Τα «κεκτημένα» είναι κλεμμένα!

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κατάσταση υπήρξαν τεράστιες. Κατώτερο των περιστάσεων...

Αν κάτι ξεχωρίζει την τελευταία τετραετία και δημιουργεί αλγεινή εντύπωση, πέραν όλων αυτών των αυτόκλητων σωτήρων, είναι η εικόνα όσων αποτέλεσαν κεντρικό κομμάτι αυτής της διαπλοκής, των αιώνια ευνοημένων αυτού του συστήματος, να παρουσιάζονται ως οι μεγαλύτεροι πολέμιοι, οι πιο έντονοι επικριτές του. Είναι αυτοί που βλέπεις να γκρινιάζουν περισσότερο. Σε κάθε συζήτηση φίλοι που εργάζονται στο δημόσιο ή ημιδημόσιο τομέα έχουν να πουν για τους ενόχους που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή- τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες, τα πουλημένα μέσα. Μ’ ένα παράδοξο τρόπο σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνουν τους εαυτούς τους. Κάθε φορά που η συζήτηση οδηγείται στο μεγάλο κόστος και την αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα, χαρακτηρίζουν όποιο εκφράσει αμφιβολίες για τον τρόπο λειτουργίας, τα παράλογα ωφελήματα και το κόστος του, ως λαϊκιστές, σε καλούν να ασχοληθείς με τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας που είναι η διαφθορά και διαπλοκή, ενώ ως τελευταίο επιχείρημα προτάσσουν τη «μη ευθύνη του ευνοούμενου». Ότι δηλ. τα «κεκτημένα» δόθηκαν από τους πολιτικούς που έχουν καταστήσει το δημόσιο τομέα σε φέουδο τους, δεν τα έκλεψαν ως εκ τούτου θα έπρεπε να τα έχουμε με αυτούς αντί να επιλέγουμε τη εύκολη θυματοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτά θα έπρεπε να απαιτούμε να αλλάξουν πρώτα και όχι ο δημόσιος τομέας. Και απορρίπτουν κάθε συζήτηση πιθανής απώλειας, όσων ονομάζουν «κεκτημένα». 

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κατάσταση υπήρξαν τεράστιες. Κατώτερο των περιστάσεων, δεν προέβλεψε, ή και εσκεμμένα αγνόησε, την επερχόμενη κρίση και αφότου αυτή ξέσπασε, αποδείχθηκε εντελώς ανεπαρκές, διαπλεκόμενο και διευθαρμένο για να την αντιμετωπίσει. Ούτε βέβαια υπάρχει κανείς που θα ισχυριστεί ότι δεν είναι τα κόμματα που εγκληματικά κατέστησαν τη δημόσια υπηρεσία φέουδο για την τακτοποίηση των «πελατών» τους. Αυτό όμως δεν μπορεί να αναιρεί τις τεράστιες ευθύνες του βαραίνουν και όλους όσους χρόνια τώρα αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τα υπόλοιπα κομμάτια της δημόσιας ζωής. Διότι σ’ αυτό το αλισβερίσι δεν συμμετείχαν μόνο πολιτικοί. Κάποιοι κέρδιζαν από το μεγάλο, διεφθαρμένο, αντιπαραγωγικό κράτος, εξασφαλίζοντας αθέμιτα προνόμια που μεταφράζονταν σε σκανδαλώδεις μισθούς, υπερωρίες χωρίς αντίκρυσμα, πληρωμές τεραστίων εφάπαξ και συντάξεων, προνομιακά επιδόματα. Ήταν οι κομματικές στρατιές. Όταν, δε, είχε πλέον καταστεί ξεκάθαρο ότι χρειάζονταν τομές ώστε η οικονομία να μην καταρρεύσει και να μην θυματοποιηθούν οι πλέον ευάλωτες ομάδες, με σπουδή μέγιστου προστάτη του εργαζομένου και του δίκαιου αγωνίστηκαν λυσσαλέα μαζί με κάποια κόμματα ώστε να μην αλλάξει τίποτε, διατηρώντας το κόστος του κράτους ανέπαφο και φορτώνοντας τις ζημιές του στην υπόλοιπη κοινωνία. Δεν μπορεί λοιπόν σήμερα αυτοί που αποτελούν τη δημόσια υπηρεσία να ισχυρίζονται ότι δεν φέρουν ευθύνη ή ότι η σημερινή κατάσταση δεν αφορά και δικές τους διαχρονικές ενέργειες. Ούτε και μπορούν οι αλλαγές να αγγίζουν μόνο τα κόμματα που πλειοδοτούσαν σε υποσχέσεις και λαικισμό και όχι αυτούς για τους οποίους όλα αυτά τα χρόνια πλειοδοτούσαν με αποτέλεσμα μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ να κατευθύνεται προς στη δημόσια υπηρεσία, σε βάρος της επιχειρηματικότητας, την ανάπτυξης, της κοινωνικής μέριμνας. Άλλωστε η κατάσταση θα μπορούσε να ήταν εντελώς διαφορετική εάν προ τετραετίας στην πολιτική και συντεχνιακή ηγεσία δεν κυριαρχούσαν οι κοντόθωρες αντιλήψεις και οι προσωπικές ατζέντες που επέβαλαν την αδράνεια. 

Αν θέλουμε να μπούμε σε μια πορεία υπέρβασης θα πρέπει επιτέλους να πούμε αλήθειες. Οι πολιτικοί δεν ενεργούσαν μόνοι τους. Ούτε διορίζονταν μόνοι τους. Τους εξέλεγε με τη γενναιόδωρη ψήφο του ο λαός ακριβώς για να συνεχίσουν να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούσαν. Και ο τρόπος που λειτουργούσαν είχε κάποιους περισσότερο ευνοούμενους. Αυτούς που έκαναν ολόκληρο πόλεμο ώστε να μην αυξηθεί κατά μία ώρα ο διδακτικός τους χρόνος τη στιγμή που έχουμε μια από της πιο ακριβές παιδείες και το επίπεδο της κατατάσσεται στην τελευταία θέση, που στο μέσο της κρίσης έκαναν ολόκληρο αγώνα ώστε το εφάπαξ να μην δοθεί σε δόσεις. Αυτούς που αγωνίζονται ώστε να μην απαλλαγεί η οικονομία από οργανισμούς που στοιχίζουν στο δημόσιο εκ., τη χαρακτηρίζουν μάλιστα πράξη μειοδοσίας, έστω κι αν ακόμα και οι ίδιοι σήμερα αναγνωρίζουν ότι οι οργανισμοί είναι σπάταλοι. Όσους έκαναν τα πάντα ώστε καμιά αλλαγή να μην υπάρξει στο σύστημα. Και που σήμερα εμφανίζονται ως οι κύριοι πολέμιοι του. 

Δεν μπορεί, όμως, η ίδια στάση που έφερε τη χώρα στη χρεοκοπία να συνεχίσει να είναι αποδεκτή. Τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού βιώνει την εξαθλίωση και ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει να σαρώνεται από πρωτοφανείς μεταβολές που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των εργαζομένων του, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να συνεχίζει να συντηρείται από τον πτωχευμένο ιδιωτικό τομέα, έχοντας μάλιστα απείρως καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθούς, με εργασιακή ασφάλεια. Ούτε να υπάρχουν “κεκτημένα”, που αποκτήθηκαν λόγω της στενής σχέσης τους με το πολιτικό κατεστημένο, όταν στην ουσία αυτά είναι κλεμμένα. Παίρνονται από την παιδεία, την υγεία, τη νέα επιχειρηματικότητα, τη δημιουργία ίσων ευκαιριών για τον κάθε πολίτη. 

Είναι γι’ αυτό που επιβάλλεται η ριζική απομάκρυνση από την πελατειακή και συντεχνιακή λογική και η λειτουργία του συνόλου των κοινωνικών συστημάτων με βάση την αξιοκρατία και την επίδοση προσώπων και δομών.  Αλλαγές στις κρατικές δομές, την παραγωγική βάση, τη λειτουργία της Δημοκρατίας, που θα ξεκολλήσουν τη χώρα από το τέλμα. Αυτές δεν μπορεί παρά να αγγίζουν και μια από τις κύριες αιτίες της σημερινής κατάντιας- το δημόσιο τομέα.   

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι βάρβαροι και οι ήρωες...Του Σενέρ Λεβέντ

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Yianis Christodoulou Foundation

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ποιος θα λύσει το κυπριακό - Της Μιράντας Λυσάνδρου

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 12.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή