Τα κίνητρα της χειρότερης κίνησης την καλύτερη στιγμή

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ακόμα κι όταν κάτι που κάνουμε χρησιμοποιείται από τους άλλους ως πρόσχημα, η πλευρά μας δεν αθωώνεται. Ούτε το ίδιο το πρόσχημα χάνει την ουσία του

Δεν νομίζω να είναι τυχαίο, γνωρίζοντας όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και τις αμέτρητες ώρες που αναλώνει εδώ και πολλά χρόνια για την προσπάθεια της λύσης. Αλλά και το γεγονός ότι πολλές βελτιώσεις, κρίσιμες βελτιώσεις στο αποτέλεσμα των συνομιλιών ήταν δικές του ιδέες.

Ο Τουμάζος Τσελεπής ήταν δικαίως θυμωμένος χθες το πρωί. Και, μιλώντας στο ραδιόφωνο, είπε κάτι που θέτει νομίζω το ζήτημα των τελευταίων αρνητικών εξελίξεων στη βάση που πρέπει.

Είπε πως, τη στιγμή ακριβώς που η Τουρκία βρισκόταν σε δύσκολη θέση διεθνώς και που δεν έβρισκε -και δεν έβρισκε όντως, εγώ θα σταθώ στην αντίδραση του Λονδίνου και μόνο- καμία υποστήριξη στις θέσεις της για τις εγγυήσεις και την ασφάλεια, εμείς της δώσαμε και πάλι αυτό που χρειαζόταν για να ελιχθεί και να το ανατρέψει.

Αυτό νομίζω που εξακολουθούμε να μην καταλαβαίνουμε είναι πως εάν κάποιος χρησιμοποιεί κάτι που κάνουμε ως πρόσχημα, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η δική μας πλευρά είναι αθώα. Ούτε καν ότι αυτό το πρόσχημα επί της ουσίας δεν έχει υπόσταση και δεν εγείρει ζητήματα.

Έτσι και εδώ. Θεωρώ ανάξια λόγου τη σύμπραξη των τάχα κεντρώων, της ακροδεξιάς ουσιαστικά που ντρέπεται να το πει με τα εδώ υποχείρια των κουβαλητών Ελλήνων νεοναζί στην κοινή προσπάθεια, όλων τους να σκοτώσουν την όποια προοπτική λύσης για να επιβιώσουν πολιτικά.

Αν όμως μιλάμε για την κυβερνώσα παράταξη και τον Πρόεδρο, είναι τουλάχιστον θλιβερή η επιμονή στην τακτική της αυτοδικαίωσης και ακόμη περισσότερο, η επίκληση της «ασημαντότητας» του προσχήματος.

Και όλα αυτά γιατί, από πολιτικούς τουλάχιστον, είναι αδιανόητο να ακούμε τόσο μη πολιτικές και ανιστόρητες προσεγγίσεις, όταν στην Ιστορία ελάχιστες ήταν οι περιπτώσεις όπου η αφορμή για μια καταστροφική εξέλιξη ήταν ανάλογου βάρους με την ίδια την εξέλιξη. Συνήθως τα μεγάλα πράγματα ξεκινούν από μικρές αφορμές.

Η ικανότητα του πολιτικού είναι -αντί να κοιτάζει πρώτα τις διαθέσεις του ακροατηρίου του και μετά ενίοτε τις όποιες εκλογές- να μπορεί να ηγείται, να τραβά τον κόσμο μπροστά και κυρίως να προβλέπει πράγματα, κάποτε πασιφανή τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προσχήματα.

Ακόμα και αυτά, όμως, δεν είναι κατ’ ανάγκην ανυπόστατα. Πολλές φορές η υπόστασή τους είναι πολύ σοβαρή, όπως ήταν και παραμένει το θέμα με το Ενωτικό. ΕΜΕΙΣ το δημιουργήσαμε και το δεχόμαστε πια ως σφάλμα. Με μερικές μικρές λεπτομέρειες. Εξαιρετικά σημαντικές…

Πρώτον, το ότι στην ήπια αντίδραση αρχικά της άλλης πλευράς, ο Πρόεδρος αντί διαβεβαιώσεων για διόρθωση και κυρίως για σεβασμό των ανησυχιών των Τ/Κ -όχι ως προς την Ένωση αλλά ως προς την πρόθεση της δικής μας πλευράς- έσπευσε να ζωστεί τα άρματα και να υποβαθμίσει ως… πελλάρες περίπου αυτά που μας έλεγαν.

Δεύτερον, ότι ακόμα και όταν έβλεπε ότι οδηγούμασταν σε ναυάγιο αντί διόρθωσης επέλεξε να συντάξει ένα κείμενο κάτι σελίδων με εορτασμούς στα κατεχόμενα (!) και να το διαβάσει στον ηγέτη της άλλης κοινότητας σαν δάσκαλος που έκανε κήρυγμα σε μαθητή, να φύγει βροντώντας την πόρτα για τσιγάρο (45 λεπτών!) και όλα τα συναφή.

Και μετά, να κάνει στροφή 180 μοιρών, περνώντας το ψήφισμα της Βουλής γενεές δεκατέσσερις, χωρίς κηρύγματα πια και χωρίς κορώνες αλλά και με τον ΔΗΣΥ να εξαγγέλλει τη διόρθωση! Έτσι η κυβερνώσα παράταξη, αφού ικανοποίησε με τα πρώτα νούμερα τους εχθρούς της λύσης, έσπευσε να ικανοποιήσει με τη νέα παράσταση και τους οπαδούς της.

Εγώ είμαι ένας από αυτούς που έχουν κουραστεί να βλέπουν το ίδιο έργο: να ναυαγούν οι συνομιλίες, πότε με ανατροπές Προέδρων οι οποίοι στιγματίζονται ως μειωμένων αντιστάσεων όπως ο Βασιλείου, πότε με φανφάρες για S300 που ξέρουμε ότι δεν θα έρθουν ποτέ και δεν θέλουμε να αναρωτηθούμε και γιατί να έρθουν και τι θα πετύχουμε…

… πότε με την ανάδειξη στην εξουσία ανθρώπων που ολοφάνερα ΔΕΝ θέλουν λύση όπως ο Τάσσος και πότε με τσιμεντώματα της διχοτόμησης για να ανοίξουν οι δρόμοι για δικές τους φιλοδοξίες αλλά και τη διατήρηση των θώκων στο Υπουργικό άλλων, όπως ο Χριστόφιας.

Αυτό φοβάμαι ότι κάνει πια και ο Νίκος Αναστασιάδης. Και δεν το κάνει τώρα μόνο. Το έκανε και τότε, στο πρώτο Μον Πελεράν όταν -τάχα- για να ενημερώσει τους εδώ οπαδούς του «και προσάρτηση να γίνει δεν πειράζει» (!) άφησε τις συνομιλίες στην πιο κρίσιμη στιγμή και ήρθε πίσω.

Όταν δεν στάθηκε όπως έπρεπε στην πρώτη κίνηση Κοτζιά με το non paper η οποία κόντεψε να τα τινάξει όλα στον αέρα και ακόμη χειρότερα στην ενέργεια Κοτζιά να προτείνει φόρμουλα που θα μας έβγαζε έξω (!) από τη συνέχεια του διαλόγου. Και άλλα πολλά που ξεχνάμε αλλά δεν πρέπει. Πολλά για τα οποία το Προεδρικό άλλα έλεγε δημόσια και άλλα off the record.

Και τα οποία πλέον δεν είμαι καθόλου σίγουρος εάν τα έκανε ο Κοτζιάς μόνος.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί διερωτάστε γιατί δεν λέω κάτι για την άλλη πλευρά. Για το πώς και ο Μουσταφά Ακιντζί ολοφάνερα είναι κατώτερος των περιστάσεων και το πώς η Άγκυρα αρπάζει κάθε τέτοια αψυχολόγητη κίνησή μας και τη γυρίζει εναντίον μας.

Εγώ δεν θα δώσω καν, στον Ακιντζί, το ελαφρυντικό που του δίνουν καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα όλοι εδώ, το πόσο τελικά περιθώριο έχει. Θα υποθέσω πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, όπως σίγουρα μπορεί ο Πρόεδρος, εάν όντως δεν έχει μπει σε προεκλογικά νερά πια. Θα τα προσπεράσω όλα: ακόμα και ότι  είναι ο μοναδικός Τ/Κ ηγέτης ο οποίος τόλμησε να πει πως η εισβολή δεν ήταν ειρηνευτική επιχείρηση, να δηλώσει δημόσια ότι υποβαθμίζει τους εορτασμούς για το '74 και αναγνωρίζει το κακό που υπέστησαν οι Ε/Κ.

Και πολλά άλλα. Και θα πω πως, ΟΚ, χάριν συζήτησης δέχομαι ότι ο Ακιντζί μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Δεν έχει περιορισμούς. Είναι κακοπροαίρετος και είναι βαλτός της Άγκυρας. ΟΚ;

Ποιος του έδωσε και τους έδωσε το πρόσχημα για άλλη μια φορά, Πρόεδρε και λοιποί, την ώρα που τα δεδομένα ήταν υπέρ μας και είχαμε θέσει εγγυήσεις και ασφάλεια σε σωστή βάση;

Και γιατί, εάν δεν είναι τις εκλογές που κοιτάζετε αντί τη λύση, σας πήρε τόσες μέρες -εν μέσω λεονταρισμών μάλιστα- να διορθώσετε αυτό που ΕΣΕΙΣ αφήσατε, όχι τυχαία φοβάμαι αλλά ενόψει 2018, να περάσει;

Όταν όλοι γνωρίζαμε γιατί έγινε, τι θα προκαλούσε και πού θα μας οδηγούσε. Υπάρχει άλλη εξήγηση, Πρόεδρε;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μητρός τε και πατρός τιμιώτερον

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:50 (τελευταία ενημέρωση 09:50)

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή