Τα «ψευδοκαύσιμα» και ο «πατριωτισμός» των συμφερόντων

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Πρέπει, λοιπόν, επιτέλους να υπάρξει μια απάντηση στον εκ του ασφαλούς -κιόλας- γιαλαντζί πατριωτισμό και το θράσος όλων αυτών των ελλειμματικών.

«Καύσιμα της παρανομίας». Αυτός ήταν ο τίτλος του πρωτοσέλιδου χθες στο «Φιλελεύθερο». O υπότιτλος ήταν: «Γραφεία ταξί, φορτηγά, εμπορικά γεμίζουν πλέον μαζικά μόνο από τα κατεχόμενα».

Στο θέμα μέσα, με τίτλο «Γεμίζουν καύσιμα από τα κατεχόμενα», ο υπότιτλος διεύρυνε την γκάμα των…μειοδοτών. Σας τον μεταφέρω αυτολεξεί επίσης: «Ιδιώτες, φορτηγά και βαν, εταιρείες μεταφορών και ταξί, στέλνουν ομαδικά τον στόλο τους».

Το ρεπορτάζ δεν παρέθετε κανένα στοιχείο και καμία μαρτυρία πέρα από υπερβολές και αοριστίες οι οποίες –με εξαίρεση τους ιδιώτες…προδότες- δεν μπορούν να αντέξουν τη βάσανο της λογικής.

Διότι δεν μπορώ να καταλάβω πώς μια εταιρεία μεταφορών στην Πάφο ή τη Λεμεσό ή έστω και τη Λάρνακα θα έστελνε τον…στόλο (!) της στην άλλη πλευρά για καύσιμα και μάλιστα «μαζικά μόνο». Τα καύσιμα της απόστασης δεν αξίζουν τον κόπο. Άστε που, ως άνθρωπος που πηγαινοέρχομαι απέναντι, κάπου θα τους πετύχαινα αυτούς τους στόλους! Υποθέτω και εσείς. Όσοι και όσες πάτε. Κανείς δεν είδε κάτι τέτοιο. Ούτε καν στολίσκους.

Τώρα, εάν μιλάμε για τα οχήματα ιδιωτικής χρήσης, όντως ευσταθεί. Μάλιστα, είμαι και εγώ ένας από αυτούς που πλέον απέναντι γεμίζουν. Γιατί; Διότι με το λίτρο στη δική μας πλευρά να είναι στο 1,25 ευρώ χθες και απέναντι να είναι 0,71 σαφέστατα και επιλέγω να αγοράζω καύσιμα εκεί. Εάν οι εταιρείες πετρελαιοειδών, ο «Φ» ή κάποιος άλλος… εκ των μεγάλων πατριωτών θέλει να τσοντάρει τη διαφορά, ας μου στείλει ένα email για το πώς θα μου την εμβάζει κάθε μήνα και θα γεμίζω εδώ.

Το κράτος επίσης. Το οποίο επιλέγει λ.χ. να μην εφαρμόζει τη συμφωνία με την Εκκλησία για τη μισθοδοσία των κληρικών και μας φεσώνει –ετησίως- με επτά ολόκληρα εκατομμύρια μήπως και θιχτεί ο Αρχίπαπας Β’. Και τόσα άλλα.

Το εισόδημά μου και η κατάσταση στην οποία μας έφεραν πλέον τα οργανωμένα συμφέροντα στην πλευρά μας, ειδικά μετά το κούρεμα, με υποχρεώνει να σκέφτομαι στη λογική της αγοράς. Δεν τα έχω παραπάνω, τι να κάνω; Αυτοί που τα έχουν, ας τα δώσουν αν θέλουν.

Τα δίνουν όμως;

Αλλά η ουσία της ιστορίας και το κακόγουστο αυτό αστείο με τους εκ του ασφαλούς πατριώτες που είναι μονίμως με το δάχτυλο σηκωμένο σε όσους θεωρούν ότι υπολείπονται τον υψηλό τους πατριωτισμό και τον άφρονα συμβιβασμό τους με τη διχοτόμηση –απαραίτητο συστατικό του οποίου είναι το σταματήσει κανείς εκουσίως κιόλας να βλέπει τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται- είναι ακριβώς αυτό.

Είναι η προσπάθεια, μέσω ιστοριών στα ΜΜΕ, όχι μόνο να περάσει ο στιγματισμός της διέλευσης στην άλλη πλευρά, αλλά και να μειωθούν οι απώλειες αυτών των συμφερόντων στη δική μας πλευρά, μέσα από ένα βλακώδες αφήγημα «πατριωτισμού», το οποίο εξαντλείται ακριβώς στην προστασία αυτών των απωλειών.

Για αυτό και συνεχίζεται λ.χ. η πολύ χειρότερη υστερία με τα φάρμακα απέναντι με το εξαιρετικά προσβλητικό για τη νοημοσύνη όλων επιχείρημα ότι είναι… πλαστά, όταν κατασκευάζονται στην Τουρκία από τις ίδιες φαρμακοβιομηχανίες που τα κατασκευάζουν εδώ, ελέγχονται με τις ίδιες διαδικασία και καταναλώνονται από ανθρώπινα όντα απέναντι με τις ίδιες παθήσεις.

Δεν ξέρω πόσο… πατριωτικό είναι να λες αυτό το τερατώδες ψέμα σε έναν άνθρωπο με πίεση λ.χ. ο οποίος ανάμεσα σε όλα τα άλλα τα οποία πρέπει να αγοράσει, χρειάζεται ένα φάρμακο το οποίο μηνιαίως κοστίζει 130 ευρώ εδώ και απέναντι είναι 30. Και όταν ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να το αγοράσει εδώ, το κράτος δεν του το παρέχει διότι τα ίδια πάντα συμφέροντα εμποδίζουν την εφαρμογή του ΓΕΣΥ για να πλουτίζουν και έτσι, το κράτος αυτό λέει συχνά στον ασθενή να πιει... κάτι παρόμοιο!

Πατριωτισμός, αλήθεια, δεν είναι να αγαπάμε τους συμπατριώτες μας, ειδικά όταν μιλάμε για ένα πρόβλημα που τους επηρεάζει και αφορά την υγεία ή και την επιβίωσή τους και το οποίο δεν μας αφορά εμάς διότι εμείς έχουμε τη δυνατότητα να παίρνουμε αυτά τα φάρμακα;

Και αλήθεια, πότε η Πολιτεία θα μπει στον κόπο ή καλύτερα θα τολμήσει να δει πόσα φτηνά φάρμακα έχουν αντικατασταθεί στην αγορά με πολύ ακριβότερα, πολύ όμως, τα τελευταία χρόνια διότι τα φτηνά... δεν συνέφεραν τάχα στις φαρμακοβιομηχανίες, διότι δεν άφηναν ψηλό κέρδος - και αυτό μάλιστα στα χρόνια της Κρίσης και των οικονομικών δυσχερειών; (!)

Αυτό το σκάνδαλο του αδίστακτου πλουτισμού εις βάρος της υγείας των πολιτών πότε θα διερευνηθεί;  

Κάπου λοιπόν πρέπει να υπάρξει μια απάντηση σε όλον αυτό τον γιαλαντζί πατριωτισμό και το θράσος όλων αυτών που νιώθουν ότι δικαιούνται να διδάσκουν στους άλλους, μέσα από την ευκολία τους, πώς θα γίνουν και εκείνοι «πατριώτες» στα… υψηλά πρότυπα των θλιβερών τους ελλειμμάτων.

Όσον αφορά την απώλεια ΦΠΑ και άλλων φόρων για το κράτος αλλά και εισοδημάτων –σε μια ελεύθερη αγορά;- για τις επιχειρήσεις, υπάρχει και εδώ απάντηση. Σήμερα μπορεί ο καθένας μας να μπει στο ίντερνετ και να παραγγείλει ό,τι θέλει από κάπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να το παραλάβει στο σπίτι του, χωρίς να πληρωθεί ο όποιος φόρος στο κράτος, αλλά ούτε και ο εδώ εισαγωγέας να μπορεί να κάνει κάτι.

Κι αν μιλάμε για τους Τουρκοκύπριους, δεν είδα κανέναν να ενοχλείται από το γεγονός ότι αιμοδοτούν με τα υπερδιπλάσια κάθε χρόνο τις επιχειρήσεις στη δική μας πλευρά με βάση τα στοιχεία της JCC. Και αυτά μόνο με τις κάρτες τους.

Εκεί δεν θίγεται ο «πατριωτισμός» κανενός βέβαια.

Τίποτα το κακό λοιπόν. Κάθε άλλο. Με εξαίρεση τις απομιμήσεις προϊόντων, απαγορευμένα είδη που ούτε εδώ δεν μπορούν να πωληθούν και τους περιορισμούς σε καπνικά και στο αλκοόλ, ο Κανονισμός της Πράσινης Γραμμής, ο οποίος υπερέχει κάθε εθνικής νομοθεσίας μας, είναι σαφής: κάθε φορά που κάποιος περνά στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, δύναται να φέρει αγαθά αξίας 260 ευρώ μαζί του.

Για αυτό είναι που το μη θέμα για τα καύσιμα -μέσα στο οποίο υπήρχε και ξεκάθαρη παραδοχή ότι τα…«καύσιμα της παρανομίας» είναι απολύτως νόμιμα (!) - είναι άλλη μια φάρσα η οποία τίποτα πέραν της εξυπηρέτησης των οικονομικών συμφερόντων που λέγαμε δεν μπορεί να αποφέρει.

Το θέμα είναι τι επιλέγουμε να χάφτουμε εμείς και πόσο δούλεμα ακόμα θα σηκώσουμε για να μειώνονται οι απώλειες αυτών που ζουν με τα εκατομμύρια και τις επαύλεις προκειμένου να θεωρούμαστε «πατριώτες».

Πόσο δηλαδή κορόιδα μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε. Και για πόσο. Η επιλογή ανήκει στον καθένα μας.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή