» που σου λένε από μια ηλικία και πάνω - και αυτό έγινε στον #Pellotopos πάντα. Αυτός είναι το θέμα. Ο #Pellotopos. Το άλλο παλεύεται.

Ε μα ναι. Εκεί βοηθάει και η επιστήμη όσο μπορεί. Στο σώμα τουλάχιστον. Στο μυαλό θαύματα δεν γίνονται. Άμα δεν, δεν… Και εμένα ούτε που το σκέφτεται.

Πήγα και πρωί στο γραφείο. Άρχισα να τα διαβάζω -τα του ΣΚ- προσεκτικά. Με έπιασε μαύρο αλίμονο. Αυτή όμως η χώρα πάντα σου προσφέρει ανατροπές. Πάντα εκεί που πας να κλάψεις, σε κάνει να γελάσεις. Απίστευτη.

Ασχέτως εάν και εκεί που γελάς μάλλον για κλάματα είναι. Όπως, π.χ., η δήλωση του κυρίου Κωστάκη της Εισαγγελίας μας, ο οποίος εξέφρασε την ελπίδα με τις έρευνες στον Συνεργατισμό να μην καταλήξουμε «ξανά στο ίδιο έργο θεατές».

Όπως, λ.χ., με τις έρευνες της Νομικής Υπηρεσίας επί των ημερών του οι οποίες κόστισαν πολλά εκατομμύρια και δεν οδήγησαν πουθενά. Ένα… θάρρος το έχει ο κ. Κωστάκης. Και δύο μην σας πω!

Γελάς όμως. Γελάς, πρώτον, για να μην κλάψεις και, δεύτερον, διότι εάν είσαι θετικός άνθρωπος από τη φύση σου και κρατάς τη μνήμη σου καλά ακονισμένη, τότε ξέρεις πως αυτός ο #Pellotopos της ανικανότητας και της ρεμούλας, με τη δεύτερη συνήθως να μασκαρεύεται ως πρώτη, πέρα λοιπόν από αυτήν του τη διάσταση, έχει πολλά για να σε ψυχαγωγεί. Πάντα.

Κάτι λεπτά πέρασαν. Λεπτά όμως. Και ξαφνικά διαβάζω στο inbox μου την ανάλυση δημοτικού συμβούλου της ΕΔΕΚ με τίτλο: «Μουντιάλ, τατουάζ και μαύροι ποδοσφαιριστές».

Στην οποία ανάλυση, όπως μας πληροφόρησε και η εφημερίδα που το δημοσίευσε (σ.σ. τα Ξεροτήανα Πάφου το ανέδειξαν όμως), «απορεί για ποιον λόγο πολλοί άνθρωποι, και κυρίως ποδοσφαιριστές, γέμισαν το σώμα τους με τατουάζ» (sic). Ο αναλυτής πάντα.

Είχα καιρό να διαβάσω κάτι τέτοιο. Εννοώ ευρύτερα, όχι μόνο από άτομα που θα μπορούσαν να είναι σε ένα κόμμα του οποίου ηγείται ένας Σιζόπουλος. Όχι μόνο από τέτοιες εξτρίμ καταστάσεις, δηλαδή.

Μιλάμε για ένα πόνημα το οποίο, πέρα από ένα ακατανόητο πρόβλημα με τα τατουάζ, είναι γεμάτο από ηλίθια ρατσιστικά σχόλια όπως, λ.χ., την εξήγηση του «ότι κανένας μαύρος δεν σχεδίασε στο σώμα του οποιαδήποτε απεικόνιση με τη μέθοδο του τατουάζ» (sic) με το εξής: «ο σχεδιασμός πάνω σε μαύρο σώμα με τα συνήθη μαύρα χρώματα του τατουάζ δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτε αφού δεν θα διακρίνονταν».

Φαίνεται ότι στην ΕΔΕΚ -εάν είναι από τότε που το κόμμα εντοπίζεται ενίοτε εγγύτερα του εθνικοσοσιαλισμού από το ΕΛΑΜ ή από πιο πριν, θα σας γελάσω- δεν τους έτυχε να δουν μαύρους με μαύρα τατουάζ. Ο Τζιμπρίλ Σισέ, ένας που μου έρχεται. Όλο του το σώμα σχεδόν. 

Οι λευκοί, εξηγεί ο δημοτικός σύμβουλος, οι οποίοι κάνουν (σ.σ. μαύρα) τατουάζ παρουσιάζουν «μια εμφάνιση μεταξύ μαύρου και ’πάτσαλου’, όπως είναι το χρώμα παρδαλού κατσικιού ή… κούφου, για να μην αναφερθώ σε άλλα ζώα».

Έχει όμως και άλλα καλύτερα.

Όπως αυτό: «Το γεγονός είναι ότι αυτήν την παράξενη μόδα ακολουθούν και νεαρές κοπέλες μαυρίζοντας τα χέρια και τα πόδια τους και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις με αρκετά έντονο χρώμα. Για τις κοπέλες, από την αρχαιότητα μέχρι και πρόσφατα, το ασπριδερό χρώμα του δέρματός τους ήταν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στην όλη εμφάνισή τους για να κεντρίσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του άλλου φύλου. Ήταν πάντοτε σε όλους τους αιώνες χιλιοτραγουδισμένο το ωραίο και άσπρο σώμα των κοριτσιών, έλκοντας τους άνδρες».

Οι μελαχρινές δηλαδή, ένα είδος που δεν συναντάμε στην Κύπρο αφού είμαστε όλοι κατάξανθοι και κάτασπροι, είναι άσχημες με βάση «το φυσικό χρώμα που τους χάρισε ο Θεός και η φύση», όπως λέει ο αναλυτής, δ.σ. της ΕΔΕΚ, για το άσπρο του δέρματος.

Και ο στοχασμός του καταλήγει στο ξέφρενο ετούτο: «Τι να πει κάποιος σήμερα, ανατράπηκαν τα ωραία πρότυπα και η κοινωνία μας θαυμάζει και εκτιμά την ανωμαλία, έτσι που να αναγνωρίζουν τα λευκά αγόρια και τα κορίτσια ότι το φυσικό τους χρώμα δεν είναι καλό και θα πρέπει να το μπογιατίζουν μαύρο ή «πάτσαλο». Οι μαύροι συνάνθρωποί μας πρέπει να αισθάνονται πιο άνετα τώρα παρά πριν επειδή υπέφεραν από τις διακρίσεις λόγω χρώματος».

Γιατί; Λογικό να απορείτε. Διότι: «Τώρα οι λευκοί θέλουν να γίνουν μαύροι έστω και μερικώς, μέχρι να εφαρμόσουν το ’δεύτερο χέρι’ της μπογιάς του τατουάζ για να γίνουν ξεκάθαρα μαύροι», όπως εξηγεί.

Για να γελάσεις δεν είναι ακριβώς. Είναι για να θυμώσεις με τη μαλ... όχι τόσο του ιδίου (σ.σ. πόσο πολύ... δικαιούσαι να θυμώσεις άλλωστε με ατάκες όπως: «Απ’ ό,τι γνωρίζω στο δέρμα μας υπάρχουν πόροι για την αναπνοή του [...] Τι γίνονται αυτοί, σφραγίζονται μ’ αυτές τις μπογιάδες;») αλλά αυτών που τον έβαλαν στο ψηφοδέλτιο.

Και εκείνων που τον ψήφισαν και κυκλοφορούν -mind you- ανάμεσά μας.

Όμως, δεν πρέπει μόνο να θυμώνουμε. Αυτοί οι τύποι και τα κόμματά τους εκλέγονται και μας κυβερνούν διότι οι λογικοί άνθρωποι σε αυτήν τη χώρα δεν πάνε να ψηφίσουν και πολλαπλασιάζουν έτσι τις ψήφους των γραφικών και των ακραίων.

Και αυτοί που πάνε δεν μπορούν ως μειονότητα μάλλον που είναι, δεδομένου του τι εκλέγεται τελικά, να βγουν και από τη ζωή.

Ε μα ασταδιάλα πια, Δευτεριάτικα και καλοκαιριάτικα... Άδικο έχω;

Υστερόγραφο: Στη φωτογραφία, κατεστραμμένη προτομή του Ενβέρ Χότζα μετά την πτώση του «σοσιαλισμού» του. Στις μέρες του δεν υπήρχε δυνατότητα για τατουάζ στην Αλβανία, αλλά ήταν απαγορευμένα τα «ανήθικα» επίσης μακριά νύχια για τις γυναίκες και τα μαλλιά για τους άντρες. Αυτόν η ΕΔΕΚ δεν κατάφερε να τον αρμέξει, όπως τον Τσαουσέσκου και τον Καντάφι, λ.χ.

Είμαι σίγουρος όμως ότι είχε και τότε θαυμαστές! #Pellotopos γαρ. 


Επιστροφή
στην αρχή