Τα παιδιά ενός παράλογου Θεού...

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Οι νέοι ακολουθούν άλλους δρόμους, που συχνά κινούνται στις παρυφές αυτού που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ατομικισμό», «ρατσισμό» ή «εθνικισμό

Σε όλες τις έρευνες «κοινής γνώμης» καταγράφεται μια σημαντική διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα σοβαρά ζητήματα οι νέοι σε σύγκριση με τους μεγαλύτερους. Σε ένα υψηλό ποσοστό τα παιδιά μας δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για οράματα περί κοινωνικής δικαιοσύνης, ή ενός κόσμου χωρίς μίσος και εθνικές αντιπαλότητες. Γυρίζουν περιφρονητικά την πλάτη σε ό,τι έχει σχέση με την παραδοσιακή ρητορική για τον σχεδιασμό ενός καλύτερου κόσμου.

Η πιο συνηθισμένη μας αντίδραση είναι ένα μείγμα απορίας, έκπληξης, και απογοήτευσης. Και κατά κανόνα σταματούμε εκεί. Όμως, αν θεωρούμε πως έχουμε μπροστά μας ένα πραγματικό πρόβλημα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να το κατανοήσουμε.

Οι νέοι ακολουθούν άλλους δρόμους, που συχνά κινούνται στις παρυφές αυτού που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ατομικισμό», «ρατσισμό» ή «εθνικισμό». Αλλά, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αφαιρέσουμε τις ταμπέλες και να προσπαθήσουμε να τους καταλάβουμε:

 

  1. Τίποτε γύρω τους δεν θυμίζει συλλογικότητα. Στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο τούς τη «διδάσκουμε», αλλά στην πράξη το εκπαιδευτικό σύστημα μέσα από τις δομές του (από την προδημοτική μέχρι το PhD) τους διδάσκει προσωπική επιβίωση, ευνοιοκρατικές διακρίσεις, «αριστεία», αδικία, χάος. Την κυριαρχία του πονηρού, του ανεπαρκούς, του «έχεις μέσον». Καθημερινά και για δεκαετίες.

 

  1. Η σχέση τους με τον κόσμο είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Παίζουν από νήπια ανταγωνιστικά παιχνίδια στο διαδίκτυο και στο PlayStation, ανταγωνίζονται με τους φίλους τους στις ατάκες και στην ετοιμολογία κάθε λεπτό, μπαίνουν από τα 8 τους στο δίλημμα «γλύφω τον δάσκαλο ή αναχωρώ». Ξέρουν πως ο σκράπας του σχολείου θα έχει Lamborghini μόλις κλείσει τα δεκαοκτώ, ενώ οι ίδιοι θα αρκεστούν σε ένα σουτζουκάκι. Εξαντλούν τα αποθέματα ανοχής τους όταν οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι πολιτικοί τους φλομώνουν στις φανφάρες (που ξέρουν πια από τα δέκα τους να τις ξεχωρίζουν, όχι όπως εμείς στα σαράντα μας). Στα μάτια τους είμαστε δυσπροσάρμοστοι δεινόσαυροι. Οι ίδιοι είναι θηλαστικά και θέλουν να επιβιώσουν.

 

  1. Θεωρούν «γλυκερές» ουτοπίες τα περί συλλογικότητας, κοινού καλού, και τα όμοια, γιατί δεν αντιστοιχούν σε τίποτε πραγματικό γύρω τους. Σήμερα, ξέρουν πως ακόμη και οι ιδεαλιστικές εκκλήσεις της πολιτείας για εθελοντική προσφορά είναι ένας ακόμη τρόπος για δημιουργία θέσεων επιτρόπων. Για δημιουργία δομών «εθελοντισμού» που αναπαράγουν τις ίδιες ακριβώς εξουσιαστικές σχέσεις, με πορφυρογέννητους να διατάζουν εθελοντές, με επαγγελματίες του «εθελοντισμού» να δημιουργούν προσωπικά φέουδα, με μετριότητες να εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους τηλεοπτικό χρόνο.
  2. Ζουν σε έναν κόσμο φτιαγμένο με DNA ανταγωνισμού, επικράτησης του ισχυρού, ατομικής επιβίωσης με όλα τα μέσα. Μπορεί αυτό να μεταλλαχθεί σε πολιτική σκέψη ανάποδη; Τους ζητάμε να είναι ορθολογιστές. Ε, λοιπόν, είναι απόλυτα ορθολογιστές: Δεν μπορούν να εμπιστευτούν κανέναν απολύτως. Άρα, γιατί να εμπιστευτούν την Τουρκία, τους Τουρκοκύπριους, τον Γκουτέρες ή τη Μογκερίνι;
  3. Η επαναστατικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε ή εμφανιζόμαστε να προσδοκούμε εμείς. Στον κόσμο τους ο μοναδικός αξιόπιστος συνδυασμός ορθολογισμού και επαναστατικότητας είναι η άρνηση του συμβιβασμού, η κατάφαση στις καθαρές λύσεις, η γρήγορη ενσωμάτωσή τους σε έναν κόσμο νικητών και ηττημένων. Με άλλα λόγια, η ένταξη στον πραγματικό κόσμο. Σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει η αβεβαιότητα, και στον οποίο επιμένουμε να τους εκπαιδεύουμε από βρέφη να αναζητούν και να προσκυνούν τη βεβαιότητα. Σε αυτόν τον κόσμο δεν έχουν άλλη λύση: Μόνο να μετασχηματίσουν τον παραλογισμό μας σε επιθυμία καθαρών λύσεων, να καταργήσουν την αντίφαση του πλαισίου που νιώθουν ότι τους φορέσαμε. Δηλαδή, επανάσταση για να κάνουν νόμο την καθαρή βεβαιότητα.

 

«Λύσεις»;

Ή θα σηκωθούμε από την πολυθρόνα των δικών μας βεβαιοτήτων για να τους συναντήσουμε, ή θα σιωπήσουμε και να τους αφήσουμε να βρουν τον δρόμο τους.

Αν διαλέξουμε το πρώτο, το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα είναι να επικεντρωθούμε στην αποδόμηση των δικών τους ιδεολογημάτων. Να ξεδιπλώσουμε το γαϊτανάκι της αμφιβολίας. Να τους δείξουμε πως ρίχνοντας πέτρες στους Τουρκοκύπριους, υπηρετούν τους πολιτικούς που οι ίδιοι σιχαίνονται, πως χτίζοντας ατομικά τείχη υπηρετούν τον σκράπα συνομήλικό τους με τη Lamborghini. Πως αδιαφορώντας για το περιβάλλον και την κοινωνία χτίζουν νέες πηγές καταστροφής της ζωής τους, πως θέλοντας «καθαρές λύσεις» στο Κυπριακό φέρνουν την Τουρκία στο δωμάτιό τους. Έχουμε πιθανότητες μόνο αν δείξουμε καθαρά πως η βεβαιότητα που αναζητούν δεν υπάρχει.

Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά δεν είναι δουλειά μας να πούμε στους νέους τι να διαλέξουν. Είναι η καλύτερη συνταγή για να μας γυρίσουν την πλάτη. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κινητοποιήσουμε την αμφιβολία μέσα τους, δείχνοντας πόσο αδιέξοδος είναι ο τοίχος πάνω στον οποίο κτυπούν το κεφάλι τους. Δεν μπορούμε να τους ανοίξουμε παράθυρα. Μόνο να τους κάνουμε να θελήσουν κάποια στιγμή να τα ανοίξουν οι ίδιοι με τα χέρια τους.

 

Καλάθι

  • Δυστυχώς, δεν είμαστε υπερβολικοί. Μέχρι και ο Ρώσος πρέσβης, που εκ της θέσεώς του θα έπρεπε να είναι απολύτως ικανοποιημένος, δεν άντεξε. Κοινώς «εχτίτζιασεν». Γι’ αυτό και η πρωτοφανής δήλωσή του: Να μας πει επιτέλους τι θέλει στο Κυπριακό ο Αναστασιάδης. Κι εμείς θα τον βοηθήσουμε. Φτάνει να αποφασίσει τι θέλει…
  • Το 2013 πληρώσαμε τον λαϊκισμό δεκαετιών, την απάτη ενός πειρατικού τραπεζικού συστήματος, τη διαπλοκή και τις πελατειακές σχέσεις από γενέσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα, θα πληρώσουμε τη δουλεία του πολιτικού συστήματος στις ίδιες τις διαδικασίες επιβίωσής του και την αδυναμία του να αντιμετωπίσει την κρίση ως ανάγκη στοιχειώδους μεταρρύθμισης. Τα δισεκατομμύρια στον πίθο του Συνεργατισμού και η αυτοχειρία στο φάντασμα του ΓεΣΥ δυστυχώς θα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. «Να δεις τι σου ‘χω για μετά!»...
  • Τα ποντίκια καλούνται είτε να συνεφέρουν τον Πρόεδρο -πείθοντάς τον ότι όπως πάει δεν θα βγάλει τη θητεία, πόσω μάλλον να διεκδικήσει τρίτη- είτε να εγκαταλείψουν το πλοίο. Οι υποπλοίαρχοι κατεβάζουν ήδη σωσίβιες λέμβους. Κάτι ξέρουν αυτοί.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 19:23 (τελευταία ενημέρωση 19:23)

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 16:33 (τελευταία ενημέρωση 16:33)

ΑΠΟΨΗ

Μέσα μας η ”μουχτάραινα”...Της Μαρίνας Κουμάστα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 16:04 (τελευταία ενημέρωση 16:04)

Επιστροφή
στην αρχή