Τα δύο βασικά είδη των λαϊκιστών

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

... είναι οι επίδοξοι και οι επιδέξιοι. Ο Νίκος Αναστασιάδης, όσο θλιβερά κι αν κατάντησε να μιμείται ακόμα και τον Τάσσο πλέον, είναι το δεύτερο.

Οι λαϊκιστές χωρίζονται βασικά σε δύο κατηγορίες. Τους επιδέξιους και τους επίδοξους.

Διότι, όσο κι αν ο λαϊκισμός δεν είναι σπορ των έξυπνων ανθρώπων, των... σωστών έξυπνων, είναι γεγονός πως μια δεξιότητα τη χρειάζεται. Δεν είναι τόσο απλό.

Αναλόγως βεβαίως και του βαθμού της ηλιθιότητας αυτών που τη χάφτουν. Είναι κι αυτό πολύ σημαντικός παράγων. Έτσι, λοιπόν, όταν κάποιος δημοσιεύει ένα βίντεο με την πιο κάτω λεζάντα, θα πρέπει να είναι σίγουρος πως δεν θα εκτεθεί.

Έγραψε ο συγκεκριμένος: «Έβρεξε μισή ώρα και ξεχείλισε η υδρορροή του πεζοδρομίου... Και μετά μας λένε ότι φταίνε τα «μπάζα» για να δικαιολογήσουν την ανικανότητα του σχεδιασμού τους. Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα με μια βροχή παραλύουν οι δρόμοι;».

Θα μου πείτε, άδικο έχει; Όχι, όσο κι αν μπάζα δεν είναι αυτό που περιγράφει – με την καλή έννοια το λέω πάντα. Και τα διάφορα τα οποία φράσσουν ποταμούς, παραπόταμους και αποχετεύσεις δεν είναι πάντα μπάζα. Για να τα λέμε όλα.

Όμως, όταν εσύ που γράφεις το σχόλιο αυτό και που ανεβάζεις το συγκεκριμένο βίντεο είσαι βουλευτής από το 2006 και πρόεδρος κόμματος από το 2013, όταν ο αδερφός σου είναι ο δήμαρχος της πρωτεύουσας (στην οποία προφανώς γύρισες το εν λόγω βίντεο) για οκτώ ολόκληρα χρόνια τώρα, από το 2011 και αντιπρόεδρος της Ένωσης Δήμων και όταν, το κυριότερο, ο πατέρας σου υπήρξε Πρόεδρος της χώρας για πέντε ολόκληρα χρόνια, η ανικανότητά… ΤΟΥΣ, πώς ακριβώς προσδιορίζεται, Νικόλα μου; (!)

Και το πλέον βασικό: η αντροπή ΣΟΥ, πού πάει, μάνα μου;

Αυτός λοιπόν, είναι ένας επίδοξος λαϊκιστής. Το προσπαθεί πολύ –μια περιουσία έκατσε στη μάμμα η προσπάθεια στις εκλογές– αλλά, όσο κι αν το παλεύει δεν το καταφέρνει. Είπαμε. Θέλει μια μίνιμουμ δεξιότητα.

Ενώ ο άλλος; Ο άλλος τουλάχιστον, πέρα από το ότι έχει κάνει πλέον τον όρο «λαϊκιστής» να μοιάζει με understatement εάν μιλάμε για εκείνον ειδικά, τόσο που οι όροι που συνήθως χρησιμοποιεί ο κόσμος δύσκολα γράφονται σε εφημερίδες, εκείνος λοιπόν, είναι γεγονός πως το κάνει επιδέξια.

Και πάλι από ένα επίπεδο ευφυΐας και κάτω είναι το target group του αλλά η δεξιότητα που έλεγα συνίσταται στο ότι ο τρόπος με τον οποίο το κάνει αγγίζει ευαισθησίες και φοβίες πολλών. Και έτσι το ακροατήριο μεγαλώνει.

Έτσι είναι. Όταν ο Αναστασιάδης πηγαίνει και στέκεται δίπλα στον άλλο, τον Παραδόπιστο Β’ και πρέπει να πει κάτι πριν από την κατάδυση του… Τιμίου Σταυρού, έχει επίγνωση της επικινδυνότητας του πράγματος και των συνειρμών. Και επιλέγει ένα σιγουράκι για να κάνει τη δουλειά του.

Δεν λέει για την οικονομία, ούτε για τον… Συνεργατισμό, ούτε για την ανάπτυξη, ούτε για τους «άριστους των αρίστων» ούτε, ούτε… Λέει για το Κυπριακό και ανεμίζει ως περήφανος και πάλι γκράντε πατριώτης Έλλην τη φουστανέλα του. Με χάρη που θα ζήλευαν και οι κανκανιόλες danseuses στα τότε καμπαρέ του Παρισιού.

Δείχνοντας στα εκστασιασμένα κομματόσκυλα και όλους τους υπόλοιπους επιρρεπείς στο εθνικόν δούλεμα –λίγους δεν τους λες– τι ακριβώς πρόκειται να τους δώσει και πάλι. Και τι εκείνοι θα πάρουν πρόθυμα. Μετά συγχωρήσεως πάντοτε.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ειδικά στη χώρα μας, ό,τι και να πασπαλίσεις με εθνικοπατριωτικήν σκόνην, τρώγεται μετά μανίας. Για αυτό, τους λέει για τη λύση που… δεν θα δεχτεί, αντί για εκείνην που επιδιώκει (που δεν επιδιώκει για την ακρίβεια) ή αντί για όλα εκείνα που θα αλλάξουν με τη λύση, για κάτι θετικό τέλος πάντων.

Μοιάζοντας με ένα θλιβερό γερόντιο το οποίο προσπαθεί να υποδυθεί τον Τάσσο σε καφενέ, ο Αναστασιάδης αμολάει ηχηρούς δεκάρικους ξανά και ξανά.

Γνωρίζει όμως πως ακόμη κι όταν, απάνω στο δούλεμα, του φύγει και τίποτα χοντρό στο στυλ «δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα μετατρέπει τη χώρα μας σε κινούμενο της όποιας τρίτης χώρας», λίγοι είναι εκείνοι που θα θυμηθούν τα επαναλαμβανόμενα καραγκιοζλίκια του με τα F16 του Καμμένου, υπουργού Άμυνας μιας τρίτης χώρας, και τα όσα έκανε στις συνομιλίες με τον Κοτζιά, υπουργό Εξωτερικών τρίτης χώρας, φορτώνοντάς του στο τέλος και την ευθύνη των δικών του χειρισμών!

Διότι, Νικόλα μου, αυτός, όταν λαϊκίζει, έχει πλήρη επίγνωση της αθλιότητάς του.

Δεν νομίζει ότι είναι πιο έξυπνος από το σύμπαν, όπως εσύ. Γνωρίζει πως είναι πιο έξυπνος από πολλούς (και εδώ έχεις ένα θέμα εσύ) ή τουλάχιστον από το πολυπληθές είδος των ηλιθίων ανάμεσά μας. Και αυτούς είναι που εξαπατά.

Είναι αυτό που λέμε επιδέξιος λαϊκιστής. Για τον Αναστασιάδη, το λες και κομπλιμέντο. Είπαμε!


Επιστροφή
στην αρχή