Τα κεκτημένα είναι «κλεμμένα» ...

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Αν κάτι ξεχωρίζει την τελευταία πενταετία και δημιουργεί αλγεινή εντύπωση είναι η εικόνα όσων αποτέλεσαν κεντρικό κομμάτι αυτής της διαπλοκής

Του Αντώνη Πολυδώρου

Αν κάτι ξεχωρίζει την τελευταία πενταετία και δημιουργεί αλγεινή εντύπωση- πέραν όλων αυτών των αυτόκλητων σωτήρων που από το πρόβλημα ξαφνικά έχουν μετατραπεί στη λύση- είναι η εικόνα όσων αποτέλεσαν κεντρικό κομμάτι αυτής της διαπλοκής, των αιώνια ευνοημένων αυτού του συστήματος, να παρουσιάζονται και ως οι μεγαλύτεροι πολέμιοι, οι πιο έντονοι επικριτές του. Κάθε συζήτηση με άτομα που εργάζονται στον δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα καταλήγει πάντοτε στο σύστημα διαπλοκής που οδήγησε τη χώρα και ετοιμάζεται να την ξαναοδηγήσει στην καταστροφή- στο οποίο- με έναν παράδοξο τρόπο δεν συμπεριλαμβάνουν τους εαυτούς τους. Όποτε η κουβέντα οδηγηθεί στο μεγάλο κόστος και την αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα, χαρακτηρίζουν όποιον τοποθετηθεί επικριτικά ή εκφράσει αμφιβολίες για τον τρόπο λειτουργίας του, τα προκλητικά ωφελήματα, λαϊκιστή, σε καλούν να ασχοληθείς με τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας που είναι η διαφθορά και διαπλοκή μεταξύ των διεφθαρμένων πολιτικών (που κατέστησαν το Δημόσιο σε φέουδό τους), των τραπεζιτών, των επιχειρηματιών και των πουλημένων Μέσων, και απορρίπτουν κάθε συζήτηση ενδεχόμενης απώλειας όσων ονομάζουν κεκτημένα, προσδίδοντας μάλιστα στην άρνηση αυτή χαρακτήρα προάσπισης των δικαιωμάτων των υπολοίπων.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ευθύνες των τραπεζιτών, επιχειρηματιών και μέσων για τη χρεοκοπία της χώρας υπήρξαν τεράστιες. Του πολιτικού συστήματος ακόμα μεγαλύτερες. Κατώτερο των περιστάσεων, δεν προέβλεψε- ή και εσκεμμένα αγνόησε- την επερχόμενη κρίση και αφότου αυτή ξέσπασε, αποδείχθηκε εντελώς ανεπαρκές, διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο για να τη διαχειριστεί. Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις και τα κόμματα εγκληματικά διόγκωσαν το μέγεθος και κόστος της δημόσιας υπηρεσίας, χρησιμοποιώντας την για αποκατάσταση των «πελατών» τους. Μπορεί όμως αυτό να αναιρεί τις μεγάλες ευθύνες όσων χρόνια τώρα επίσης αποτελούν κομμάτι αυτού του αλισβερισιού; Συμπεριλαμβανομένων των «πελατών»; Όλων αυτών που κέρδιζαν από αυτό το μεγάλο, διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό κράτος, εξασφαλίζοντας αθέμιτα προνόμια που μεταφράζονταν σε σκανδαλώδεις μισθούς, υπερωρίες χωρίς αντίκρισμα, πληρωμές τεραστίων εφάπαξ και συντάξεων, προνομιακά επιδόματα, με αποτέλεσμα μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ να κατευθύνεται σε μισθούς και επιδόματα που δεν είχαν καμία σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας; Που ακόμα κι όταν είχε γίνει ξεκάθαρο ότι χρειάζονταν τομές ώστε η οικονομία να μην καταρρεύσει και να μην θυματοποιηθούν οι πλέον ευάλωτες ομάδες, με σπουδή μέγιστου προστάτη του εργαζομένου και του δικαίου αγωνίστηκαν λυσσαλέα, μαζί με τα κόμματα, ώστε το δόγμα της ιερής αγελάδας να διατηρηθεί ανέπαφο; Για να διασφαλίσουν ότι θα τερματιστεί κάθε προσπάθεια για μεταρρύθμιση, πως δεν θα διαλυθούν οι δομές του πελατειακού κράτους; Αυτές που τάχα επικρίνουν; Όσων έκαναν ολόκληρο πόλεμο ώστε να μην αυξηθεί κατά μία ώρα ο διδακτικός τους χρόνος; Όσων στο μέσο της κρίσης έκαναν ολόκληρο αγώνα ώστε το εφάπαξ να μην δοθεί σε δόσεις; Αυτών που απειλούσαν θεούς και δαίμονες ώστε να μην απαλλαγεί η οικονομία από οργανισμούς που στοιχίζουν στο δημόσιο εκατομμύρια (τη χαρακτήριζαν μάλιστα πράξη μειοδοσίας), για να μην ξεβολευτούν; Οι οποίοι σήμερα έχουν συνασπιστεί όλοι μαζί και καλούν την υπόλοιπη κοινωνία να τους στηρίξει στον αγώνα που δίνουν για την προστασία του δημόσιου σχολείου; Για μας και πάλι;

Μήπως ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί για το γεγονός ότι για πολλά χρόνια το κράτος προσλάμβανε περισσότερους υπαλλήλους απ' όσους χρειάζονταν και μάλιστα χωρίς στοχοθεσία; Ακόμα κι αν το τεράστιο, αναποτελεσματικό και σπάταλο Δημόσιο το έκτισαν άλλοι, μπορεί αυτό να αποτελεί επιχείρημα για να διατηρείται απείραχτο;

Αν θέλουμε να μπούμε σε μια πορεία λογικής και ισοτιμίας επιβάλλεται η ριζική απομάκρυνση από την πελατειακή και συντεχνιακή λογική. Απαιτούνται αλλαγές στις κρατικές δομές, την παραγωγική βάση, τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας, που θα ξεκολλήσουν τη χώρα από το τέλμα και θα επαναφέρουν το αίσθημα δικαιοσύνης. Αυτές οι αλλαγές δεν μπορεί να μην αγγίξουν και μια από τις κύριες αιτίες της σημερινής μας κατάντιας: τους πελάτες. Είναι απαράδεκτο τη στιγμή που μεγάλο μέρος του πληθυσμού βιώνει ακόμα την εξαθλίωση και ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει να σαρώνεται από πρωτοφανείς μεταβολές που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των εργαζομένων του, ένα άλλο κομμάτι να συνεχίζει να συντηρείται από τον ιδιωτικό τομέα, έχοντας μάλιστα απείρως καλύτερες συνθήκες εργασίας και εργασιακή ασφάλεια. Μια ολόκληρη κοινωνία να δουλεύει ώστε να διατηρείται ένα σύστημα όπου πολιτικοί, επιχειρηματίες και δημόσιοι υπάλληλοι συναλλάσσονται διαμοιράζοντας μεταξύ τους εξουσία, πλούτο και «κεκτημένα». Είναι ακόμα πιο απαράδεκτο και προσβλητικό αυτά τα κεκτημένα, που αποκτήθηκαν λόγω της στενής σχέσης τους με το πολιτικό κατεστημένο, να παρουσιάζονται ως κεκτημένα όλων. Διότι, όσα αποκαλούν κεκτημένα, που έχουν δημιουργήσει συνδικαλιστές, εκατομμυριούχους στην ουσία είναι «κλεμμένα». Αφαιρούνται από την επιχειρηματικότητα, την ανάπτυξη, την κοινωνική μέριμνα, το δικαίωμα του κάθε πολίτη σε καλή υγεία, αξιόλογη παιδεία, αγορά που παράγει θέσεις εργασίας, ίσες ευκαιρίες. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα, που καμιά επίκριση, καμιά έκφραση θυμού, κανένα σύνθημα, δεν είναι ικανά να υπερκαλύψουν.  

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 14:35 (τελευταία ενημέρωση 14:35)

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 13:26 (τελευταία ενημέρωση 13:26)

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή